Laïs – Traditionele ondeugd in drievoud

De drie-eenheid – Jorunn, Annelies en Nathalie – maakte vooral naam met hun co-optreden met Kadril op het folkfestival van Dranouter. De engelenstemmen en de bevallige verschijningen van de jongedames brachten het publiek letterlijk en figuurlijk in vervoering. Of hoe de minst folky folkgroep van Vlaanderen een heuse revival van de Vlaamse folkmuziek inluidde. Drie moderne jonge vrouwen die de paden van de traditionele volksmuziek bewandelen: is dat geen omgekeerd anachronisme? Of moet je Laïs onder de meer populaire noemer ‘wereldmuziek’ plaatsen? Tine Danckaers van ‘De Wereld Morgen’ vroeg het aan Jorunn Bauweraerts.

20000400_dewereldmorgen1Eigen muziekcultuur
Folk en wereldmuziek zijn voor ons eigenlijk hetzelfde. De term wereldmuziek is een eigen leven gaan leiden en wordt automatisch geplakt op Afrikaanse, Aziatische en Zuid-Amerikaanse klanken. Terwijl volksmuziek – de naam zegt het zelf – de muziek van een bepaald land, een bepaalde cultuur weergeeft, is wereldmuziek verder verweven in andere muziekgenres. Maar de oerritmes waarop de moderne muziek gebaseerd is, komen toch uit een bepaalde tijdszone en cultuur, en die vatten we dan weer onder de noemer ‘volksmuziek’. Dat volks- of wereldmuziek ook in onze contreien in de lift zit, danken we aan het feit dat wij, noorderlingen, meer en meer ontdekken dat we een eigen muziekcultuur, en dus wereldmuziek onder de leden hebben”, aldus Jorunn.

Drum ‘n’ bass
Laïs houdt er overigens niet van om muziek in hokjes te steken. De groep schrikt er dan ook niet voor terug om moderne ritmes als drum ‘n’ bass in zijn muziek te introduceren. Brengen moderne ritmes de authenticeit van traditionele muziek niet in gevaar? Jorunn vindt van niet. “Authenticiteit is een gevaarlijk woord. Muziek is in de eerste plaats bevrijdend. Wat telt is de echtheid, de trance die deze kunstvorm voortbrengt. Ik geloof in het voortbestaan van traditionele muziek, dat is tenslotte de startbasis van Laïs. Maar we leven hier en nu; muziek evolueert, dus ook ritmes. Daarom vind ik het enorm boeiend om de basiselelementen van onze muziek aan te vullen met nieuwe ritmes als drum ‘n’ bass. Festivals waar authetieke muziek voorop staat, waar je muziek niet elektronisch mag versterken, vind ik te beperkend.”

Wrede stemmen
“We haalden oud tekstmateriaal vanonder het stof omdat de verdoken boodschappen ervan ons enorm boeien en amuseren. In de Middeleeuwen was er geen televisie, maar ook toen hadden mensen behoefte aan sensatie en spectaculaire faits-divers. Het geschikte medium – al was dit onderhevig aan stevige censuur – was het gezongen verhaal. Verdoken achter stapels symboliek krijgen we dus heel wrede en sappige verhalen.”

Geen flower-folkmeisjes
Deze invalshoek verklaart mischien deels waarom de frisse zangeressen van Laïs niet beantwoordden aan het stereotiepe beeld van ‘flower-folkmeisjes’. Iets waarmee Jorunn graag komaf wil maken: “Ach, we lachen er wel mee, met het feit dat we voortdurend verondersteld worden geitenwollen sokken en Indische katoentjes te dragen. Elk muziekgenre draagt tenslotte zijn eigen outfit. Kijk maar naar genres als hiphop, met de obligate pet en broeken waarvan het kruis tot aan de enkels hangt. En de hippe drum ‘n’ bass-scène. Maar wat het genre volksmuziek betreft, wordt het echt wel tijd om die jaren-zestigbeedjes te doorprikken.”

En dat zullen ook de geitenwollensokkendragers best wel begrijpen.

Tine Danckaers

© De Wereld Morgen, april 2000

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s