NATHALIE: «KLANKEN DIE WE MAKEN KOMEN BIJ VELEN EROTISCH OVER»

«Neen, ik haat het wielrennen niet, het laat me alleen onverschillig.» Nathalie Delcroix zit een beetje verveeld met het incident in ‘De Laatste Show’. «Wat ik daar precies verteld heb, weet ik zelf niet meer. Alleen dat het voor enige deining gezorgd heeft en dat dit allerminst de bedoeling was.»
Behalve een klein beetje over wielrennen hebben we het dan ook vooral over haar grote liefde: muziek in het algemeen en Laïs in het bijzonder.

ANTWERPEN – Met 60.000 verkochte platen van de eerste en 40.000 van de tweede cd is Laïs big in belgium. Ook daarbuiten begint het steeds meer los te lopen. De interesse overstijgt zelfs Europese landen als Nederland, Duitsland, Frankrijk, Spanje of Italië. In september staat er een weekje China op het programma. China?
«Ja, we zijn gecontacteerd door een Belg die daar woont», zegt een licht verkouden Nathalie Delcroix. «Hij vond het interessant om ons daar wat optredens te laten doen: een a-capella-set die we vooral in het Nederlands gaan volzingen.»

20010714_nieuwsblad1NB Eigenlijk kun je Laïs-muziek best beluisteren zonder dat je iets van de teksten begrijpt.
NATHALIE «Ja, voor Vlamingen en Nederlandssprekenden zijn die teksten wel heel belangrijk, maar in het buitenland valt dat onderdeel weg. Daar worden onze drie stemmen meer als instrument gewaardeerd. De klanken die we maken komen blijkbaar bij veel mensen erotisch over, exotisch ook. In andere landen krijgen we dikwijls de opmerking dat de manier waarop we onze stemmen gebruiken, nieuw is voor hen.»

TEKSTEN

NB Op de jongste cd staan meer Franstalige liedjes. Helpt jullie dat wat vooruit in Frankrijk?
NATHALIE «De Fransen hebben graag dat artiesten in het Frans zingen. Ik denk dat het een voordeel is. We zijn een tijd geleden ingegaan op een vraag om van ‘Kanneke’ een Franse versie te brengen. Aanvankelijk waren we tegen, maar we hebben het risico genomen. Alleen het refrein wilden we in het Nederlands houden. Het ziet er inmiddels goed uit in Frankrijk. Bij een promotieoptreden in de Fnac waren onze cd’s meteen uitverkocht.»

NB Was je niet verrast toen bleek dat ook het rockpubliek platgaat voor jullie?
NATHALIE «Ja, ik schrok heel hard van de positieve reacties in Werchter. Het is natuurlijk wel zo dat een aantal van onze nummers eerder naar rock neigen en wat makkelijker in het oor liggen. Het zijn niet mijn lievelingsnummers, maar blijkbaar wel de songs die voor ons de weg openbreken.»

NB Hoe komen ‘brave’ Kempense meisjes trouwens bij al die erotisch gekleurde liedjes terecht?
NATHALIE «Vooreerst weet ik niet of we zo braaf zijn. Het komt misschien alleen zo over. Het boeit ons gewoon die oude teksten weer te gebruiken. Dat dubbelzinnige eraan is heel interessant evenals de vaststelling dat ze over moord, seks en verkrachting gaan. Die onderwerpen zijn toch nog altijd aan de orde. Ik vind het wel belangrijk dat we het op een verbloemde manier brengen. Anders zou het snel arrogant overkomen en zou het ook minder aanslaan.»

NB Denk je niet dat die dubbele bodems in de teksten aan veel mensen voorbijgaan?
NATHALIE «Dat vrees ik ook. Neem nu ‘Kanneke’. Veel mensen menen dat het over een kanneke gaat, maar eigenlijk is dat het verhaal van een smerige verkrachting. Veel mensen, ook in Vlaanderen, horen alleen de melodie en hoe die gebracht wordt.»

DOLLY PARTON

NB Is het daarom dat je zo goed scoort bij het Vlaams Blok?
NATHALIE «Ik vermoed het. Wat wij brengen is Vlaams en het is volksmuziek: voor hen is dat één pot nat. Het is geen echt prettige gedachte te weten dat je goed ligt in die kringen. Nu heeft het Blok ons wel nog nooit rechtstreeks gevraagd om een optreden te verzorgen. Wel hebben we al via via gehoord dat er interesse is.»”

NB Beluister je zelf veel folk?
NATHALIE «Ik heb een periode gekend dat ik dat deed. Nu is dat erg veel verminderd. Ik val meer voor rockabilly, country, Hank Williams, dat soort zaken.»

NB En moeten de liedjes bij voorkeur meerstemmig gezongen zijn?
NATHALIE «Wel, ik stel vast dat ik veel sneller geboeid raak door twee- of meerstemmige samenzang dan door songs waarop slechts één enkele stem te horen is. Dat is een van de redenen waarom ik van country hou. Dat is meestal tweestemmig met stemmen die heel mooi samenlopen. Het is wat simpeler dan wat wij doen maar ik vind dat toch ook wel iets hebben.»
« Waar ik heel veel van hou – en daar ga je misschien om lachen – is Dolly Parton. Ze heeft heel platte dingen gedaan maar ook heel mooie. En ze kan schitterend zingen. Dat het een wat kitcherige vrouw is, neem ik er graag bij.»

NB Kun je de tweestemmige zangpartijen van Manu Chao waarderen, een van de sensaties in Werchter?
NATHALIE «Vind ik heel mooi. Ik kon spijtig genoeg niet gaan kijken naar zijn optreden op Werchter, omdat ik voor mijn kind moest zorgen. Jorunn en Annelies (de andere twee Laïs-zangeressen, nvdr) vonden het fantastisch. De sfeer van die plaat is heel goed. Het is iets voor als je in de auto zit met de ramen open. Laat Manu Chao dan maar los, echt vakantiemuziek, heel zomers. In de winter zou ik die plaat niet zo snel opzetten. Geef me dan maar duistere cd’s (lacht): Morphine of Sixteen Horsepower.»

TOUR

NB Laat ons tot slot nog een klein sporthoofdstuk aansnijden. Ben je als dochter van een gewezen beroepsrenner wel voldoende sportief?
NATHALIE «Ik was heel sportief. Vroeger deed ik vanalles: hardlopen, zwemmen, turnen en karate. Nu komt er niets meer van terecht en dat vindt mijn vader heel erg. Ik gebruik de fiets wel eens in Antwerpen, maar dat heeft weinig met sport te maken.»

NB Een quizvraag tot slot: waar en wanneer won je vader een rit in de Ronde van Frankrijk?
NATHALIE «De rit naar Roubaix in de Ronde van 1979. Ik was twee jaar. In mijn kinderjaren heb ik het zo niet beseft dat wat mijn vader gepresteerd heeft zeer knap was. Nu wel.»
«Weet je trouwens dat er vroeger een grote prijs Nathalie Delcroix was in Kalmthout (lacht). Een aantal dorpsgenoten wilden dat er een wielerwedstrijd zou komen in onze woonplaats. Ze kwamen bij ons terecht omdat mijn vader nog beroepsrenner was.»
«Mijn moeder was zwanger en al naargelang het een jongetje of een meisje zou zijn, zou het een wedstrijd voor mannen of vrouwen worden. Dat kind werd ik en zo ontstond de grote prijs Nathalie Delcroix. Veel had ik er verder niet mee te maken. Ik moest wel telkens de palm afgeven aan de winnaar. Dat vond ik wel leuk tot ik een jaar of elf, twaalf werd. Toen had ik er genoeg van.»

20010714_nieuwsblad2Deze zomer kunt u Laïs nog op diverse zomerfestivals aan het werk zien, onder meer op het folkfestival van Dranouter en Marktrock in Leuven.

© Freddy Vermoere
© Het Nieuwsblad, 14/15 juli 2001

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s