“Het stof is eraf” – Laïs over folk, fans en de nieuwe cd

BRUSSEL – «Weet je wat ik mis? Nog eens gewoon in de huiskamer van vrienden zingen. Iets kleins.» Het zal er voor Laïs wellicht niet meteen inzitten. Na de 50.000 verkochte exemplaren van het debuut, staan de verwachtingen hooggespannen. Het Kalmthoutse trio zit nu bij een grote platenfirma en die wil met hen ook de grens over. «Maar het is niet zo dat we nu geleefd worden.» In Vlaanderen werden er alvast meteen 25.000 stuks verkocht van ‘Dorothea’, de nieuwe cd. Goed voor goud.

«Mijn wangen waren helemaal geïrriteerd. Van al die mannen met stoppels die mij zijn komen zoenen.» Of wat er gebeurt als je als vrouw in folkmiddens je cd voorstelt. We zitten in de keuken van de platenfirma, een dag na de lancering van ‘Dorothea’, en de kleine oogjes verraden: het is laat geworden.
We hebben het over de cd-presentatie en het woord waar het volgens de nieuwe platenbaas bij Laïs allemaal om draait: kippenvel. «Als we op het eind van een concert helemaal vooraan aan het podium gaan staan en zonder micro’s zingen», zegt Nathalie Delcroix. «Dan sta ik helemaal te trillen. Je voelt de mensen dan ademen.»
«Het tegenovergestelde is ook machtig: optreden op Werchter of Dranouter», vult Jorunn Bauweraerts aan. «Dat je echt pijn hebt aan je oren van het applaus.»
Er worden croque-monsieurs gemaakt om het energiepeil op te krikken. De ketchup komt op tafel. Wij beginnen bij het succes van de eerste Laïs-cd.

– Wat was het feit waaraan je merkte: dit gaat harder dan verwacht. Dit is meer dan een beetje succes.
Jorunn: «Dat gebeurde al snel. We hadden gehoopt misschien drieduizend exemplaren van ons debuut te verkopen, en ineens waren er al vijfduizend verkocht. Plots ging het heel hard.»
Annelies Brosens: «Het is vlug beginnen leven. De dag na de cd-voorstelling hoorde ik van mijn moeder dat we ’s nachts al op de radio waren geweest. Dat hadden we nooit verwacht. En toen was er natuurlijk het moment dat we Kabouter Plop, die altijd voor ons stond in de hitparade, voorbijstaken. (lacht)»

Spijt
– Het succes van Laïs heeft heel wat inkt doen vloeien. Analyses waarin geschermd werd met grote woorden. Via Laïs werd folk opnieuw ‘aanvaard’. Grote platenfirma’s gingen ineens folkgroepen tekenen. Is er iets geweest waar je met verbazing naar hebt zitten kijken? Of: spijt dat we dit allemaal hebben veroorzaakt?
Jorunn: (lacht) «Nee hoor. Het is dankzij ons gebeurd, maar of het nu wij of iemand anders was geweest, dat doet er niet toe. Folk heeft opnieuw een plaatsje gekregen en dat was nodig. Het was er gewoon niet. Er waren geen jonge groepen. Er lag een laag stof op. Nu is dat eraf. Het is weer wat het moet zijn: een boeiend genre.»
«Wij hebben ze ook gelezen, die analyses over hoe het komt dat drie meisjes die eigenlijk maar heel gewoon doen, zich niet keihard schminken, ineens zoveel cd’s verkopen. Zonder een machine erachter. En ik weet niet of er wel een uitleg voor is, voor wat er is gebeurd. Het is gewoon zo.»

– En plots gingen alle deuren open. Was het lastig kiezen, voor de nieuwe cd? Wat te doen? Welke weg te nemen?
Nathalie: «Wat platenfirma’s betreft, hadden we een luxeprobleem, ja.»
Jorunn: «Maar qua stijl zijn we niet veel veranderd. We hebben de nummers gewoon opgenomen zoals we ze live spelen. Meer niet. Het grappige is, afgaand op de eerste reacties op de nieuwe cd, dat veel mensen blijkbaar verwacht hadden dat we een totaal andere weg zouden zijn ingeslagen. Men was bang dat we aan het experimenteren zouden zijn geslagen Of nog erger: rock ’n roll! Maar dan zouden wij Laïs niet meer zijn. Da’s echt ons ding niet.»
«Ik denk dat de mensen blij zullen zijn met deze cd. Dat we niet gedaan hebben waar ze bang voor waren. We merken het ook, aan de kaartjes die we krijgen, van mensen die het goed bedoelen, maar die tot vervelens toe zeggen: blijf jezelf. Dat je denkt: maak je niet druk, wij zíjn onszelf. Mensen zijn blijkbaar echt bang, met al het gedoe eromheen, dat we de weg zouden kwijtraken.»

Verkrachting
-Ook nu komen de teksten weer uit oude Vlaamse boeken. Leg eens uit: wat is voor jullie, levend in deze wereld van internet, WAP en palmtops, de aantrekkingskracht van die antieke teksten?
Jorunn: «Er gaat heel veel hardheid van uit. Het gaat dikwijls over verkrachting. Een moeder die haar zoon wil behoeden voor slechte vrouwen. Het leven zoals het is. (lacht) De dagelijkse dingen. En er zit veel symboliek in, da’s ook mooi eraan.»
«Het is een heel andere manier van schrijven. Het is voor ons boeiend om daar mee te spelen, met die klanken. Het hoort bij de sfeer. Het heeft iets archaïsch, melancholisch. Het schept een gevoel.»
Nathalie: «Het heeft in elk geval niets te maken met het feit dat we iets zouden missen in teksten van vandaag. Er zijn best goeie tekstschrijvers. Het is alleen: als wij Nederlandse teksten van nu zouden zingen, dan wordt het vlug kleinkunst.»
«Mensen vragen ons ook: waarom schrijf je ze niet zelf? Maar dan moeten wij beginnen schrijven in die ouwe trant, over ‘een meisken door het woud’. Waarom zouden wij zelf iets nieuws oud gaan maken? Dan kan je toch beter een oude tekst nemen? Er zijn er genoeg en ze zijn zo mooi.»

– Met alle respect, maar: folk heeft iets sekte-achtigs. Je bent er voor of je bent er niét voor. Je voelt je al vlug een buitenstaander. Leg eens uit: waar draait het om? Bij Laïs, bij folk?
Annelies: «Da’s moeilijk om uit te leggen. Het is inderdaad een beetje een aparte wereld. Voor mij was dat toch zo, komend uit de klassieke hoek. Maar je voelt je er vlug thuis. Of het is dat je echt niets van die muziek moet hebben. Er wordt veel gedanst, gezongen, veel samen muziek gemaakt.»
Nathalie: «Je voelt je terug in de tijd.»
Annelies: «Het is dat gevoel van: dit kan ook nog, naast al de rest, naast computers en internet. Je kunt ook nog terug.»
Jorunn: «Het is heel direct, die muziek. Zonder omwegen. Meestal ook heel akoestisch. Mensen gaan meteen met elkaar samenspelen. Je ziet dat ook op festivals. Soms heeft het ook iets trance-achtigs. Maar je moet je er voor open kunnen zetten. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het maar niets vinden.»
«Maar als je weet dat iemand er eventueel voor open staat, en je neemt zo iemand mee naar een volksdansavond… In het begin zeggen ze steevast: o nee, ik gan niet meedansen. Maar gegarandeerd tegen het einde van de avond staan ze daar ook en amuseren ze zich te pletter.»

– Bestaat het in de folk ook: groupies?
Jorunn: «Ja, er zijn zo wel eens een paar mannen geweest, waarvan je merkte dat ze alle concerten volgden. Maar die hebben ondertussen afgehaakt. Voorts hebben we nog niet te maken gehad met al te lastige fans, nee. Dat bestat niet in de folk. Het zijn stuk voor stuk vrienden. Je kent ze allemaal.»
Nathalie: «Groupies zijn er niet, maar kindjes wel. Véél kindjes. Die echt naar ons opkijken. Die alles van buiten kennen en die als we een fout zingen, raar staan te kijken.»

Lichamelijk
– Jullie worden bedolven onder de lof. Wees eens eerlijk: is er iets waar jullie niét goed in zijn?
Nathalie: «Wij zijn minder goed in superzacht fragiel. Doorzingen, da’s ons sterkste punt. Dat hebben we ook gemerkt in de studio, bij de opnames van de nieuwe cd. Die stevigere nummers, dat zit van de eerste keer juist. Zachte nummers moeten we toch wel een aantal keren zingen, voor dat goed zit.»

– Ze voeren zelfs hun discussies al zingend, is een verhaal dat de ronde doet. Kan je een voorbeeld geven van hoezeer jullie met elkaar verstrengeld zijn?
Jorunn: «”Wij zijn heel lichamelijk. Toen onze bassist er net bijgekomen was, stond die echt te kijken: waar ben ik nu in terechtgekomen? Voor ons is dat heel normaal. We zijn heel ‘close’. We vormen echt een clubje, met ons eigen soort humor. Als er iemand nieuw bijkomt, merk je wel dat die zich in het begin niet op zijn gemak voelt.»

– Laïs zit nu bij een grote platenfirma. Er komen concerten in Nederland, Frankrijk en Spanje. Er wordt veel verwacht. Stel dat het allemaal niets wordt, wat is dan de Polaroid in je hoofd die je dan zal blijven koesteren? Dé herinnering.
Annelies: «Het gevoel dat ik had, een paar jaar terug, toen we voor de radio zongen op Dranouter en Emmylou Harris daar binnenstapte. Ik had een plaat van haar, die ik heel veel gedraaid had. Dat gevoel, wij aan het zingen, zij die daar binnenstapt, met een grote bril op, grijs haar, als ik dat op foto zou kunnen hebben… Plus het feit dat ze achteraf kwam zeggen dat ze achterover gevallen was van onze zang.»

– Tot slot: wat is de meest foute cd in jullie collectie? De plaat waarvan folkliefhebbers zullen schrikken, als ze horen dat jullie ‘m hebben?
Jorunn: «Moby. Maar dat kan wellicht nog door de beugel, niet?»
Annelies: “Ik heb recent een singletje van Marco Borsato gekocht.”
Nathalie: «K3. Maar dat was een cadeautje (lacht).»

Maarten Post

© Het Nieuwsblad, 18/19 november 2000

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s