Evita

Laïs in Evita – “Met zijn drieën kunnen we de wereld aan”

Jorunn: “Annelies en ik hadden wat rondgevraagd. We wilden iemand die niet alleen goed driestemmig kon zingen, het moest ook een toffe zijn. Ik kende Nathalie, en toen ik op een dag bij haar in de auto zat, hoorde ik haar een liedje neuriën. Dat klonk juist. En
mooi. Dus vroeg ik of ze een auditie wilde doen.”

In december 2003 interviewde Nathalie Le Blanc het Laïstrio voor het maandblad Evita. Het interview werd gepubliceerd in het decembernummer. Foto’s werden gemaakt door Lieve Blanquart.

Jorunn: “Samen zingen is als een golfbeweging.
Je moet je er gewoon aan overgeven.
We voelen elkaar aan, we voelen elkaar ademen.”

“Het is toch raar dat we elkaar nog niet beu zijn,” zegt Jorunn. “We kennen elkaar al zo lang en zien elkaar zo vaak, dat je zou verwachten dat we op een moment uitgepraat zijn. Maar dat is niet
zo. Voor mij voelt het aan alsof we zussen zijn. Nathalie en ik zaten samen op school in Kalmthout en Annelies heb ik leren kennen op de muziekschool. Al fietsend zongen we samen. Stomme liedjes.”
Annelies (zingt): “Row row row your boat, gently down the stream…’
Jorunn: “Kampliedjes, zelfs reclameliedjes, alles tweestemmig. Toen we veertien waren, zijn we naar een folkstage in Gooik gegaan, en op de laatste dag zingt iedereen daar samen. We wilden het ook wel eens proberen. Normaal gezien valt iedereen in als ze het liedje herkennen, maar bij ons werd het muisstil.”

Was zingen dan zo normaal?
Annelies: “Ik was een huilbaby. Misschien is het daar begonnen. (lacht) Ik zing al van in de wieg en ben nooit meer gestopt. Als klein meisje ging ik zo snel ik kon naar de muziekschool.”
Jorunn: “Ik vond als kind dat ik niet mooi kon zingen. Ik had een schorre krasstem. Ik heb nooit durven dromen dat ik zangeres zou worden. Muziek was wél alomtegenwoordig thuis, dat vonden mijn ouders belangrijk. En ik zong altijd samen met mijn vader, tweestemmig. Zelfs op wandelingen door de velden. Ik speelde op mijn viool vaak tweede stem. Ik hoor dat gewoon in mijn hoofd. En
uiteindelijk blijk ik toch wel te kunnen zingen.”
Nathalie: “Ook ik zong als kind al veel. Heel cliché onder de douche. De buren wisten altijd dat ik in de buurt was, en ook ik fietste zingend naar school. Blondie, Abba, platen die mijn vader
had. Ik kreeg absoluut geen muzikale opvoeding. Ik heb alles zelf ontdekt. Ik zong graag zonder erbij stil te staan of ik het goed deed. Ik ben een beetje per ongeluk bij Laïs gekomen.”
Jorunn: “Wij waren op zoek naar een derde zangeres omdat Soetkin, het meisje dat eerst bij ons zong (nu bij Urban Trad), weg was. Annelies en ik hadden wat rondgevraagd. We wilden iemand die niet alleen goed driestemmig kon zingen, het moest ook een toffe zijn. Ik kende Nathalie, en toen ik op een dag bij haar in de auto zat, hoorde ik haar een liedje neuriën. Dat klonk juist. En
mooi. Dus vroeg ik of ze een auditie wilde doen.”
Nathalie: “Ik schrok toen ze me dat vroegen. Ik kende Jorunn en Annelies en stond op de eerste rij toen Laïs in Dranouter een van hun eerste grote optredens had. Ik was bang dat ik het niet zou kunnen.”
Annelies: “We hebben haar iets gegeven om te oefenen, en een paar dagen later stond ze zenuwachtig voor de deur.”
Jorunn: “Het was er knal op. Ze kon het.”
Annelies: “Dat is niet vanzelfsprekend, want er zijn mensen die schitterend kunnen zingen maar geen toon kunnen houden als er een andere stem bij komt.”
Nathalie: “Ondertussen is mijn stem een stuk beter ontwikkeld. Nu pas heb ik het gevoel dat ik mag zeggen: ik kan zingen.”

Wisten jullie toen al dat Laïs niet zomaar een hobby zou zijn?
Annelies: “Wij hebben geluk gehad en van bij het begin kansen gekregen die niet iedereen krijgt. De folkgroep Kadril vroeg ons om met hen op te treden, en nadat de organisatoren van Dranouter ons gezien hadden, vroegen ze ons om daar te komen spelen. We wilden wel, maar hadden nog maar vier liedjes. ‘Geen probleem,’ zeiden ze, ‘dan wachten we en spelen jullie volgend jaar op het grote podium.’ Tja. Dan moet je wel.”
Jorunn: “Zoiets geeft je een grote verantwoordelijkheid. Je gaat repeteren en aan je muziek schaven. We begrepen snel dat we iets speciaals deden en ik was van in het begin ambitieus. Ik
wilde iets bereiken. Ik wist dat we zouden geraken waar we nu staan. Ook omdat we vertrouwen kregen. Dat is belangrijk. Mensen die potentieel in je zien, dat geeft enorm veel energie.”

Na Dranouter was Laïs gelanceerd en twee jaar later volgde er een eerste, zeer succesvolle cd. Jullie waren niet alleen vriendinnen, maar ook collega’s en zakenpartners. Heeft dat jullie vriendschap veranderd?
Jorunn: “Ze is er alleen maar sterker door geworden. Wat wij hebben gaat zo diep, omdat we elkaar al zo lang en zo goed kennen.”
Nathalie: “Wij maken dingen met elkaar mee die andere vrienden niet meemaken, dat brengt je dichter bij elkaar.”
Jorunn: “Wij zijn drie beste vriendinnen. Ik denk dat we elkaar nooit meer ongelofelijk zullen doen schrikken. ‘Wat zegt of doet die nu’ zal bij ons niet meer gebeuren.”
Annelies: “Een combinatie van ons drie, dat zou de perfecte vrouw zijn. (hilariteit)”

Annelies: “Zingen is normaal voor me.
Ik was een huilbaby, misschien is het daar begonnen.
Ik zing al van in de wieg en ben nooit gestopt.”

Is het niet moeilijk om als vriendinnen ook zakelijke beslissingen te nemen?
Annelies: “Neen, we weten van elkaar waar we goed in zijn. We kennen onze talenten en hebben elk onze plaats.”
Jorunn: “Soms is vergaderen wel moeilijk, en moeten we onszelf dwingen om over zakelijke dingen te praten in plaats van zo maar wat te kletsen. We moeten erop letten dat we beslissingen niet te lang uitstellen. Ideeën spuien, vooruit gaan, we kunnen zoveel verschillende richtingen uit, en daar moeten we de goede uit kiezen.”
Annelies: “Het is heerlijk om te voelen dat we alledrie op dezelfde lijn zitten. Dat geeft een rush, wij hebben niet veel woorden nodig.”
Nathalie: “En als we niet op een lijn zitten, praten we tot we elkaar overtuigd hebben.”

Zorgt het feit dat jullie driestemmig zingen voor een extra dimensie?
Annelies: “Als wij samen zingen, heeft dat iets heel vertrouwds. Dan klikt alles in elkaar.”
Nathalie: “Ik krijg wel eens de vraag of het niet moeilijk is om te blijven zingen als er twee andere stemmen bijkomen. Het is voor ons net makkelijker. Als ik alleen inzet, ben ik echt aan het wachten tot ze invallen. Pas als hun stemmen er bij komen, klopt het.”
Jorunn: “Samen met Annelies en Nathalie zingen is als een golfbeweging. Je moet je er gewoon aan overgeven. We spreken ook heel weinig af over techniek enzo. We voelen elkaar aan, merken wanneer iemand een kikker in zijn keel heeft en we even moeten inhouden. We voelen elkaar ademen.”
Jorunn: “Bij onze A La Capella-tour zong Ludo Vandeau (zanger van Ambrozijn en Bodixchel, nvdr) mee, en ook al deden we nog zo ons best, het is altijd drie stemmen plus een gebleven. Nooit vier
stemmen.”
Annelies: “Dat komt omdat wij al tien jaar naar elkaar toegroeien. Ook wat het timbre van onze stemmen betreft.”

Vorig jaar publiceerde de Morgen een stuk over jullie vermeende extreem-rechtse sympathieën. Heeft dat geen spanningen veroorzaakt?
Jorunn: “Neen, integendeel. We zijn er sterker door geworden. Dat stuk was zo onrechtvaardig, er stonden zoveel onwaarheden in, hoe regaeer je op zoiets? De wereld zakt echt onder je weg. Ze kwetsen ook mensen uit je omgeving. Plots moesten we iedereen ervan overtuigen dat we niet extreem-rechts waren. Dat is het ergste wat je op professioneel vlak kan overkomen, zeker als je zo jong bent. Maar die hele affaire is achter de rug, en we hebben ons er goed doorheen geslagen.”
Nathalie: “Nu hebben we het gevoel dat we samen de hele wereld aankunnen.”
Jorunn: “We zingen onder andere in het Nederlands, en door een fenomeen als het Vlaams Blok, moeten we ons daar plots voor verantwoorden. Maar het is wel onze moedertaal.”
Annelies: “Het is gewoon te makkelijk om in het Engels te zingen, vind ik.”
Nathalie: “Nederlands is moeilijker omdat het snel kinderachtig overkomt. Je staat een stuk bloter op een podium als je in je eigen taal zingt.”

Daar komt bij dat jullie vaak a capella zingen en dus geen instrumenten hebben om je achter te
verstoppen. Dat lijkt me nog bloter.
Nathalie: “Klopt. Je hoort echt alles.”
Annelies: “Daarom waren we zo zenuwachtig na die hele hetze in De Morgen. We moesten de volgende dag optreden, en we waren echt bang van de reactie van het publiek. We hebben een beetje ons geloof in de goedheid van de mensen en ons wereldbeeld verloren, denk ik. Gelukkig komt dat langzaam terug.”
Jorunn: “Op zo’n moment hebben we een moeilijke job, want niets klopt meer. Al je verhoudingen vallen weg, en toch moet je zingen.”

“een combinatie van ons,
dat is de perfecte vrouw.”

Je stem is niet zo maar een instrument, het is een deel van jezelf en staat niet los van wat er met jou gebeurt.
Jorunn: “Dat maakt zingen ook mooi. Het is het puurste wat er is. Instrumenten zijn fantastisch, maar voor mij blijven ze een tussenstap. Bij zingen is er geen materiële barrière. Je hebt je
stem en daar moet je het mee doen. Zingen kan voor mij helend werken.”

Kun je met een stem meer uitdrukken dan met een instrument?
Nathalie: “Dat denk ik wel. Al was het maar omdat je er ook echt iets mee kunt zeggen. Letterlijk. Met woorden.”
Jorunn: “Ik weet het niet, er zijn ook mensen die heel mooie dingen uit een instrument kunnen halen.”
Annelies: “En niet iedereen kan met zijn stem doen wat zangers doen.”
Nathalie: “Maar een gitarist raakt alleen in de problemen als een snaar springt ofzo. Wij kunnen niet optreden als we ziek zijn. Met een echt probleem kan je het podium niet op.”

Gaat dat ook op voor emoties? Kunnen jullie met ruzie het podium
op?
Annelies: “Dat soort ruzies hebben we niet veel, maar als het zo is, wil ik dat het
opgelost wordt, ik ga geen podium op voor het probleem van de baan is.”
Jorunn: “Twee jaar geleden kreeg ik op weg naar een concert een telefoontje. Mijn neef was verongelukt. Tegen een boom gereden. Dat moment vergeet ik nooit. Je hebt een krop in de keel, alles zit vast, en toch moet je zingen. Het enige wat je kunt doen, is je aan dat zingen overgeven. Die avond heb ik voor hem gezongen. Maar het was zwaar.”

Als je zo jong voor muziek kiest en zo succesvol bent, hoe reageert je omgeving dan?
Jorunn: “Ik heb alleen positieve ervaringen.”
Annelies: “Het heeft ons niet veranderd. We zijn niet zweverig. Ik heb me er wel meer door afgeschermd. Je hebt een ander leven. In plaats van tijdens het weekend weg te gaan, traden wij op. Soms behandelen mensen je ook anders, alsof er een drempel is. Ik ben nog dezelfde Annelies als vroeger, maar er lijkt soms een onzichtbare muur. Zelfs bij de scouts. Ik heb dat jarenlang elke zondag gedaan. Ik kende die mensen, ik had er zoveel plezier mee gemaakt. En toch voelde ik me er plots niet meer goed.”
Nathalie: “In wezen waren wij niet anders dan andere tieners die zich ergens op focussen. Mensen die in de leiding van de jeugdbeweging staan, zijn ook heel erg met dat ene ding bezig. Alleen was dat bij ons Laïs. En toch. Wij zijn sneller volwassen geworden, denk ik. Je bent bezig met contracten en platenfirma’s, je komt in een wereld vol volwassenen terecht, en daardoor groei je sneller op.”
Jorunn: “Wij hadden andere dingen aan ons hoofd dan fuiven en pret maken. Maar daar heb ik geen spijt van. Ik voel mij eerder bevoorrecht.”
Annelies: “Wij hebben vanaf ons zestiende zo veel boeiende dingen meegemaakt. Dat is een privilege.”
Jorunn: “Onze vrienden zeggen gelukkig dat ze blij zijn dat we nog met onze beide voeten op de grond staan. Ik wil me niet om een imago bekommeren.”

En toch hebben jullie een imago, dat kan je niet vermijden.
Jorunn: “Ja, en het is me iets te braaf.”

Het valt op dat jullie daar wat defensief over doen.
Nathalie: “Dat hebben we inderdaad een tijdje gedaan. Maar nu hebben we die behoefte minder. Het is soms gewoon grappig. Als ik uitga leer ik wel eens mensen kennen, en die schrikken altijd als ze ontdekken dat ik bij Laïs zing. Alsof ze van iemand die folk brengt nog steeds sandalen met geitenwollensokken verwachten. Rockgroepjes lijken superruig. Tot je ze leert kennen. Blijken ze soms nogal braafjes te zijn. Dan liever omgekeerd.”
Annelies: “Op een podium doen mensen zich wel eens anders voor dan ze zijn. Wij niet.”

Nathalie: “Zingen in het Nederlands is moeilijk.
Je staat een stuk bloter op een
podium als je in je eigen taal zingt.”

Zijn jullie na 9 jaar nog altijd even ambitieus?
Annelies: “Ja, al hoef ik niet per se beroemd te zijn in Amerika. Bij ons draait alles om onze stemmen, en daar kunnen we nog veel kanten mee uit. En zo lang we dat gevoel hebben, gaan we
door. Maar is dat ambitie? Ik wil vooral blijven evolueren, beter worden en bijleren.”
Nathalie: “Ambitieus zijn betekent niet dat je meer cd’s wil verkopen. Al mag dat altijd, natuurlijk. Wat telt is dat je graag doet wat je doet. We zouden wel eens iets met kinderen willen doen.”
Jorunn: “In Nederland en Frankrijk zou ik toch graag wat meer verkopen. Omdat we voelen dat dat kan. En ik wil ook graag minstens een keer per jaar in het verre buitenland optreden. Zuid-Afrika
en China hebben we al gedaan. Dat is goed omdat we daarvoor terug naar de bron moeten. We moeten die mensen overtuigen zonder dat ze iets van ons ‘glorieuze’ verleden kennen. En dat lukt meestal. Bovendien reis ik doodgraag. Ik hou van andere culturen, andere talen, andere landschappen. Niet dat België niet mooi is, maar alles is hier zo plat en grijs. Die optredens in het buitenland willen we blijven doen, ook al verdienen we er niets aan.”

Zijn jullie na al die jaren nog nerveus voor je het podium op gaat?
Jorunn: “Ik wel, maar alleen voor ‘grote’ optredens zoals Werchter en Dranouter.”
Nathalie: “Ik ben net nerveus als er weinig volk is, of als er familie of vrienden in de zaal zitten. Ik ben op het podium eigenlijk veel meer timide dan in het echte leven. Ik ben een flapuit, maar op een podium klap ik een beetje toe. De andere twee zijn daar sterker in. Annelies beweegt meer, en heeft oogcontact met het publiek. Als solo-artiest zou ik een ramp zijn, denk
ik. Jorunn heeft dan weer het meeste lef.”
Jorunn: “Zoals bij Daniel Lanois laatst. Ik bewonder hem, en wilde heel graag voor hem zingen. Hij is een grote mijnheer. En toch. Ik wilde het zo graag, dat ik hem op een optreden gewoon heb
aangeklampt en gevraagd of we iets mochten zingen. Ik sta dan wel te bibberen op mijn benen, maar ik doe het.”
Nathalie: “Jorunn zet haar verstand op nul en gaat ervoor. Ik zou denken dat ik me belachelijk maak. Zij niet. Dat is het voordeel van met drie te zijn. We vullen elkaar aan.”

Nathalie heeft dit jaar samengewerkt met Admiral Freebee en Annelies werkt aan een sociaal project met mentaal gehandicapten. Zijn jullie niet bang voor dat soort solo-uitstapjes?
Jorunn: “In het begin had ik het daar even moeilijk mee, ja. Ze hadden allebei hun eigen project, en het was een raar gevoel om daar niet bij te zijn. We zijn zo gewoon om alles samen te doen, het is bijna als een relatie. Zij zijn mijn lief.”
Nathalie: “… en ineens hebben wij een minnaar (lacht).”
Jorunn: “Toch een beetje. Ik heb daar lang over nagedacht. Ik vind het fijn voor hen dat ze dat doen. Ik ben niet jaloers op hen. Ik ben wel een beetje jaloers op de mensen met wie ze samenwerken. Vreemd, niet ik maar zij hebben nu hun gezelschap. Zij mogen met hen zingen.”

Zijn jullie tevreden vrouwen?
Jorunn: “Ik ben gelukkig, absoluut. Hoe stom en banaal dat tegenwoordig ook klinkt.”
Annelies: “En wij zijn gelukkig voor haar (hilariteit). Ik weet dat het leven soms zwaar kan zijn, maar ik weet ook dat ik een positivist ben, iemand die er nooit helemaal onderdoor zal gaan. Van dat gevoel word ik heel rustig.”

Na het tussenproject ‘A La Capella’ komt begin dit jaar de nieuwe cd van Laïs uit. Op 15 november speelden ze in de Antwerpse Carolus Borromeus-kerk.
Meer info op www.lais.be

INTERVIEW: Nathalie Le Blanc
FOTO’S: Lieve Blanquart

© Evita, december 2003

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s