Liedjes van Laïs meteen herkenbaar

Folkgroep stelt eerste cd voor in Antwerpen

ANTWERPEN – Met zijn langverwachte debuut schept Laïs een eigen klankwereld, die de Vlaamse folk nieuwe adem geeft. Geboetseerd uit persoonlijk aanvoelen en pan-Europese invloeden, is de cd een pril pleidooi voor vocale creativiteit, én een gedurfde stellingname voor Nieuw Traditionalisme.

ONTDEKKING

Weinig groepen hebben al zoveel naambekendheid verworven wanneer ze een cd uitbrengen. Laïs speelde in 1996, op zijn eerste groot optreden, de tent van Dranouter meer dan plat. Een jaar geleden maakte de groep een succesvolle tournee langs Vlaamse culturele centra, met folkrockgroep Kadril, min of meer haar “ontdekker”.
Zo’n tournee doet wonderen, erkent Jorunn Bouweraerts. “We zouden daar met muzikanten spelen, maar dat lag ons niet. We besloten terug te keren naar de aanpak waarmee we in 1994 begonnen waren: enkel met stemmen. Als je dan in korte tijd veel concerten kunt zingen, helpt dat veel: je leert bij, en vooral: je leert wat je wil.”
Jorunn is de folkspil van het Kalmthoutse trio. Haar vader speelt doedelzak, en ze groeide op in de volksmuziekwereld van Gooik.
Annelies Brosens is een jeugdvriendin, die klassieke zang studeerde en daar nu jazz-zang aan toevoegt. Nathalie Delcroix kwam er in het najaar van 1996 bij.

CD

Hun cd, opgenomen in juli en augustus, is niet alleen een unieke stap voor Vlaamse folk, maar ook een persoonlijke triomf. De drie meisjes delen een gevecht voor eigen identiteit. Tegen de folk-onvriendelijke mediawereld, tegen te star muziekonderwijs, tegen veel goedbedoeld advies. Nu klinken ze meteen herkenbaar. Dat is meer dan een verdienste; het is een identiteit.
De cd bevat veertien liedjes en een mystery track. Het aanbod reflecteert een ongekende realiteit: het zijn vooral oude, archaïsche Nederlandstalige teksten, die de meisjes zelf op muziek zetten, en daarna arrangeerden voor drie stemmen.
Een song van Sinéad O’Connor wijkt niet eens af van die klankwereld.
De afkomst van de muziek is zeker geen Vlaamse zaak, want “eigen” voorbeelden zijn er niet. Er trillen invloeden door uit Zweden en Hongarije, van zwarte zangeressen, van Brits lerse folkgroten. Zoals zoveel Belgen maakt Laïs de optelsom van wat de leden graag horen.
De persoonlijkheid vloeit voort uit spontane creativiteit. Een tekst en een melodie komen samen, daaromheen ontspint zich een spel met klank en stemmetjes.

NIEUWE ACCENTEN

“Het Nederlands zit vast”, vindt Jorunn. “We proberen het los te maken door de ademhaling op onverwachte plaatsen te zetten, of een nieuw accent te leggen.”
Laïs zoekt een plek waar emotionele muziek zonder grenzen kan samenvloeien. Nathalie houdt van zangeressen “die veel verschillende dingen kunnen”, en geeft daarmee de ambitie van het trio aan. In die zin sluit de cd een aanloopperiode af.
De cd van Laïs is de speerpunt in een jaar waarin jonge Vlaamse folk naar buiten trad. Na cd’s van Fluxus en Ambrozijn, verschijnt ook deze op het Wild Boar label van Kadril-muzikant Erwin Libbrecht, tevens producer. Kadril speelt mee op de cd.
Wil de groep breder bekend worden, en zo het stof van de folkboom afschudden? Voor Jorunn is dat een ambitie. Oude teksten zoeken en die zingen, vindt ze uitdagend. En: “Het is zalig te weten dat eeuwen geleden mensen daar ook al creatief mee omgingen. Er zit een hele wereld achter.”

EVOLUTIE

Breder bekend worden, is een kwestie van naar buiten treden. Jorunn: “We hebben ingezien dat wij ons niet moeten aanpassen. Wij moeten tonen dat je nog op een andere manier met het Nederlands kunt omgaan dan in Tien om te Zien. Maar folk moet ook beseffen dat je uit het kleine kringetje moet treden om vooruit te raken.”
Laïs wordt gemanaged door Make It Happen, naar folknormen een erg professionele concertpromotor. Het wordt zeker een interessante test. Van Fluxus gingen er zonder veel promotie zo’n tweeduizend cd’s over de toonbank. Van Laïs wordt duidelijk meer verwacht; vandaar ook dat een commerciële single, “’t Smidje”, verscheen, voor radio airplay.
Het debuut van Laïs is een ongewone plaat, die een beperkte a capella aanpak passend verrijkt met spaarzame begeleiding. Liedjes als het traditionele “’t Jeugdig groen” laten een grote technische vaardigheid horen. “Zeven steken”, uit het Keukenmeidenzangboek verbindt forse samenzang met een onverwacht majeur effect en voegt een progressieve extro toe.
Ongetwijfeld zal het trio, als het kan samenblijven, nog veel verder evolueren. De gemiddelde leeftijd is pas twintig, en de brede kijk op muziek moet nog veel verfijnen en verrijken. “Maar we zullen steeds die typische samenzang bewaren”, geeft Jorunn aan. “Ook met muzikanten erbij. Op dat vlak staan we open voor alles.”

PETER VANTYGHEM
(c) De Standaard 19 november 1998

Cd voorstelling vanavond in Antwerpen, Zuiderpershuis, 21 uur (03 248.70.77). De cd verschijnt vandaag op Wild Boar (verdeling Music & Words).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s