Nieuwsblad

Het Nieuwsblad: “Dames van Laïs komen zelfverzekerd uit moeilijke periode”

“Er was iets frivools”
“We zijn niet meer dezelfde meisjes van tien jaar geleden.” Verandering moet er zijn voor de drie van Laïs. Dat bewijst ook hun smaakvolle nieuwe cd ‘Douce Victime’, de eerste in vier jaar tijd. “Over pottekes en pannekes zingen we echt niet meer.” Welkom in die net iets andere wereld van drie zingende vrouwen en vriendinnen, die voor elkaar geen geheimen meer hebben. Of toch?

door Hans-Maarten POST / foto Marc HERREMANS

Laïs bestaat tien jaar. Ik mag aannemen dat jullie elkaar nu wel kennen. Wat is de sterkste eigenschap van elk van jullie?
Annelies Brosens: “Ik ben vooral goed in de praktische dingen.”
Jorunn Bauweraerts: “Ik ben nogal goeq in het verzinnen van stempartijen.”
Annelies: “En Nathalie is het best met kleren en stylisme. Maar zij is vooral ook de lach. Grappen en grollen af en toe zijn belangrijk.”
Nathalie Delcroix: “En we kunnen alledrie zingen, natuurlijk. Je zou er het belangrijkste nog bijna bij vergeten.”

Er zitten vier jaar tussen de nieuwe cd en de vorige. Wat is het belangrijkste moment geweest in die tussenliggende periode?
Jorunn: ” We hebben het alledrie moeilijk gehad, een jaar of twee geleden. We zaten toen echt in een dipje, ook privé. We hebben vooral serieus vastgezeten bij het schrijven van nieuwe nummers.”
Annelies: “Fritz Sunderman, een van onze muzikanten,heeft ons daar toen uitgehaald. Hij heeft een deel van zijn studio en al zijn instrumenten naar Jorunns woonkamer verhuisd en heeft gezegd: gebruik mij. Op dat moment is er een wereld voor ons opengegaan. Normaal maken we onze numers altijd a capella, toen hadden we ineens veel meer mogelijkheden. Dat was echt een sleutelmoment. Het deed ons beseffen: oef, die nieuwe cd komt er echt wel.”

De meeste nummers op de nieuwe cd handelen over pijn en doodgaan, over personages die het slachtoffer zijn van iets of iemand. Wat is er met jullie aan de hand?
Jorunn: “We zijn geobsedeerd door de dood, ja. (lacht) Maar hoe komt dat? Door een behoefte aan donkerheid. Er was iets frivools dat eraf moest. Pas op, niet dat het bewust gebeurd is. Maar het klopt wel. We hadden een Pools nummer opgepikt en toen we het lieten vertalen, bleek dat ook weer te gaan over iemand die zelfmoord pleegt.”
Nathalie: “Als die teksten donkerder zijn, kan je ook donkerder zingen. En wij zingen graag in mineur. Als het over een potteke en een panneke gaat, zit je terug bij onze eerste cd.”
Jorunn: “En dat is ons ding niet meer. Dat hebben we gehad. Pottekes en pannekes en dingskes, nee, dat hoeft niet meer.”

ZIEL LEGGEN IN HET ZINGEN

Jullie vinden het belangrijk dat er in de Laïs-liedjes iets wezenlijks wordt verteld, maar toch komen de meeste teksten weer uit antieke liedboeken. Van deze tijd kan je ze moeilijk noemen.
Jorunn: “Je kunt met die teksten wel echt iets wezenlijks vertellen. Klacht van een verstoten minnares vind ik bijvoorbeeld fantastisch. Daar staan zo’n mooie dingen in. Of Wanhoop van een wees, dat is soms echt poëzie. Dat gaat over een oude rijke man die voor een wees zorgt en die zegt: ‘Ik wil uw moeder zijn, uw vader, uw vriend en uw minnaar.’ Creepy, maar wel heel mooi.”
Nathalie: “Maar het gaat inderdaad niet over wat wij meemaken en wat er nu gebeurt. Daar hebben wij geen behoefte aan. Wij zijn ook met drie. We denken niet over alles hetzelfde, dus dat ligt moeilijk.”
Jorunn: “Onze emotie zit in dat zingen. In die stemmen. Daar leggen wij onze ziel in. Niet in een boodschap die we willen uitdragen.”

Hebben jullie geheimen voor elkaar?
Nathalie: “Neen.”
Jorunn: “Ik denk het ook niet. We weten echt wel alles van elkaar.”
Annelies: “Alhoewel, ik heb er wel één.”
Nathalie: “Nu moet ik denken: ik heb er toch ook één. Of twee. Maar weet je: als we al een geheim hebben, komen de anderen het ooit wel te weten.”
Annelies: “Nu maak je me benieuwd.”
Jorunn: “Met wie was het?” (lacht)
Wat moeten jullie het vaakst horen van jullie partners? Hou nu toch eens op met zingen hier thuis? Of: na het concert recht naar huis?
Nathalie: “Bij mijn vorige partner was dat zo. Die vond het echt niet tof dat ik heel de tijd aan het zingen was.”
Jorunn: “Mijn vriend en ik, wij doen echt veel dingen apart. Ik vind het gezond om mijn eigen ding te hebben en me daar goed in te voelen. Mannen hebben dat altijd. Ik vind het tof dat vrouwen dat ook kunnen hebben.”
Nathalie: “Ze komen wel altijd met tips.”
Annelies: “Ja, zoals: je moet cd’s verkopen na je concert, dan kan je er heel veel verkopen.”
Nathalie: “En soms worden er ook best goede dingen gezegd. Zo heeft mijn vriend me aangeraden om naar Hymne te luisteren, een nummer van een Belgische compilatieplaat uit ’77. Hij vond dat echt iets voor Laïs. Wel: het staat op de nieuwe cd.”

Waar denken jullie aan als jullie zingen?
Annelies: “Da’s een goeie.”
Jorunn: Ik denk aan bijna alles, behalve aan zingen. Ik zie bijvoorbeeld iemand in het publiek en begin dan te kijken: wat heeft zij aan, zou dat een koppel zijn? Dan begin ik daar over na te denken en hups, voor ik het weet, ben ik mijn tekst kwijt.”
Annelies: “Ik ben vooral heel hard aan het luisteren naar wat de twee anderen doen. Want als er iets misgaat, wil ik dat meteen kunnen opvangen.”
Nathalie: “En je doet dat dan ook. Da’s wel grappig. Als Jorunn een fout zingt, vind ik dat niet erg. Als Annelies een tekstfout maakt, panikeer ik, want dan weet ik dat Jorunn en ik het niet gaan redden.”

Als je zingt, heb je dan zelf ooit een gevoel van schoonheid? Kippenvel?
Jorunn: “Ja. Als is dat echt niet elk concert zo. Het grappige is: als een van ons drieën na een concert met een voor haar magisch moment komt, dan blijkt dat we dat alledrie precies zo beleefd hebben. Op exact hetzelfde moment.”

VERLEIDELIJK EN SENSUEEL

Op de hoes van de nieuwe cd kijken jullie de platenkoper verleidelijk aan. Is de mate waarin jullie je vrouwelijkheid uitspelen, ooit een punt van discussie?
Jorunn: “Niet voor ons. Eerder voor de mensen rond ons, die zeggen: je moet iets meer laten zien. Waarop wij dan: moet dat echt?”
Nathalie: “Voor ons gaat de discussie eerder over welke sfeer Laïs moet uitstralen. En verleidelijkheid en sensualiteit zitten daar dan wel in. Maar dat zit niet in dingen laten zien, eerder in de kleren die we dragen.”
Jorunn: “We zijn drie jonge vrouwen. Het zou onnozel zijn mocht dat er niet inzitten.”
Nathalie: “Dan zouden we een probleem hebben.”
Annelies: “Stel je voor dat we niéts zouden uitstralen.”

Wat zeggen mensen als ze jullie beter leren kennen? Iets wat niet strookt met hun beeld?
Nathalie: “Mensen komen ons regelmatig zeggen: allez, zijn jullie zo los? Kun je je zo amuseren? Ze verschieten ervan dat we ook uitgaan en dansen. Ze denken echt dat wij drie brave meisjes zijn.”
Jorunn: “Men vraagt ons vaak: een vrouwengroep, is dat niet lastig, hebben jullie niet vaak ruzie, zijn jullie niet vaak jaloers? Wel, dat zjn allemaal dingen die bij ons niet voorkomen. Dat beeld klopt echt niet.”
Nathalie: “Op tour zijn wij net zoals onze muzikanten. Op dat vlak zijn wij gewoon mannen. Wij kunnen even onuitgeslapen en verdwaasd op de tourbus stappen en even onnozel doen als zij.”
Annelies: “Wij zijn vrienden ondereen, niet een groep mannen met drie poppemiekes erbij.”

NIET ROND DE WERELD

Wat was in die tien jaar Laïs de grootste ontgoocheling?
Annelies: ” We hebben iets gedaan in Canada en daar is nooit méér van gekomen, terwijl we het gevoel hadden dat het wel had gekund.”
Jorunn: ” We hebben bij onze platenfirma Virgin een contract getekend voor ‘de wereld’. Als je dat tekent, klinkt het ongelofelijk maar uiteindelijk stelt het uiteraard niets voor. Als er niets van komt, is dat toch een ontgoocheling. Niet dat we in specifieke mensen teleurgesteld zijn, maar het is wel zo. Ik had echt gehoopt dat onze platenfirma bijvoorbeeld in Spanje en Italië meer op Laïs ging werken.”
Nathalie: ” Wie weet komt het nog. Wie weet zijn we nu pas goed genoeg om ons ginds te gaan verkopen.”
Jorunn: “En afgezien daarvan is de grootste ontgoocheling natuurlijk heel de episode met De Morgen geweest (waarbij Laïs in volle Urban Trad/Soetkin Collier-hetze beschuldigd werd van een fout verleden, nvdr). Dat is echt wel het allerergste wat ons is overkomen.”

Om de cirkel rond te maken: geef na jullie beste nu ook eens jullie slechtste eigenschap?
Nathalie: “Ik ben veel te chaotisch en te slordig.”
Annelies: “Ik kom nogal streng over en dus ziet men mij nogal makkelijk als de kwaaie, terwijl ik in wezen zó’n lief meisje ben.” (lacht)
Jorunn: “Ik vind niet zo meteen iets. Wacht: ik heb het soms wel moeilijk om de dingen waar ik mee zit, te zeggen. Maar dat is niet echt een slechte eigenschap,zeker?”
Nathalie: “Oké, schrijf dus maar op: Jorunn is de tofste.” (lacht)

Douce Victime ligt vanaf maandag in de winkel (verdeling Virgin). Laïs speelt op 27-4 in de AB, Brussel, op 28-4 in de Handelsbeurs, Gent en op 29-4 in Roma, Antwerpen.

Het Nieuwsblad/De Gentenaar/Het Volk, zaterdag 27 maart 2004

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s