Holland Tour – Haarlem

HAARLEM, 19 januari, Het Patronaat – Stel je voor. Je fietst op zaterdagavond op de Zijlweg in Haarlem richting het Patronaat. Eenmaal de kruising over val je bijna van je fiets van verbazing: in plaats van de normale drie meter wachtrij zie je nu een regelrechte file van wel vijftien meter! Ik verzeker je, je avondje Laïs kan dan al niet meer stuk.
Met je vooraf gekochte kaartje stap je vijf minuten later het Patronaat binnen. Wat aan de voorgevel oogt als een reusachtig gebouw – het heet dan ook “Heaven in Haarlem” – is in realiteit een kleine, gezellige ruimte. De zaal is goed gevuld met enthousiast publiek. Na afloop besef je: dit was één van de concerten waar het hardst werd meegezongen en gedanst..

Eerste concert van 2002
De leden van Laïs kwamen – op de tonen van “Celtic Myst deel 3” het podium opstormen. Snerpend gitaargeweld brandde je trommelvliezen en sleepte je in sneltreinvaart de muzikale realiteit binnen. Het was voor de groep het eerste concert van het nieuwe jaar en dat was te merken. Ze stonden er fris bij en er werd veel gelachen. (Jorunn: ‘Welkom, mensen van Haarlem, dit is voor ons het eerste concert van het nieuwe jaar en we hopen voor jullie ook…’) De drie dames, gehuld in opmerkelijke kleding (zie “outfit”) kwamen in het begin wat onzeker over. Lag het aan de diversiteit van het aanwezige publiek? Tieners, dertigers, veertigers, zelfs tachtigers waren aanwezig…

Laloy
Spijtig dat het niet zo muisstil was als in Leiden. Dat zal voor het Laïs-trio ook één van de redenen zijn geweest voor hun wat wijfelende begin. Maar al na “Rinaldo” – het derde nummer van de avond – begon het publiek in het Patronaat zachtjes te swingen en mee te ‘hupplen’. Naarmate het concert vorderde, speelde de groep losser en meer ontspannen. Ditkeer geen Hans Quaghebeur, maar Didier Lalois. Ik heb zelden iemand zo in zijn instrument zien opgaan (gitaristen uitgezonderd) als Didier. Een fantastische accordeonist en een goede vervanger. Laloy liet duidelijk zijn passie voor de muziek blijken en het publiek liet zich meedrijven op zijn enthousiasme. Terwijl de toehoorders “t Smidje” en daaropvolgende nummers meezongen, verscheen er op de gezichten van Annelies, Jorunn en Nathalie eerst verbazing, daarna een stevige glimlach; genieten geblazen…

Pinkendans (oefenen …)
Om een uur of elf – na vijf kwartier feëriek geweld – nam Laïs afscheid met ‘Tina Vieri’ (Nathalie en Jorunn hielden tijdens dit slotnummer een wedstrijdje ‘wie staat zo laat mogelijk op om nog net op tijd bij de microfoon te belanden’), maar het publiek bleef klappen en joelen voor méér.
En de groep keerde terug. Nathalie maakte een van de statements van de avond (zie bindteksten) en Jorunn introduceerde “De Ballade van Boon” als eerste bis. En nóg was het feest niet gedaan. Het geschreeuw voor méér ging nu over in ‘gezang’. Na een wat aarzelende aankondiging van Jorunn (‘Wij gaan een liedje zingen en jullie gaan het liedje dansen, zo, met de pinken’) werd ‘Le renard et la belette’ ingezet. De ‘pinkendans’ werd nog niet echt een succes (véél oefenen de komende maanden!!). Dan maar gewoon lekker springen en genieten.

Playlists – gegeerde items
De playlists op het podium worden blijkbaar echte collector’s items. De exemplaren van Nathalie, Annelies en Jorunn waren onmiddellijk verdwenen. Na wat klimwerk op het podium konden we het laatste exemplaar bemachtigen.
Hier de lijst van de nummers, mét bijbehorende (gewilde?) spelfouten:
Doran – Marider – Rinaldo – Benedeta (Benedetta) – Comme au sein de la nuit – de Valse Zeeman – Al Beole 17 – Zoutvat – Kaneke (Kanneke) – Pally (Polly) – Belle – Le grand vent – 12 mois – de Wanhoop – ’t Smidje – Tina Vieri
Bissen: Ballade van Boon – Le renard et la belette.

Laïs-outfit
De Laïs-outfit verdient elke keer weer een aparte vermelding. Wat hadden de drie dames deze keer in petto?
Nathalie droeg een bruine leren boek met split, bruine laarzen, zwart shirt met lange mouwen en kant en last but not least de nieuwe coupe zonder staart.
Annelies had een grijzige heupbroek aan met wijde pijpen en stemvork tussen de broeksband, zwart shirt en bordeaux rood schoeisel.
Jorunn was gehuld in een grijzige heupspijkerbroek, ik meen ook een zwart shirt, bruine laarzen. De pony was ditmaal deskundig weggewerkt met schuifspeldjes(zou het niet bevallen zijn?).

Gevatte bindteksten
Tijdens vorige tournees vormden de bindteksten niet echt het sterkste punt. De afgelopen maanden is de plankvastheid van het drietal serieus toegenomen. De bindteksten – nog steeds gedeeltelijk ter plekke geïmproviseerd – pikken dan ook moeiteloos in op de reacties van het publiek.
Enkele leuke voorbeelden:
– Annelies : “‘Dorothea’ gaat over een maagd, een van onze favoriete thema’s. Iemand die eens nodig een nummertje moet maken. Ons tweede favoriete thema.”
– Nathalie (na lang wachten op de eerste toegift): “We proberen als echte professionals lang genoeg te wachten.”
– Jorunn: “Omdat u zo’n lief publiek bent, spelen we nu ‘De Wanhoop’.”.

Rookgedrag
Tot slot was er een ding waar we ons in het publiek aan stoorden, namelijk de hoeveelheid rokers die werkelijk vlak voor het podium hun peuk opstaken om vervolgens de rookwolken in ruime mate het podium op te blazen. Vooral Nathalie viel wat dat betreft in de prijzen. Als iets volgens mij funest is voor je stem is dat je in de rook staat. Enfin, de gemiddelde rokende fan had daar dus blijkbaar geen boodschap aan.

Conclusies van de Laïswereld-correspondenten
Evita – Over het algemeen liepen de nummers lekker. Hier en daar een foutje ( Annelies die bij ‘Le renard’ te vroeg ‘neuf’ horen zingen i.p.v. ‘dix’). In het begin de balans tussen het geluid van de band en de stemmen niet helemaal jofel. Met name de bas en drums kwamen wel erg fors door (daardoor heb ik de saz van Fritz nauwelijks gehoord). Dit werd beter naarmate het concert vorderde. Het was niet het beste concert (dat was voor mij Den Haag) maar wel het concert met de meeste ambiance. De ambiancenummers sprongen er voor mij ook dit keer het meeste uit. Naast de nieuwe nummers (Al Beole 17 en Rinaldo) spetterende Wanhoop, ’t Smidje, Tina Vieri met heavy metal ontknoping en (hoera, hoera) ‘Le renard et la belette’.
Joëlle – Gewoon enorm genoten. Vooral van het plezier dat de meiden er duidelijk in hebben! Annelies was af en toe iets te enthousiast en zette dan een paar keer iets te vroeg in. Ook “De Valse Zeeman” bevatte een flinke valse noot, maar geen probleem. Gewoon lachen en doorgaan! Vooral “Polly” (of “Pally”) was erg goed, samen met denieuwe versie van “’t Zoutvat”. De bandleden verdienen een groot compliment voor de overgave waarmee ze speelden. De trekzak vertoonde een aardige overeenkomst met de draailier.
Eva – Één van de leukste dingen aan een liveconcert van Laïs is het grote speelplezier dat ze er zelf aan beleven. Ze vinden het gewoon hartstikke leuk om te doen.
Ruurd – Laïs in Haarlem, het was het zeker waard. En we hebben gedanst, al was het niet zoals Jorunn voorstelde ‘golvend met elkaars pinken elkaar vastpakken’ (ofzo), maar toch…

© Evita, Joëlle, Eva, Ruurd – Laïswereld, 20 januari 2002

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s