Bieke Purnelle – De Vrouw achter Belgiës Populairste Folkgroep

Ze trekt op met Jorunn, Annelies en Nathalie. Ze kent ‘Dorothea’ als haar broekzak. Extravert en met een uitgesproken mening, wordt haar soms verweten moeilijk te zijn. Eén van de weinige vrouwelijke managers, zeker van een succesgroep: Bieke Purnelle is de vrouw achter de vrouwen van Laïs. Manager, maar geen bedrijfsleider: «Ik ben niet bezig met conserven of keukenhanddoeken om groot geld te verdienen. Wel met muziek, en dat is voor een groot stuk emotie.»

«Een bedrijfsleider ben ik niet.»

20010113_jobat1Bieke Purnelle (29) heeft wel wat van de vrouwen van Laïs. Fris, extravert en niet op haar mond gevallen. Moet ook wel, want als je niet communicatief, extravert en bereikbaar bent, moet je geen manager van een muziekgroep worden. En zeker niet van Laïs, want het blijft maar bellen om optredens en interviews, afspraken en reacties. Alleen op zondagvoormiddag gaat de gsm uit. Soms. Want Bieke Purnelle stopt wel het grootste deel van haar tijd in Laïs, maar runt daarnaast samen met haar partner het boekingskantoor Toutpartout voor binnen- en buitenlandse groepen, en een eigen label, Labelman, voor alternatieve gitaargerichte muziek. Allemaal muziek, en dat heeft zijn voor- en nadelen. Voordelen voor wie met een passie voor muziek rondloopt: het constant beoefenen van je hobby. Nadelen: door van je hobby je job te maken, verlies je je hobby. «Het werkt demystifiërend», zegt Bieke Purnelle. «Het is werk geworden. Ik ga nog zelden naar een concert voor mijn plezier.»

– Hoe begon dat zo, met Laïs?
Bieke Purnelle: «”Ik werkte bij Make it Happen, waar Laïs vroeger in management was. Praktische zaken regelen, boekingen verzorgen. Een jaar later nam ik op mijn eentje het management van Laïs over, met de ervaring van een jaar in de muziekindustrie. Ik wist niet helemaal waar ik aan begon, maar ik kende wel wat mensen in de muziek- en concertwereld. Opleiding? In de Belgische muziekwereld bestaat er volgens mij geen managementopleiding. Aan de Nederlandse Rockacademie kan je wel zo’n cursus volgen. Maar een gewone managementopleiding zei mij niets. Ik ken trouwens geen muziekmanagers die zoiets volgen. Als je een paar jaar meedraait, werk je op ervaring. Ik doe het nu anderhalf jaar. Het komt vaak neer op logica. Alle radertjes in elkaar laten draaien. Als de plaat het goed doet in Japan, dan pik je daarop in en boek je een tour. In het begin deed ik ook het tourmanagement van Laïs, maar dat werd te zwaar. Negen mensen die samen reizen, daar komt heel wat bij kijken. Er is altijd wel iets mis. Nu heeft de groep haar eigen tourmanager die de praktische zaken van het touren regelt. Dat is een hele verademing.»”

– Waar breekt een muziekmanager zich het hoofd over?
Bieke Purnelle: «”Ik regel de concertboekingen zelf, wat niet alle managers doen. Ik bepaal de voorwaarden, stel het contract en de factuur op. Ik regel de technische voorwaarden en de standaard technische fiche, puzzel data uit voor optredens die voor alle groepsleden passen. Ik regel mee de interviews met kranten en tv. Ik zorg voor een goede platenovereenkomst met de platenmaatschappij. De eerste keer voerde ik nog zelf de promotie van de groep. Nu doet de platenfirma dat. Kortom, ik zorg ervoor dat de muzikanten muziek kunnen brengen. Het klopt wel, die reputatie van muzikanten, dat ze niet bijster sterk zijn in praktische dingen en afspraken. Het is ook niet aan hen om zich daarom te bekommeren. Daar ben ik voor.»”

– Wou Laïs per se een vrouw als manager?
Bieke Purnelle: «”Ik denk niet dat dat een bewuste keuze was. We raakten gehecht aan elkaar. Maar, nu ik erover nadenk, we zijn allemaal wel open en hebben een uitgesproken mening. Eerder vrouwelijke eigenschappen, vermoed ik. In elk geval zouden de meisjes van Laïs het moeilijker hebben met een man, die zijn mond niet opendoet. Bovendien heb je als manager de taak om moeilijk te doen. Je moet je groep beschermen tegen allerlei mensen die het onderste uit de kan willen halen. Dan moet je wel moeilijk doen. Van een mannelijk manager wordt dat normaal gevonden: als vrouw word je soms voor bitch versleten. Het lijkt nog altijd niet gepast voor een vrouw om iets te willen en dat ook duidelijk te maken. Overigens heb ik daar geen last van. Ik doe gewoon mijn ding.»”

– Zijn er eigenlijk veel vrouwelijke muziekmanagers?
Bieke Purnelle: «Ik ken in België ook geen enkele platenfirma die een vrouwelijke managing- of A&R-director (Artists en Repertoire) heeft. Dat is doorgaans te tijdsintensief voor vrouwen. De muziekwereld is een mannenwereld. Het grootste deel van het publiek bij concerten zijn mannen. De grootste platenkopers zijn mannen. Hoeveel vrouwen ken jij die kasten vol platen hebben? Als ik in de platenwinkel sta, ben ik daar meestal de enige vrouw.»

– Bent u ook bezig met missie en strategie, stakeholders en visie?
Bieke Purnelle: «Ik moet er soms om lachen, om al die bedrijfstermen. Missie is trouwens een veel te groot woord. Enige relativering is nooit weg. Artsen zonder grenzen, ja, die hebben een missie. Ik zie trouwens bijzonder weinig linken tussen mijn job en die van mensen uit het bedrijfsleven. Zij runnen een firma en zijn verantwoordelijk voor heel wat personeel. Het gaat meestal ook over massa’s geld. Ik ben bezig met artiesten en muziek, en dat is voor een groot stuk emotie. Ik veronderstel dat ik meer fun en minder geld heb dan bedrijfsleiders. Ik geloof niet zo in al die marketing-onzin. Ik hou niet van marketing-termen. Een artiest is geen blik soep. Visie en strategie heb ik uiteraard, anders red je het niet. Ik weet wat ik wil bereiken en ongeveer langs welke weg.»”

– Wat wilt u dan bereiken met en voor Laïs?

20010113_jobat2Bieke Purnelle (lacht): «Er een wereldgroep van maken, die overal ter wereld bergen platen verkopen. Dat begint te lukken in enkele Europese landen, maar ook in Japan en Amerika kan Laïs aanslaan. Je moet natuurlijk het belang van de groep voor ogen houden. We kunnen Laïs 365 dagen per jaar laten optreden. Maar dan is de groep binnen de kortste keren opgebrand. En dat willen ze zelf ook niet. Je moet keuzes maken, selectief zijn en er het beste uitpikken. Het kan zinvol zijn om te kiezen voor een concert in een kleine pub als daar belangrijke persaandacht voor is. En het kan een slecht idee zijn om op een groot festival te spelen, als de groep daar niet op zijn plaats staat, of als het een rotslecht festival met een foute reputatie is. Natuurlijk heeft Laïs de luxe om te kunnen kiezen. Vele rockgroepen moeten ervoor knokken om te mogen optreden op een podium van 4 bierbakken, met een platte sandwich achteraf. Bovendien heeft Laïs in eigen land weinig of geen concurrentie in de muziek die ze brengt.»

– In elk geval moet u met verschillende belangen rekening houden?
Bieke Purnelle: «Dat is zo. De groep zelf is het basisgegeven. Zij maken muziek, die gepromoot moet worden. Platenfirma en de groep willen natuurlijk allebei veel platen verkopen, maar dat willen ze niet altijd op dezelfde manier. Laïs had het voordeel dat vele platenmaatschappijen in hen geïnteresseerd waren. Wij konden kiezen voor de platenfirma die de groep de grootste artistieke vrijheid gaf en waarin we vertrouwen hadden.
Verder zijn er de boekingsagenten in andere landen. Het is niet altijd evident om een agentschap te vinden dat veel en goede contacten in de lokale concertwereld heeft, op dezelfde golflengte zit, in de groep gelooft en er in wil investeren, ook al brengt dat niet onmiddellijk veel geld op. En dan is er natuurlijk nog het publiek. Dat is onvoorspelbaar, en dat is maar goed ook. Laïs is een groep met een eigen geluid en een eigen visie op hun muziek. Helemaal anders dan een groep die gekneed is naar een bepaald marketingconcept, waarin het niet zo belangrijk is wie dat concept invult. Je moet uiteraard rekening houden met je publiek, maar toch je eigen ding blijven doen, ook al valt niet iedereen daar voor. Laïs doet het gelukkig heel goed en heeft een goede band met haar publiek. Sommige rockbands vinden het cool om op je publiek te spuwen. Zó hypocriet! Zonder dat publiek verliezen ze hun populariteit en hun inkomen. Heel af en toe denk ik er wel eens aan dat de interesse van het publiek voor Laïs kan overgaan, maar ze zijn geen hitgroep. Ze brengen authentieke muziek. Ik zou trouwens geen groep kunnen managen, waar ik zelf niet achter sta.»

– Stuurt u Laïs bij, als u het ergens niet mee eens is?
Bieke Purnelle: «Ik ben hun baas niet, of hun personeelsmanager. We werken niet met een hiërarchie. Het is hun muziek, en ik ben er om dat te coördineren en om praktische dingen te regelen zodat ze muziek kunnen brengen. Ik stuur hun muziek dus niet bij, al kan ik wel mijn mening geven. Ik hoor het wel als het goed zit. Zij hebben verstand van hun muziek, en ik van de muziekbusiness. Als een concert goed is, dan is dat hun verdienste. Is het wat minder, dan sta ik te sterven naast het podium. In de muziekwereld is het vaak zo dat het de manager verweten wordt als een concert slecht is. Net als met de voetbaltrainer. Heel flauw, hoor! Nu ik erover nadenk, heeft een manager misschien wel meer van een voetbalcoach dan van een bedrijfsleider.»”

– Allicht is de relatie manager – groep flink geëvolueerd?
Bieke Purnelle: «Vroeger wisten vele artiesten van niets. Ze waren al blij als ze een plaat mochten uitbrengen. Ook het zakelijke ging vaak aan hen voorbij, hoeveel procent de manager nam op concerten en platenverkoop bijvoorbeeld. In sommige gevallen ging dat tot 50 procent! Maar de artiesten van nu zijn zich meer bewust van hun rechten en volgen de zakelijke kant. Nu ontvangt een manager doorgaans minimum 15 procent van de inkomsten van de artiest, afhankelijk van zijn of haar taken. Er zijn in België trouwens weinig managers die kunnen leven van één enkele groep, zonder dat ze nog een andere bezigheid hebben.»

– Hoeveel uren steekt uzelf nu in Laïs?
Bieke Purnelle: «Gemiddeld 50 à 60 uur per week. Dat varieert. Nu is er net een nieuwe cd uit, dus is het erg druk. Op zondagvoormiddag en na een lange dag zet ik soms mijn gsm en laptop uit.»

– Nog tijd om er een andere groep bij te nemen?
Bieke Purnelle: «”Euh… misschien wel. Het interesseert mij wel. Maar het is nog te vroeg om daar iets over te zeggen.»

Artikel: Hilde Van Durme.
Foto’s: Ivan Mervillie
.

Info: De nieuwe cd van Laïs heet Dorothea, uitgebracht bij Virgin.
url: http://www.lais.be

© Job@, 13 januari 2001

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s