“STERREN KOMEN STERREN GAAN, ALLEEN LAÏS BLIJFT BESTAAN”

Brussel – AB, 21 mei 1999 – Om 19:45 kom ik aan aan de AB. Uitverkocht/ Sold Out plakt in wit op zwart aan de ingang. Tot mijn grote verbazing nog niet zo’n volle hall, en géén stand van Folkorner Den Appel. Wel wordt de argeloze Laïsfan bij het binnenkomen, net nog maar de kaart gescheurd beloond met een promo-CD van jong talent Neeka.

Als ik wat verder doorloop blijkt voor de deuren al heel wat volk bijeengetroept te staan. Met een pintje in de hand schuif ik bij aan, want ja je wil toch op tijd binnen en goed kunnen zien.
Terwijl ik me al volop aan het afvragen ben wie de speciale gasten toch wel zouden kunnen zijn, zie ik toch wel Kadril’s Peter Libbrecht (violist) rondlopen. Ik dacht dus: er zal zometeen aardig ge-(folk-)rockt en gedanst worden ook…
Wanneer iets over achten de deuren openzwaaien en het volk binnen kan stromen, blijkt de grote zaal van de AB omgetoverd tot een soort auditorium. Allemaal zitjes. Tja, van dansen zal niets in huis komen.
“Hoe moet dat dan straks met ’t Smidje”, dacht ik bij mezelf. Maar goed, Laïs is er in eerste plaats om naar te luisteren natuurlijk.
Om 20:45 stopt eindelijk de gebruikelijke gezichtsloze achtergrondmuziek die aan een concert voorafgaat in de ondertussen volledig volgelopen zaal. Ja, nu moet het beginnen, denk ik.

Laïs

En dan doven de lichten, en haast onopgemerkt staan daar plotseling dan drie aantrekkelijk silhouetten. “Hij was een jongeling van achttien jaren die bij zijn meisje de liefde kwam verklaren” weerklinkt. Meteen sterk beginnen, leken Jorunn, Annelies en Nathalie gedacht te hebben.
“Zeven Steken”, prachtig a capella gebracht in de immer schone samenzang. En meteen al kippevel. Na een daverend applaus voor deze mooie opener, geeft Annelies zelf toe dat ze niet meteen met het meest opgewekte verhaal begonnen zijn.. “En het volgende liedje gaat over een ruzie, en dat allemaal om een stom zoutvat”, en we krijgen het verhaal van Pier en Trijn en “’t Zoutvat”. En dan is het tijd voor een eerste gast.

… en Gasten : Van Deau / De Vos

Ambrozijn’s Ludo Van Deau (ook bij Olla Vogala) vervoegt het drietal. Ludo zat mee met Laïs en Fluxus in het Bouquet Garni project. Samen met Van Deau brengt ons geliefde trio een knappe versie van “Warme Garnars”. Een goede combinatie zo blijkt.
Af Ludo, niet zonder applaus natuurlijk, en meteen tijd om een volgende gast op het podium te roepen. “We zijn onlangs in Zuid-Afrika geweest, waar we samen met Gorki toerden. We lagen veel samen aan het zwembad en dan werd nogal wat gejamd.” Was ik maar muzikant bij Gorki denk ik even, en wellicht velen met mij. Maar: ik let terug op en hoor nog “.. hier is Luc De Vos!”
En dan… De Vos neemt zijn akoestische gitaar en wat volgt is een ongelooflijk mooie versie van “Barbagal”, prachtig gezongen in een lichtjes ander (trager) tempo. Ik ben geen Gorki-fan, maar de combinatie De Vos-Laïs werkt wonderwel. En het is nog niet gedaan. De Vos zet Gorki’s “Mia” in, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar. Bij het refrein vallen de meisjes van Laïs in. “Sterren komen, sterren gaan, alleen Laïs blijft bestaan”(1), zingt De Vos. Overschot van gelijk! Deze akoestiesche versie met de samenzang van Laïs en een opvallend goed zingende De Vos is ongetwijfeld de best wensbare…

Laïs en Groep

En dan opnieuw tijd voor kippenvel. Hans Quaghebuur neemt plaats achter de toetsen. Jorunn zet “’t Jeugdig Groen” in. Uw verslaggever krijgt het gewoon koud. En het zou niet voor de laatste keer zijn. Vervolgens komt er toch een moment dat de stoelen me echt in de weg staan. Met de hele groep (Fritz Sunderman-gitaar, Barry McNeese-bas, Hans Quaghebeur-draailier, Bernard Donneux-drums en Peter Libbrecht-viool) krijgen we een stevig swingend, ja zelfs rockend “Min Morfar”, gevolgd door een al even indrukwekkend als swingend “De Wanhoop”, mét knappe drumsolo.
De Brel hommage “Grand Jaques” bengen de meisjes opnieuw a capella. Hun Frans lijkt er fel op verbeterd sinds de vorige keer. Fluxus-saxofonist Koen Gariau en harpspeler Jéjé brengen vervolgens samen met Laïs “Bruidsnacht”. Mooooooiiii… En dan mag er opnieuw geswingd worden met de hele groep. Niet met “Ie Voton”, zoals Annelies aankondigt, maar met “De Wijn”. En daarna krijgen we alsnog het mij nog onbekende – zeer speciale – uitstekende “Ie Voton”.. Heel mooi! En binnenkort weer werk aan de winkel voor de vertalers van Laïswereld… Ludo Van Deau vervoegt zich terug bij de groep en samen brengen ze een zeer beklemmende versie van Ambrozijn’s “Belle”. En ja, hoor. Kippenvelmoment nummer zoveel…

met blueslegende Roland

“Tijd voor een hele speciale gast”, zo zegt Annelies. “We hebben hem leren kennen in de vroege uurtje op de Gentse Feesten”. En wie verschijnt er ten tonele? Jawel, de enige echte blueslegende Roland van Campenhout. Samen brengen ze eerst Roland’s “The Circle” (ik ben niet zeker over de titel, dus Rolandfans, neem me niet kwalijk). Samen met Roland krijgen we daarna opnieuw een nieuw nummer, waarvan de titel me even onstnapt. Maar het was zeer Bluesy, al kan dat natuurlijk ook aan Roland gelegen hebben.

A Capella

Na de memorabele presence van Roland, krijgen we opnieuw een nu al Laïsklassieker, a capella natuurlijk. “De Wereld Vergaat”. Wat de dame in kwestie nu allemaal bezielt daar hebben de meisjes weinig boodschap aan maar de muziek van Sinéad o ‘Connor die vinden ze wel ok. En nu is het Nathalie die voor de kippevelfactor zorgt met O’Connor’s “In This Heart”. De a capella set wordt afgesloten met een volledig nieuw nummer waarvan ik de titel moet schuldig blijven, maar het zou “Moeder” kunnen zijn.

Finale

Wanneer alle muzikanten op het podium verschijnen, heb ik zo’n bang voorgevoel dat het feest bijna gedaan is. En ja, het blijkt wel degelijk tijd voor de grote finale… En wat voor een!! Wanneer Jorunn, Annelies en Nathalie “’t Smidje” inzetten, gaat de zaal uit zijn bol, en deze stevig rockend versie doet me even terugdenken aan de passage op Winterfolk, toen begeleid door Kadril. En dan is het gedaan… Dankuwel. Groet. En af. Maar daar laat de zaal het natuurlijk niet bij. Onder oorverdovend aanhoudend applaus (ondergetekende deed ook goed zijn best) komen de meisjes terug.

Toetje

Gelukkig. “Dankzij jullie, moeten we nu een heel moeilijk nummer zingen” zegt Annelies. Dat moelijke nummer, “Tina Vieri”, ook nieuw repertoire, wordt meteen ook het hoogtepunt van de avond, wat mij betreft. Een zeer speciaal nummer met de nodige tempowisselingen. Niet dat ik er een woord van begreep, maar indrukwekkend was het wel. En dan hadden we nog één nummer niet gehoord. Juist, “Isabelle” wordt het definitief laatste nummer van de avond. Met een prima Annelies, enkel begeleid door harp (en ook Jorunn en Nathalie natuurlijk). En laat nu net die harppartij me wat tegengevallen zijn, in vergelijking met de studioversie. Maar dat is detailkritiek misschien. Na “Isabelle” en opnieuw daverend applaus, is het dan toch definitief gedaan. Alle muzikanten komen herhaaldelijk groeten en Laïs en Anderen krijgen een staande ovatie.
Grappig detail, Kadril-violist merkt de jongen in de zaal op met een Kadril t-shirt, en wuift naar me! Tja, ik had natuurlijk even graag een Laïs t-shirt gedragen voor de gelegenheid, maar of die al bestaan…

Tevreden, en diep onder de indruk keerde uw verslaggever huiswaarts. In de trein, nog nagepraat met andere bezoekers van het concert. We waren het al snel eens. Het was een absoluut fantastisch optreden.
Amen.

Mark van Mullem
(c) De Wereld van Laïs, 22 mei 1999

(1) in de originele versie van Mia zingt De Vos “…alleen Elvis blijft bestaan”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s