Parijs – La Scène

PARIJS, La Scène, 25 oktober, 21.15u – Terwijl de zaallichten doofden, verstomde het geroezemoes aan de bar. Het 150-koppige publiek, dat de zaal van voor tot achter vulde, keek afwachtend naar het toneel, waar Hans, Ronnie, Bart en Fritz al hadden postgevat. Het kenmerkende metronome getik leidde het eerste nummer in: ‘Doran’. Vreemd om het nog eens in het eerste deel van de set te horen. Tijdens de huidige cc- en theatertournee doorheen Vlaanderen en Nederland staat het geprogrammeerd onmiddellijk na de pauze, als begin van het electronische deel.

Onuitgegeven Playlist
Zoals Jorunn het ook al aangaf was dit Parijse optreden een speciaal concert. Het was het eerste Franse optreden dat ze deden met hun eigen begeleidingsgroep ter promotie van hun tweede cd ‘Dorothea’. Het unieke karakter van dit optreden was niet alleen te merken aan de plaats van het optreden (La Scène, een jazzclub), maar ook aan de speciaal voor dit concert opgestelde playlist. De up-tempo en de elektronisch versterkte nummers waren duidelijk in de meerderheid. Behoorlijk vooraan in de set, na ‘De Valse Zeeman’ volgde het a capella-drieluik ‘Comme au sein de la nuit’/’Benedetta’/’Belle’. En net vóór de explosieve finale kon er genoten worden van de a capella-parel ‘Polly on the shore’.

Bindteksten
Indien je je Franse toehoorders echt op je hand wil krijgen, spreek hen dan aan in hun moedertaal. Dat hadden Annelies, Nathalie en Jorunn goed begrepen. De bindteksten werden dus verzorgd in het Frans. En het moet gezegd, het drietal trok behoorlijk zijn streng in de taal van onze zuiderburen. Vooral Jorunn, die het merendeel van de commentaren voor haar rekening nam, had haar huiswerk vooraf heel goed gemaakt. Zelfs de aartsmoeilijke aankondiging die ‘De Ballade van Boon’ voorafging, bracht ze zonder verpinken. De aanwezige Parijzenaars waren duidelijk gecharmeerd door deze sympathieke geste vanwege de groep.

Le Grand Vent
Zeker één van de aangename verassingen van Parijs was het gastoptreden van Gabriel Yacoub, lid van de legendarische folkgroep Malicorne en een van de peetvaders van de Franse folk. Zowat halverwege het concert kondigde Jorunn niet zonder fierheid een Laïs-duet aan met deze folkgrootmeester. Na wat gehannes met ‘dubbele oortjes’ zette Yacoub samen het drietal een perfecte reggae-versie neer van ‘Le grand vent’, ongetwijfeld één van de hoogtepunten van het concert. Ook het aanwezige Parijse publiek genoot duidelijk van deze voor hen onuitgegeven muzikale samenwerking. Van dan af kon het Laïsconcert helemáál niet meer stuk.

La Jument de Michaud
Een nummer dat niet op de oorspronkelijke playlist stond, maar tóch gespeeld werd, was het door Jorunn aangekondigde ‘La Jument de Michaud’, in Vlaanderen en Nederland beter bekend onder de ‘Laïs’-titel ‘Le renard et la belette’. Het publiek reageerde enthousiast op deze, door Tri Yann groot gemaakte, Franse folklassieker. Op de uitnodiging ten dans werd ei zo na ingegaan door enthousiastelingen op de eerste rijen. Er werd nét geen andro ingezet.
Het feest ging verder met een spetterende versie van ”t Smidje’ en werd afgesloten met ‘Tina Vieri’, inclusief gloeiendhete metalfolk-finale.

Tuuli
Het publiek sméékte om meer… en kreeg het ook. En wát voor toegiften. Eerst het héél mooi gebrachte ‘De Ballade van Boon’. In het eerste deel die tedere stemmen; in het instrumentale deel scheurende gitaren, totdat er enkel de verlaten instrumenten op het podium achterblijven.
Daarna, na het zoveelste open doekje, het onversterkte ‘Tuuli’ voor een ook nu weer muisstille zaal. A capella pur sang als kroon op het werk. Pure klasse…

© mt – Laïs Website, 26 oktober 2001

Geslaagde Parijse uitstap
Parijs, La Scène – Bij de eerste aanblik van de club “La Scène” begon ik even te twijfelen over het welslagen van dit Parijse avontuur. De buitenkant oogde tamelijk bouwvallig, de buurt kwam nogal doods over en op de affiche met de lijst van optredens in oktober in La Scène kwamen we wel illustere onbekenden zoals “DOOD” en “Les Cochons” tegen, maar geen Laïs. We begonnen ons dan ook af te vragen of er die avond wel wat volk zou komen opdagen of dat wij de spreekwoordelijke 2 man en een paardekop gingen zijn. Wie van ons dan paardekop moest zijn, vullen jullie zelf maar in.

’s Avonds leek onze vrees gelukkig ongegrond. Annelies en Nathalie hadden ons eerder al verteld dat het binnenin een heel gezellig zaaltje was en ze hadden overschot van gelijk. Hoe donkerder het werd, hoe levendiger de buurt werd en met de publieke opkomst viel het al bij al ook zeer goed mee.

Soundcheck
Het bijwonen van de soundcheck was voor mij de fijnste ervaring. Het ging er bijwijlen zeer zot en speels aan toe. We zagen Nathalie zonder veel moeite een spagaat neerzetten, prompt geïmiteerd door Annelies en Jorunn. Maar bij hen lukte dit niet zo best, waarop ze dan maar besloten een kozakkendans te doen.
Verder leerden we ook dat Jorunn mooi kan paraderen over de catwalk en dat Annelies meester is in bekketrekken, zingen met rare stemmetjes en alternatieve teksten verzinnen.
De muzikanten bleven achter deze speelse chaos rustig hun ding doen (zij zijn dit blijkbaar al gewoon?) en manager Bieke Purnelle moest geregeld even tussenbeide komen om de meisjes weer even met beide voeten op het podium te zetten.

Voorbereidingen
Tegen acht uur werd er dan eindelijk begonnen met het klaarzetten van de zaal. Die werd half gevuld met stoelen en tafels, zodat wij echt het gevoel kregen in een jazz-club te zijn beland. En toen de deuren dan eindelijk open gingen werd de zaal al vrij snel goed gevuld met zittend publiek vooraan tussen de stoelen en tafels en rechtstaand publiek achteraan. Eerst schrok ik wel even toen de plaatsen aan de tafels werden ingenomen door feestelijk geklede dames vergezeld van heren in kostuum en das. Toch niet direkt het publiek dat je op een Laïs-optreden verwacht. Zij bleken echter niet voor Laïs te komen, maar voor het restaurant vooraan in het gebouw.

Kort en krachtig concert
Het concert zelf was vrij kort, maar krachtig, met een setlist die duidelijk naar een Frans publiek toe was opgesteld. Leuk was het om ‘Le Grand Vent’ een keertje live te zien en horen met Gabriel Yacoub erbij. Spijtig dat we ‘maar’ het gewone ‘Kanneke’ kregen en niet de ‘Tiens bien’-versie. Dit zal zeker wel te maken hebben met het feit dat de meisjes zich niet zo zeker voelden over hun kennis van de Franse tekst.
Want hoe speels en ontspannen ze er voor het optreden ook bijliepen, tijdens het concert viel toch op dat ze nerveus waren, zeker wat de Franse bindteksten betrof. Het moet gezegd dat ze het er heel goed van af hebben gebracht. Ik zie het Franse bands in Vlaanderen en Nederland eerlijk gezegd niet doen.
Voor de rest was dit optreden zeker, op enkele kleine foutjes na, geslaagd te noemen. De klank zat goed en de reactie van het publiek viel mij ook enorm goed mee. Er zullen er wel bijgezeten hebben die in eerste instantie voor Gabriel Yacoub kwamen, maar je zag dat er ook vele mensen de nummers al min of meer kenden. Bij ‘Le Renard et la Belette’ (wat in Frankrijk natuurlijk al wel van vóór Laïs bekend is) werd er zelfs bijna gedanst.

© Hans – Laïs Website, 26 oktober 2001

Toevallige ontmoetingen
Parijs is echt niet zo groot als je zou denken: overal kom je bekenden tegen.
Bij voorafgaandelijke terreinverkenning bleek het uitzicht van La scene totaal anders uit te vallen dan wat we verwacht hadden. Op dat ogenblik doken Annelies en Nathalie uit het niets op. Ze hadden de dag tevoren het zaaltje al bezocht. «Heel gezellig,» wisten ze ons te vertellen. «Veel gezelliger dan de buitenkant laat vermoeden.»

Gezellige ‘club’
Achter die buitenkant bleek inderdaad een gezellige ‘club’ te schuilen. Om je de sfeer voor te stellen: denk aan een of andere Amerikaanse film waarin een clubconcert plaatsvindt en je zit meteen juist. Alleen Bogart en Bergman ontbraken om het ‘Casablanca’-plaatje te vervolledigen.
Op zoek naar een terrasje bij de Bastille liepen we Jorunn (met nieuw kapsel) tegen het lijf. Ook Fritz had de beschutting van een terrasje opgezocht.
Op ons terrasje hebben we nog een keertje of vier drie Vlaamse meisjes zien voorbijkomen …

Geen ‘Kanneke (Tiens bien)’ …
Tot mijn spijt werd er geen Franse versie van ‘Kanneke’ gebracht. Wat ik wel enigszins verwacht had, was de afwezigheid van de nieuwe nummers en de nieuwe versie van ”t Zoutvat…’.
Wat we wél te horen kregen: Doran – Marider – Kanneke – De valse zeeman – Comme au sein – Benedetta – Belle – Le grand vent – Dorothea – Les 12 mois – Polly on the shore – De wanhoop – La jument de Michaud (= Le renard et la belette) – ’t Smidje – Tina Vieri – Ballade van Boon (bis 1) – Tuuli (bis 2)

© Nele – Laïs Website, 26 oktober 2001

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s