Ons recht van antwoord

Jorunn, Annelies, Nathalie – Ons recht van antwoord

In hun artikel getiteld “Eigen folk eerst?” verschenen in De Morgen (reporter) van zaterdag 22 februari jl., deden Douglas De Coninck en Jeroen de Preter een poging een direct verband te leggen tussen Vlaamse folk en extreem rechts gedachtengoed. Omdat de bijdrage in grote mate aan ons is ‘gewijd’ en de reacties op hun stuk niet te overzien zijn, wensen wij bij deze gebruik te maken van ons recht van antwoord.

Drie redenen hebben ons hiertoe gebracht :
1. De thematiek van het artikel is ronduit absurd. Opzet was dus na te gaan of een heel muziekgenre, folkmuziek, en dus alle muzikanten, organisatoren en liefhebbers van het genre incluis, toch niet beter gecatalogeerd moeten worden als een gevaarlijk en goed georganiseerd zootje extreem-rechtse militanten.
2. Een hele resem van de beweringen die op ons betrekking hebben zijn volstrekt onwaar en “bij de haren getrokken”.
3. De teneur en de opbouw van het artikel zijn van een bedenkelijk niveau. Met “truken van de foor” (ronkende koppen en ondertitels, gebruik van dubieuze en anonieme citaten afgewisseld met meer objectieve feiten) wordt de lezer met aandrang uitgenodigd de link als bewezen te aanvaarden – niet in het minst gezien de casus Laïs. Pluim voor de journalisten – er zou weer lustig nagekaart worden over hun spraakmakende bijdrage.
Wij bleven echter geshockeerd en machteloos achter bij zoveel onzin die over ons werd geschreven. Een bloemlezing :

’Eigen Folk Eerst’ (eigen catchy vondst van de auteurs)
“Het hypocriete aan de hele zaak is dat de drie meisjes van Laïs in die periode lid waren van de NSV. Waar denkt u dat ze hun belangstelling voor oude Vlaamse en middeleeuwse gezangen vandaan hebben? Ze kwamen alle drie uit een Vlaams-nationaal milieu. Zowel Soetkin als Jorunn en Annelies waren actief bij ons. Hun gezamenlijke politieke verleden was en is het geheim van Laïs. Voor Jorunn en Annelies lag het niet zo moeilijk om dat even ‘af te zweren’. Zij kwamen voor zover ik weet nooit in een politiecombi terecht. Voor Soetkin lag dat anders.”
“Het is erg opvallend hoe krampachtig de huidige Laïs-meisjes al jarenlang onder druk van hun management hun roots moeten verloochenen.” (citaat van een verbitterde insider bij de NSV) (sic)
”Natuurlijk waren zij lid van de NSV. Maar inmiddels hebben ook zij het extreem-rechtse ideeëngoed afgezworen” (“citaat” van Luc Versteylen).
“Ik was ook met muziek en volksdans bezig, samen met de familie Bauweraerts, waarvan de kinderen nu in de Asatruwerkgroep Traditie
zitten. De kleindochter zingt bij Laïs.” (citaat van oud blok senator Wim Verreycken)
”Waar ligt de grens tussen de volkse riten en georganiseerd extreem-rechts? Mocht de VRT volgend jaar besluiten om Laïs naar het Eurovisiesongfestival te sturen, zullen we het allicht vernemen van de Staatsveiligheid.” (eigen bedenking van de auteurs).
”Logghe woont eveneens in de buurt van Doel, heeft een beladen Vlaams-nationalistisch verleden en is voorzitter van de Asatruwerkgroep Traditie; waar de kleine Jorunn Bauweraerts luidens Verreycken leerde zingen.”
”Toen vier jaar geleden bij de leden van het Vlaams Parlement werd gepeild naar culturele voorkeuren was er ÉÉN constante op de stemformulieren van de Vlaams Blok-fractie. Laïs werd algemeen vermeld als favoriet in de rubriek pop. Volgens wat de drie meisjes daar zelf over verklaren, is de liefde echter totaal niet wederzijds. Het is bijna op het paniekerige af.” (eigen bedenking van de auteurs)
”Gouden stemmen met een zwart timbre. Jorunn Bauweraerts begon te zingen op ’joelfeesten’, georganiseerd door ex-Vlaams Blok-senator Wim Verreycken. Maar ook Laïs heeft inmiddels ‘volledig gebroken’ met haar NSV-verleden.” (eigen bedenking van de auteurs).

Een indrukwekkende portie ‘feiten’. Zoveel en met dermate grote impact dat je toch zou vermoeden dat de beweringen, citaten, stellingen, aantijgingen en verbanden grondig onderzocht en driedubbel gecheckt werden, graag met bewijzen voor ze de zaterdageditie van De Morgen haalden. Niet dus. Helaas voor ons.

1. Absurde thematiek
Alvorens “de feiten” te weerleggen, iets over de thematiek van het artikel, met name de vermeende link tussen de Vlaamse folk en extreem-rechts. Blijkbaar was de recente hetze rond de deelname van Soetkin Collier aan het Eurosongfestival voldoende relevante aanleiding voor de journalisten voor een diepgravend onderzoek naar vermeende foute sympathieën van de Vlaamse folkscene.
Aangezien Laïs jaren geleden omwille van hun populariteit de titel ‘boegbeeld van de Vlaamse folk’ kreeg toegekend zouden spitante details over de leden uiteraard mooi meegenomen zijn.
Het succesvol vergaren van de details, getuigenissen en bewijzen bleek alvast geen sinecure : zorg vooral dat je het onderzoeksobject – de folkscene en Laïs – nooit zelf aan het woord laat. Vermijd dus zeker ook folk-organisatoren en artiesten – nieuwe lichting en gevestigde waarden. Mensen die breeddenkend en integer met folkmuziek bezig zijn kunnen inderdaad beter geweerd worden uit een onderzoek naar de ideologische achtergrond van de folk, en zeker de nieuwe lichting folkartiesten die geen invloeden uit wereldmuziek, andere culturen en muziekgenres schuwen.
In plaats daarvan koos men voor bronnen zoals een anonieme, verbitterde NSV’er (sic) en pater Luc Versteylen die Laïs niet eens kent en bezwaarlijk een folkkenner kan genoemd worden.
Wij kunnen alleen maar hopen dat niemand na het lezen van dit exposé gelooft dat de Vlaamse folkscene duidelijke banden met extreem-rechts zou hebben.

2. Flagrante onwaarheden en verzinsels
Wat dan de concrete ‘feiten’ betreft : we kunnen niet anders dan er een hele resem weerleggen omdat ze zo pertinent fout en onwaar zijn. Het levert vast geen boeiende lectuur, het zij zo.
De bewering dat wij ooit lid zijn geweest van het NSV is totaal uit de lucht gegrepen. Wie een beetje nadenkt kon uit het artikel meteen afleiden dat dit onzin was. In de periode waar men in het artikel over spreekt waren Annelies en Jorunn 15 jaar. Het NSV is echter tot nader order een studentenvereniging waar geen middelbare scholieren deel van uitmaken. Hoe bovendien rijmen de journalisten het lidmaatschap van NSV aan hun stelling verder in het artikel dat Soetkin Collier om onder meer precies die reden (haar toenmalige extreem-rechtse sympathieën en haar lidmaatschap van NSV) uit de groep werd gezet. Dan zou het wel erg vreemd zijn dat we daarna zelf lid zouden worden van deze vereniging.
Jeroen De Preter liet zich, na het verschijnen van het artikel, in een telefoongesprek met onze platenfirma ontvallen dat hij geen enkel sluitend bewijs had voor het vermeende lidmaatschap. Evenmin had hij ledenlijsten kunnen inkijken. ‘Men had hen dit verteld’. Als de pers vanaf nu alles wat wordt verteld voor waar aanneemt en publiceert, dan staan ons allen nog mooie dagen te wachten.
Maar goed, hoe hard er ook gezocht zou worden naar ledenlijsten van het NSV waarop onze namen vermeld staan, vinden zal men ze niet omdat ze er eenvoudigweg niet zijn. Pater Luc Versteylen nam na het artikel spontaan contact met ons op en ontkende stellig dat hij iets dergelijks zou hebben beweerd. Hij kon zoiets ook niet beweren want hij kent ons niet eens, zoals hij ook zelf toegaf. Toch werden hem deze woorden in de mond gelegd.
Dat we alledrie uit een Vlaams-nationaal milieu zouden komen is klinkklare onzin. Als men onze antecedenten per se had willen onderzoeken of de eigen vondsten checken, dan had men ons en onze ouders hiervoor kunnen contacteren. Men opteerde ervoor dat niet te doen. Gezien de volstrekt foute stellingnamen zijn we verplicht toe te lichten uit welk ‘milieu’ – waar zijn we in godsnaam mee bezig? – we komen:
Annelies heeft een vader die zichzelf als een fervente anti-fascist omschrijft en die op menig pacifistische betoging te spotten was. Nathalie is dochter van een ex-beroepswielrenner die zich niet met politiek inlaat en al jaren actief is met ontwikkelingshulp in West-Afrika.
Jorunn had de pech dat haar grootouders tijdens de oorlog de verkeerde kant kozen en actief waren binnen de Vlaams-nationale beweging. Haar ouders groeiden dan ook op met het Vlaams-nationale gedachtegoed , maar zij zijn breeddenkende, ecologische en anti-kapitalistische mensen die hun kinderen naar de Steiner-school stuurden en niets te maken hebben met racistische of fascistische bewegingen en/of ideologieën. Zij maakten zich los van het verleden van hun ouders (Jorunn’s grootouders) omdat ze zeer goed beseften dat ze nu leven en dat de problematiek van toen (de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd) nu niet meer relevant is. Zij weten maar al te goed wat het is om als kind steeds weer beoordeeld te worden om wat hun ouders waren en niet om waar ze zelf voor staan. Het komt hard aan om dan over je eigen kind dergelijke onzin te lezen in de krant.
Voor de volledigheid: Jorunn was op achtjarige leeftijd een tweetal jaar lid van het Vnj, maar werd daar later toen ze 11 was door haar ouders uit gehaald toen die niet meer achter de té eenzijdig Vlaams-militante houding van deze jeugdbeweging konden staan. Nadien werd ze een paar jaar lid van Vrijbuiter, een volksanarchistische, ecologische en anti-kapitalistische jongerenbeweging die zich enkel met cultuur, muziek, poëzie en de natuur bezighoudt en waar politieke stellingen geweerd worden. Deze beweging streeft voornamelijk naar het behoud van het leefmilieu en heeft als leuze ‘niet links, niet rechts, maar vooraan’. Toen Jorunn 14 was, kon ze zich hier niet meer in vinden en vond ze andere interesses en bezigheden.
Tot daar het ’Vlaams-nationaal’ verleden van Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix.
Dat ‘de kleine Jorunn leerde zingen in de Asatru-werkgroep Traditie’ is ronduit gelogen. Jorunn had tot afgelopen zaterdag nooit van deze werkgroep gehoord. Noch zijzelf, noch haar ouders hebben ooit iets met deze werkgroep te maken gehad, laat staan dat het hele gezin er deel van zou hebben uitgemaakt. Het hele gezin Bauweraerts is hierover formeel. Ook hier weer geen bewijzen of enige melding van ledenlijsten waar de naam van een
van de gezinsleden in voorkomt. Niet nodig, het is voldoende dat een ex-Vlaams Bloklid het influistert.
Van al deze feiten heeft Jorunn nooit een geheim gemaakt en wie haar kent is ervan op de hoogte. Het zogenaamde “geheim van Laïs” waar men het in het artikel over heeft blijkt dus wel erg mager uit te vallen als men zich aan de feiten houdt en de leugens en de valse beschuldigingen achterwege laat.
Aangezien dit alles is wat er over het vermeende Vlaams-nationalistische verleden van Laïs te vertellen valt zien we niet goed in waarom we ”krampachtig onze roots zouden verloochenen” of “onder druk van ons management breken met ons verleden” aangezien er met onze roots en ons verleden niets mis is. Wij hebben niets af te zweren, hoeven ons nergens voor te verantwoorden en hebben geen enkele reden om “paniekerig” te zijn als men ons vraagt naar ons verleden.
Als wij in een interview zeggen dat wij niets voelen voor het Vlaams Blok, dan is dat omdat we dat menen, niet om iets uit ons verleden te verhullen. Als we niet op 11 juli-vieringen optreden, dan is dat omdat we dat niet willen en daar weinig voeling mee hebben, niet omdat men daar wel eens iets achter zou kunnen zoeken. Wat is er overigens mis met een 11 juli-viering?
Viert niet zowat elke Vlaamse gemeente 11 juli? Maakt hen dit tot een extreem-rechts nest? Als men alle muzikanten en artiesten die ergens op één of andere manier een familiale band hebben met collaboratie of rechts-extremisme het zwijgen oplegt, dan zou het erg stil worden in Vlaanderen.
Niemand kiest de familie waarin hij geboren wordt. Verder vraagt het veel moed en maturiteit om als jongere afstand te nemen van het gedachtengoed van je ouders of grootouders.
Wie het ‘politiek correcte denken’ met de paplepel kreeg ingegoten hoeft niet tegen bepaalde familietradities in z’n eigen weg te zoeken en z’n eigen wereldbeeld te vormen en kan daar niet over meespreken.
Tot slot nog een halve waarheid: wie het repertoire van Laïs niet kent zou uit dit artikel kunnen afleiden dat wij enkel Vlaamse en middeleeuwse liedjes brengen. De journalisten vergeten gemakshalve te vermelden dat de helft van ons repertoire bestaat uit anderstalig (waaronder opvallend veel Franse nummers) en hedendaags werk.
Kunnen de heren journalisten tenslotte toelichten wat extreem en ‘fout’ is aan oude Middelnederlandse teksten van onder het stof halen en er een eigentijds lied van maken?

3. Slogantaal en effectbejag
Alsof al deze imaginaire verbanden en beweringen nog niet volstaan baadt het hele artikel in een sfeer vol sensatie, gezochte connotaties en slogantaal.
Hoe verklaart men anders de omtovering van een alom gekende slogan van het Vlaams Blok tot toepasselijke titel van een artikel over folk? ‘Eigen Folk eerst?’ Wat is daar de bedoeling van? Komt er morgen een grootscheeps onderzoek naar het stemgedrag van tienduizenden folkliefhebbers?
Wat moeten we verstaan onder “Gouden stemmen met een zwart timbre” als ondertitel onder een foto van ons drieën? Voor lezers die de krant diagonaal lezen is de boodschap die de heren willen overbrengen meteen duidelijk: Laïs is extreem-rechts. Puntuit. Dat is wat een dergelijke subtitel oproept bij de doorsnee lezer.
Waar haalt men het recht vandaan om op deze manier onze reputatie, die van onze families en die van de hele Vlaamse folk in het algemeen door het slijk te halen? Is dit een voorsmaakje van onderzoeksjournalistiek nieuwe stijl? Een willekeurige jacht op iedereen die directe of indirecte familiale banden heeft met een afwijkende politieke visie los van de overtuiging van de betrokkene?

Halfslachtige excuses
Tot slot nog even iets over de rechtzetting die De Morgen maandag 24/02 publiceerde: De Morgen excuseert zich hier enkel voor de éne ondertitel “Gouden stemmen met een zwart timbre”. Naar eigen zeggen stond men onder tijdsdruk en de deadline naderde, blijkbaar genoeg redenen om dan maar om het even welke tendentieuze en misplaatste one-liner onder onze foto te plaatsen. Hoeft het verdere uitleg dat dit excuus niet aanvaard wordt?
Er volgde diezelfde week nog een rechtzetting waarin de journalisten zich excuseerden voor die éne passage waarin ze beweerden dat Laïs lid zou zijn geweest van het NSV. Geen excuses voor alle andere beschuldigingen en de harde toon.
Verder wordt in deze rechtzetting aan ons en ons management ook nog eens verweten dat we niet zouden hebben willen meewerken aan hun ‘onderzoek’.
Dinsdag voor het artikel ‘Eigen Folk Eerst?’ verscheen, belde journalist JdP met Annelies Brosens om haar te vragen wat ze vond van de beslissing Soetkin Collier niet naar Eurosong te sturen. Annelies heeft hem vriendelijk te woord gestaan en daar kort op geantwoord. Toen hij meer wilde weten over Soetkin heeft Annelies beslist dat men deze vragen enkel en alleen aan Soetkin kon stellen en zij heeft zich dan ook van verdere commentaar onthouden. Wat haar volste recht is overigens.
Over het artikel ‘Eigen Folk Eerst’ van zaterdag werd met geen woord gerept. Op geen enkel moment heeft iemand van De Morgen aan ons of aan ons management de vraag gesteld of wij wel degelijk lid zijn geweest van het NSV en of wij ooit extreem-rechtse sympathieën koesterden. Noch telefonisch, noch per e-mail. Toch zou ons management een mail hebben gestuurd naar de heren met de woorden “we willen er geen woorden meer aan vuil maken”.
Vreemd, vermits ons management formeel ontkent ook maar enig teken van leven van een van beide heren te hebben gekregen, laat staan hen een mail te hebben gestuurd. M.a.w.: JdP en DDC hadden de kans hun beweringen bij ons te toetsen, maar deze kans werd spijtig genoeg niet gegrepen.
Wij kunnen geen begrip opbrengen voor het feit dat journalisten van een kwaliteitskrant in een onderzoek naar dermate delicate en complexe materie, niet de moeite nemen bronnen en informatie van derden driedubbel te checken, onweerlegbaar bewijsmateriaal te zoeken alvorens te publiceren, zich aan de feiten te houden en uit de buurt te blijven van sfeerschepping, suggesties en misplaatste slogans. Er wordt gesteund op onbetrouwbare getuigenissen van al even onbetrouwbare bronnen met een duistere verborgen agenda.
De waarheid heeft haar rechten, maar ze dient te steunen op feiten, niet op roddels en verzinsels.

En wat met geen woorden – ook niet met dit recht van antwoord – recht te zetten valt: er werden met dit artikel mensen op de meest schandelijke manier persoonlijk aangevallen, gekwetst en voor de rest van hun leven gebrandmerkt.

Onvergeeflijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s