Laïs in Ro(c)k

LEUVEN, 10 oktober, Sportzaal De Nayer – Deze bewuste woensdag in Leuven was helemaal een dag om niet licht te vergeten, met zijn drie-in-één concerten: het onversterkte a capella optreden `s middags, het ademloos beluisterde zittende gedeelte van het avondconcert, en dan toch de festivalsfeer van de laatste paar nummers. Nathalie, Annelies en Jorunn – en de band natuurlijk – hebben getoond dat ze zich perfect thuis voelen in de meest uiteenlopende stijlen.

20011010_website21Tot onze spijt merkten we dat een herhaling van het scenario van Bornem en Hasselt er niet inzat: geen centrale microfoon achter op het podium, geen drumstel vooraan. De eerste vage teleurstelling was snel vergeten toen de meisjes opkwamen bij de begintonen van `Doran’. Wat mij betreft één van de betere uitvoeringen van het nummer, heel gedreven en energiek. `Marider’ was weer heel mooi, en het werd duidelijk dat stoeltjes bepaalde beperkingen hebben. Zeker voor mensen die zich wel héél expressief laten gaan. Moet het nog gezegd dat `Rinaldo’ een zalig mooi nummer is ? Jammer dat de sas van Fritz niet helemaal doorkwam, maar de algemene reactie was: «Wanneer komt dit nummer op CD ???»

Vergeten ‘Isabelle’
‘Isabelle’ werd aangekondigd als ‘een nummer dat we een beetje vergeten waren’, en inderdaad was dit de eerste keer dat ik het live mocht meemaken. Kippenvel voorwaar. Net zoals de andere a capellanummers die volgden, ‘Benedetta’ en ‘De wijn’ (heel mooi in deze versie). ‘Comme au sein de la nuit’ kreeg enkel percussie mee van een geïnspireerde Ronny. Met ‘De Valse Zeeman’, begeleid door Fritz op gitaar werd de set verder akoestisch opgebouwd. Kippenvel als permanente conditie!

20011010_website22Al Beole 17′ – Één van de hoogtepunten
‘Al Beole 17′ was voor mij zonder meer één van de hoogtepunten van het optreden, en liet ons vooral uitkijken naar méér van dat. Waar prompt op ingegaan werd. Jorunn: `Een liedje dat jullie allemaal kennen, maar eigenlijk toch ook nog niet.’ Met open mond konden we genieten van de nieuwe, wel zéér energieke versie van ”t Zoutvat’.

A capella-intermezzo
Na ‘De Wanhoop’ volgde een rustiger intermezzo met ‘Belle’ en ‘Polly on the Shore’ (wordt nog steeds beter, hopelijk komt het op de a capella CD). Vervolgens een prachtige uitvoering van de reggaeversie van de zopas verschenen nieuwe Laïs-single ‘Le grand Vent’, met een prachtrol voor de accordeonist Didier Laloy.

Folk-rockfinale
Na ‘Les douze mois’ luidde ‘Dorothea’ het begin in van het finale folk-rockgedeelte. Bij het inzetten van ”t Smidje’ werd er spontaan een rondedansje ingezet voor het podium. En toen was er geen houden meer aan. Na een aanvankelijke aarzeling stroomde ineens de ruimte vóór het podium vol met enthousiast dansende mensen. Eindelijk kon die lang opgespaarde dansenergie een uitweg vinden – al was het misschien niet volgens de regels van de volksdans ! Onder de ogen van een breed lachende Nathalie, Annelies en Jorunn werd een poging tot georganiseerde dans al snel opgegeven en ging het voorste deel van de zaal helemaal uit de bol. ‘Tina Vieri’ werd even enthousiast begroet en meegedanst.

Fascinatie
Het eerste deel van ‘De Ballade van Boon’ werd gebracht voor een doodstille gefascineerde zaal; die opnieuw in dansen uitbarstte bij het uptempo gedeelte.
‘Le Renard et la Belette’ werd op algemeen gejuich onthaald van bij de eerste noten en vormde een waardige afsluiter van dit gedenkwaardige concert.

Ann Willems
foto’s © Nele Geerts

20011010_website23DORAN – DE WEDDENSCHAP
De eerste vage teleurstelling was snel vergeten toen de meisjes opkwamen bij de begintonen van ‘Doran’. Vreemd toch, enkel belicht langs achteren.
Maar, wat was dat.. ? Eerst gegniffel, nog eens goed kijken. en dan gieren van het lachen. Nathalie had zowaar een dikke snor en baardje opgekleefd! Dankzij de ‘speciale’ belichting waarschijnlijk niet zichtbaar voor mensen verder dan de vijfde rij, maar o zo grappig duidelijk voor de rest (en nu maar hopen dat die foto tenminste gelukt is!). Het is me een raadsel hoe ze hun lachen konden inhouden en tegelijkertijd een heel gedreven uitvoering konden neerzetten
Na het nummer draaide Nathalie zich snel om, trok de snor en baard eraf, de podiumlichten mochten eindelijk volop aan en «GOEIEAVOND LEUVEN!!!»
Waarna Nathalie apetrots: «En hiermee kan ik verkondigen dat ik de weddenschap gewonnen heb !’». Commentaar van lachende Jorunn: «Maar zoveel zijn we er niet mee kwijt hoor». De rest van de zaal had waarschijnlijk geen idéé waar ze het over hadden, maar de eerste rijen gingen zowat strijk.

Ann Willems
foto © Nele Geerts

Laïs MET publiek in plaats van VOOR publiek…
LEUVEN – Zoals jullie elders op de site reeds kunnen lezen, was het concert van Laïs in Leuven weer prachtig. De gekende afwisseling van akoestische en begeleide nummers, de « oude » nummers in een iets anders jasje, van rustig tot lekker swingen…
Toch maakten andere elementen dit optreden voor mij zo anders dan alle andere die ik reeds van Laïs zag.

CONTACT
Het begon allemaal met de snor en baard van Nathalie: grote verbijstering bij alle aanwezigen tot uiteindelijk na het nummer een ietwat beperkte uitleg over ‘een’ weddenschap volgde. Voor zover ik al meegemaakt heb, was dit de eerste keer dat de meiden het publiek werkelijk betrokken bij wat er met hen op het podium gebeurde.
Het ging verder met eerst Jorunn en later Nathalie die een nummer volledig verkeerd aankondigden. De rechtzetting die daarop werd gegeven, zette het publiek uiteraard aan het lachen. Een tweede contact met de toeschouwers was gelegd.

THUMBS-UP
En zo waren er nog een aantal voorvallen die Laïs dichter bij zijn publiek plaatsten dan ooit. Totdat bij het einde van de show heel het publiek werd uitgenodigd om a.u.b. niet stil te blijven zitten. Waar, gezien de locatie, uiteraard op moest en werd ingegaan.
Niet de uitnodiging op zich, maar wel de reactie van Annelies, Nathalie en Jorunn nadien spoorde mij aan tot de titel voor dit artikel. Op het eind van het nummer, toen de helft van de sportzaal voor het podium stond te springen en dansen, leken de meiden mij werkelijk blij verrast dat zoveel mensen op hun verzoek waren ingegaan. Hun ‘thumbs-up’ vond ik dan ook het mooiste compliment dat ze hun publiek konden geven als blijk van waardering.

MEERWAARDE
Of nog andere mensen dit concert op een zelfde manier als ik ervoeren, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat als artiesten gedurende een optreden contact weten te maken met hun publiek, het concert voor mij een ongelooflijke meerwaarde krijgt. Misschien niet alleen voor mij en de andere toeschouwers, maar ook voor de drie meiden zelf? Ik zag hen in ieder geval nog nooit zo ontspannen optreden.

Lieve Meerschman

© Laïs Website, 11 oktober 2001

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s