DE KOFFER VAN JORUNN

Jorunn Bauweraerts zingt bij Laïs. De folkgroep legt momenteel de laatste hand aan haar tweede cd, die in de tweede week van november in de winkels moet liggen.

20000930_standaard1«Ik vond mijn lievelingskoffertje in Engeland. Heel oud, grijsachtig en geruit, van stevig karton. Simpele kwaliteit. Toen ik met Laïs op tournee moest in Frankrijk, kreeg ik er van mijn ouders nog eentje met wieltjes. Het is handig om er twee te hebben. Kan ik makkelijk de ene nemen, terwijl de andere nog volgeladen in een hoek staat. Ik ben immers verschrikkelijk slordig. Ik heb een hekel aan uitpakken.»

«Inpakken vind ik ook al een rotjob. Ik prop letterlijk alles in de koffer. Ik rol de kleren op, om ze kleiner te maken. Kreuken zijn uiteraard niet echt ideaal als je moet optreden. Maar ik ben creatief in het zoeken naar oplossingen. Zit er een vlek op een T-shirt, draai ik hem gewoon om. Je kunt je voorstellen wat een zootje je in mijn koffer aantreft als ik terugkeer. En toch vind ik alles vrij snel terug.»
«Meestal neem ik veel te veel mee. Maar als ik durf minder kleren in de koffer te smijten, dan krijg ik daar gagarandeerd spijt van. Want dan heb ik natuurlijk net dat kleedje niet bij me dat ik op een gegeven moment wil dragen. Er moet zeker een bikini bijzitten, praktische, vlotte kledij voor als ik ga wandelen, en een leuke jurk om ’s avonds uit eten te gaan.»

«Op tournee zeul ik aanzienlijk meer kleren en schmink mee. Trouwens, in de zomer verdraag ik make-up slecht. Op grote concerten kan ik er niet onderuit. Dan moet je er beter, zelfs een beetje feller uitzien.»
«Omdat ik vergeetachtig ben, prijs ik mezelf gelukkig dat ik zangeres ben. Het is een hele geruststelling dat ik mijn stem altijd bij me heb. We hebben aan de douane al problemen gehad omdat iemand van de groep haar identiteitskaart vergeten was. We zijn drie nonchalante meisjes bij elkaar, hoor.»
20000930_standaard2«Ga ik puur voor de ontspanning weg, dan moeten een aantal tijdschrijften mee. Vooral woon- en vrouwenbladen. Een tweetal boeken ook. Romans en non-fictie. Zeker geen thrillers of detectives. Als kind las ik enorm veel. Aan een razend tempo. Die gewoonte heb ik nu nog. Ik jaag me door een boek en heb er achteraf spijt van dat zoveel details me zijn ontgaan.»
«Een zakmes heb ik altijd bij me. Mijn gsm eveneens. Ik kan het niet maken om hem thuis te laten. Ik sleur hem op reis niet overal mee naartoe, maar check toch dagelijks of er geen berichtjes op de voice mail staan. Vooral belangrijke nieuwtjes die betrekking hebben op de groep wil ik niet missen.»

«Wat ik ook steevast op zak heb, is een mini-disc. Als ik ideetjes krijg voor melodieën moet ik die meteen kunnen opnemen. Toen we in Frankrijk in het voorprogramma speelden van I Muvrini en Sting, was ik blij dat ik mijn discman bij me had. Kon ik tijdens de vele treinreizen naar cd’s van mijn absolute favorieten Daniel Lanois, Emmylou Harris en Serge Gainsbourg luisteren. Als ik in de winter ga skiën, steek ik zelfs m’n eigen muziekinstallatie in de auto.»
«Ik probeer er tegenwoordig op te letten dat ik nooit zonder fototoestel vertrek. Het is fijn om herinneringen vast te leggen. Ik vind het altijd heel leuk om foto’s van jaren geleden terug te zien. Ik heb trouwens nog fotografie gevolgd. Zelf ontwikkelen zoals vroeger, daar heb ik nu jammer genoeg geen tijd meer voor.»

Peter Van Dyck
foto Vincent Dendievel

© De Standaard, 30 september 2000

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s