FOLKWOODS EINDHOVEN – Schitterend nieuw festival

EINDHOVEN – De voorbije eerste editie van het nieuwe Europese folkfestival Folkwoods in het Nederlandse Eindhoven (11, 12, 13 augustus) heeft alvast bewezen dat het zijn plaats op het programma van de grote zomerfestivals ook in de toekomst verdient. De organisatie verliep perfect, de officiële website van het festival was mooi en informatief, het programma was met zorg gekozen en de affiche oogde zeer sterk. Zelfs het weer (nogal een serieus probleem voor veel festivals deze zomer) was uitstekend. Zondermeer een wonderlijk “weekend in the woods…”

20000800_folkworld1Prachtige accomodatie
Het Folkwoods festival vond je niet bij toeval. Je moest eerst door residentiële wijken en enkele parken. Uiteindelijk kwam je terecht op dé uitgelezen plek: een mooi park met grasvelden onder schaduwrijke bomen. Voor kampeerders de perfecte pleisterplaats, onmiddellijk naast het festivalterrein. Bovendien waren de campingfaciliteiten zeer goed en konden de festivalbezoekers gratis van de camping gebruikmaken!.
Op het festivalterrein zelf stonden er een aantal kraampjes opgesteld. Vier bars boden een uitgebreide selectie aan dranken. In een restaurant en een snackruimte werd eten en drinken opgediend op echte borden en in echte glazen. Geen wegwerpspullen dus!
De concerten gingen door in drie muziektenten van verschillende afmetingen. De kleinste bood plaats aan 200 luisteraars. De middelgrote kon 800 toeschouwers herbergen. De grote tent had een capaciteit van 2000 plaatsen. Indien je verbleef op het kampeerterrein, hoefde je het park zelfs niet te verlaten tijdens de hele duur van het festival – je voelde je er op slag thuis…

Sterke affiche
En dan het programma zelf. ’s Vrijdags waren er enkel concerten in de middelgrote tent geprogrammeerd. Begonnen werd om zeven uur ’s avonds met de Ierse zanger Sean Canning. Nadien volgden de Franse folkrockers Les Nomades en de Amerikaanse singer-songwriter Mike West samen met Myshkin. We konden enkel het optreden van Garmarna, de laatste groep van de avond meepikken. Garmarna live meemaken was een echte belevenis. Traditionele melodieën werden gecombineerd met moderne grooves, terwijl zangeres Emma Härdelin met haar mooie en heldere stem op een heel onschuldige manier oude moord- en misdaadliederen vertolkte. Een veelbelovende start van het festivalweekend.

Zweeds drieluik – Ambrozijn – Transsylvanians
Op zaterdag – de voornaamste dag van het festival – waren de muzikale hoogtepunten legio van ’s middags tot ver na middernacht. De concerten wisselden af in de beide grote tenten – op ’t moment dat het concert in de ene tent eindigde, begon er een concert in de andere tent. Je kon van tent wisselen op nauwelijks een minuut, zodat je niets van de muzikale acts hoefde te missen. Indien je niet hield van de muziek in de beide grotere tenten, kon je nog altijd het derde podium gaan bekijken, of wat rust zoeken in de ‘pub garden’…
En er waren nogal wat hoogtepunten de zaterdag: het drieluik Zweedse groepen Triakel, Hoven Droven en Garmarna (op welk ander festival krijg je de mogelijkheid om de drie beste Zweedse folkrockgroepen op één weekend aan het werk te zien?), de Vlaamse topgroep Ambrozijn, de in Duitsland residerende groep The Transsylvanians (oude Hongaarse muziek met een hoog dansgehalte) , de legendarische Ierse singer-songwriter Andy Irvine, en het Schotse folkmonument Battlefield Band.
Het Zweedse trio Triakel speelde al vroeg op de middag. De groep combineerde het instrumentale talent van Hoven Droven’s fiddle-speler Kjell-Eric Ericsson en harmoniumspeler Janne Strömsted met de adembenemende vocalen van Garmarna-zangeres Emma Härdelin. Triakel bewees dat pure traditionele muziek je rillingen van muzikaal genot kon bezorgen. De beide andere Zweedse groepen speelde later die dag: Hoven Droven tijdens het vieruurtje en Garmarna ’s avonds laat. Hoven Droven maakte zijn reputatie – één van de beste livegroepen – volledig waar. Ze combineerden de Zweedse traditionele klanken (vooral de fiddle van Kjell-Eric) op een heel effectieve wijze met een blazer- en ritmesectie.
Ambrozijn is voor mij een van de interessantste Europese folkmuziekgroepen van het moment. De groep bestaat uit vier Vlaamse muzikanten: Wouter Vandenabeele speelt viool en viola, Wim Claeys is actief op accordeon en doedelzak, Tom Theuns bewerkt diverse snaarinstrumenten en Ludo Van Deau zingt met zijn solide stem zowel Vlaamse als Franse teksten. Ook hier kwam hun muziek zeer vernieuwend over. Hun geluid klonk krachtig en hun live-optreden sloeg aan bij het publiek.
The Transsylvanians waren – letterlijk – een zeer beweeglijke live-band. De muzikanten bewogen en dansten constant over het podium. Hoewel het op dat moment zeer warm was in de tent, volgde een deel van het publiek onmiddellijk hun voorbeeld. De groep bracht Hongaarse songs en melodieën ondersteund door een uiterst solide ritmesectie: ideaal voor een partysfeer.
Om wat af te koelen, kon je in de andere tent genieten van de rustige, verhalende muziek van de Ierse singer-songwriter Andy Irvine.

Laïs – Deerelium – Kate Rusby
Terwijl zaterdag de nadruk lag op ambiance – met maar enkele rustpunten om wat op adem te komen – lag de nadruk zondag op rustige, maar kwalitatief zeer hoogstaande muziek. Mijn persoonlijke hoogtepunten: de magische stemmen van Laïs, de Duitse band Deerelium (uitstekende traditionele Ierse muziek vermengd met andere invloeden, hoewel zij en hun publiek moesten vechten tegen de hitte in de tent…), de jonge Engelse zangeres Kate Rusby, op de meeste nummers begeleid door multi-instrumentalist John McClusker (tevens violist bij Battlefield Band) en de Duitse klarinettist Helmut Eisel met zijn groep JEM.
Het relaxte concert van Kate Rusby en John McCusker’s, gevolgd door het Helmut Eisel-optreden waren mijn festivalfinale (hoewel er nog meer groepen moesten optreden). Het bracht me in de juiste stemming om huiswaarts te keren met de herinnering aan de geboorte van een nieuw belangrijk Europees folkfestival in wording.

Muzieksessies
Tenslotte een punt van kritiek: muzikanten vonden soms moeilijk een behoorlijke plaats voor het houden van extra muzieksessies. Vooral op zaterdagavond vormde dat een probleem. De muziek in de spiegeltent werd overstemd door het geluid van het hoofdpodium, waardoor aan de sessies snel een einde kwam. (OK, het was half vier. Maar sommige folkmuzikanten houden er gewoon van om tot aan het morgengloren hun ding te doen…) Dit is alleszins voor verbetering vatbaar.
Maar het is enkel detailkritiek. Al bij al was het een prachtig weekend, zeker een van de folkhoogtepunten van dit jaar. We komen zeker terug voor de volgende editie en zullen onze vrienden alvast warm maken om ons te vergezellen. Het is de verplaatsing waard!

Christian Moll
vertaling mt

© Folk World, Home of European Music – Issue 8/2000

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s