Winterfolk ’99 – Memorabele Laïs

AB Brussel – 31 januari 1999, 14.00u – In een meer dan uitverkochte Ancienne Belgique gaf het kruim van de Nieuwe Folklichting acte de présence voor een laaiend enthousiast publiek van meer dan 2.000 uitzinnige fans. Alle leeftijdscategorieën waren vertegenwoordigd, jong en oud. Er werd gedanst aan de lopende band. Er was een af -en aangeloop tussen de Grote Zaal, waar de bekendere acts geprogrammeerd waren, en de Club, die constant veel te klein was voor de wat minder bekende folkgroepen. Een propagandadag voor de Folk-revival.

Tot zover de plichtplegingen. Hoe was het nu werkelijk? Zoals iedere rechtgeaarde muziekliefhebber heb ik me vanaf twee uur de volgende acht uren in de muziek geworpen. Ik zag experimentele, veelbelovende, conceptuele (zegt dit iets?) , virtuoze, bevlogen en goddelijke (sic) groepen, te veel dus voor één dag, te veel voor één man.

Trammelant
Trammelant zag ik in de Club. Nog nooit eerder gezien, maar ze brachten afwisselend klassieke folk, half-klassieke nummers en eigen composities. Vier virtuoze artiesten. Meer dan de moeite waard. Indien ze de virtuositeit niet laten primeren op het hart, komen de composities nog warmer over.

Olla Vogala
Over naar de grote zaal. Olla Vogala kon gedurende de eerste veertig minuten de mensen begeesteren. Ze speelden een mix van Arabische, Middeleeuwse en andere muziek met allerhande soorten instrumenten (violen, trompet, harp, sax, …). Slechts op het einde gingen ze uit de bocht, toen ze alle instrumenten en drie zangers in lijn probeerden te krijgen. Voor drie vierden geslaagd, maar heel interessant. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Fluxus
In de grote zaal speelde Fluxus ten dans. Een héél frisse groep, met obligate sax, percussie en electrische basgitaar (de nieuwlichters spelen bijna allemaal in een combinatie van oude en nieuwe instrumenten), maar heel lekker. Stefan Timmermans, de multi-instrumentalist die ook de commentaren verzorgde, speelde gedreven op o.a. schalmei en blokfluit en schitterend op doedelzak. De heerlijke liedjes waren zowat allemaal van de hand van de Greet Garriau (diatonisch accordeon). Het zwaartepunt van de composities lag in uptempo-nummers. De enkele ingetogen nummers waren echter even schitterend en smaakten naar nog. Meer van dat! (Maar wie ben ik om jullie raad te geven? Jullie waren schitterend!)

Rozenland
Rozenland is een geval apart : behoorlijk uitgebreide bezetting (violen, fluiten, klarinet, percussie, 3 zangeressen) en een verteller. Origineel, maar in het kader van dit Folkfestival kwam dit concept over “Verhuizingen” niet helemaal tot zijn recht. De tussenkomsten van de verteller haalden de vaart uit het optreden. Toch waren er een aantal mooie muziekstukken uit alle volksmuziekperiodes te beluisteren. Mooi, maar niet besteed aan het merendeel van het opgekomen festivalpubliek.

Kadril
Tot mijn scha en schande kende ik geen nummers van Kadril. Toen ik rond negen uur in de grote zaal aankwam na een vruchteloze jacht op eten (de halve broodjes à rato van 120 F het stuk – schandalig duur – waren ondertussen op), was iedereen daar al onder stoom. Het folkfenomeen bij uitstek op folkoptredens is de dans – van rockoptredens kende ik het stagediven, van heavy metaloptredens het headbangen. En Kadril speelde met veel zwier en met veel verve ten dans. Na een of twee ingetogen nummers werden er steevast bourees of weversdansen ingezet. En het – vooral jonge – publiek op de eerste rijen pikte er dankbaar op in. Feesten geblazen dus. Een pluim ook voor de zangeres die enkele schitterende nummers bracht en aan het slot van het optreden de zaal perfect in haar greep hield. Grote klasse!

LAÏS
En nu de groep waarrond deze hele website is opgebouwd. LAÏS dus. Zes weken geleden kocht ondergetekende zich een cd. En dat heb ik geweten! Dit mondde uit in een trip naar Brussel (of all places) om een verslag op te schrijven van een optreden dat niet echt in woorden is te vatten. De drie stemmen op deze wonderlijke cd daalden neer in de vorm van drie beeldschone vrouwen. Na een uur lieten ze me achter in de grootste verwarring. En zoals nu blijkt is deze verwarring nog steeds aanwezig.

En dan het optreden zelf.
Wat valt er nog over te zeggen… De mensen die de Laïs-cd niet in hun bezit hebben, kunnen zich moeilijk indenken wat een gevoel het geeft als deze schitterende stemmen de composities van de cd live ten gehore brengen.
Even een greep :
– Isabelle : volledig a capella gebracht. IJzingwekkend mooi. Breekbaar als porselein.
– Barbagal : nog altijd leuke ongein in een spetterende a capella versie.
– In This Heart : van Sinead O’Connor – nog altijd even mooi.
– Een gedreven versie van ’t Smidje – waarbij ’t publiek in ’t begin op een totaal verkeerd spoor wordt gezet – met schitterende begeleiding van Kadril.
– Grand Jacques : een waardig eerbetoon aan Jacques Brel – groots.
– Bruidsnacht : met sobere begeleiding. Een pakkende ballade met (fatale?) afloop.
– … (enfin, de hele hele cd lang)
Vooral bij de a capella nummers hing iedereen aan de lippen van deze wonderlijke zangeressen. Je kon een speld horen vallen, ondanks de aanwezigheid van 2.000 mensen. Een bijzondere ervaring.
Je stond erbij en je keek ernaar. Je wist niet of je moest klappen of gewoon maar kijken en luisteren en genieten. Om 20.30u viel het doek definitief, na twee bissen. Memorabel…

(c) (mt)
Laïs Website, 1 februari 1999

Brussel, 31 januari 1999, 14.00u – Het optreden van Laïs mét Kadril (!) was weer een ware verademing! Het was wel een aangename verrassing dat ze het nu samen met Kadril deden!

LAÏS
En erg grappig hoe ze het publiek op het verkeerde been zetten met ”t Smidje’! ‘Een smidje in zijn smisse’. Dat toch nog niet iedereen de CD had, was een terechte opmerking van Annelies.
Goh, en het gebeurde WEER!! Het ultieme kippenvelmoment! Koud kreeg ik het tijdens ‘Jeugdig Groen’!!! Het gebeurde ook met ‘In This Heart’ en ‘Isabelle’. Al is het jammer dat het nu niet met harp kon.

Kadril
De set van Kadril zelf sloeg me wat tegen. Zangeres Eva zingt wel beter als de vorige optredens, maar de setlist vond ik niet zo geslaagd.
Kadril had eigenlijk beter de avond afgesloten en volksbal gespeeld!!! (en Shantalla kon dan worden geprogrammeerd net voor Laïs) En als het dan toch Folkrock moet, dan liever het “Nooit Met Krijt” repertoire, en misschien miste ik dan ook wel de schorre stem van Patrick Riguelle.
Het was natuurlijk wel heerlijk toen ze een bouree of een andro speelden en er voor- en achteraan in de zaal gedanst werd. (ja, ik ook). Jeremy Vervoort (van Twalseree) zorgde er wel voor dat er gedanst werd, wat de heren van Kadril zeker konden appreciëren…

Fluxus
Heel mooi was de muziek van Stefan Timmermans’ en Paul Garriau’s Fluxus! In een volledig nieuwe bezetting zo bleek…
Prachtige energieke Jazzfolk of hoe kan je dat noemen!

Olla Vogala
Maar ik was vooral zwaar onder de indruk van de etnisch geïnspireerde muziek van Olla Vogala, indrukwekkend, magistraal. Mijn persoonlijke hoogtepunt, samen met Laïs natuurlijk!

(c) MARK VAN MULLEM
Laïs Website, 1 februari 1999

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s