Na 't Lijden

In de Humo van vandaag vind je – ter gelegenheid van de Belgische cd-voorstellingen van ‘Douce Victime’ – een interview van Humoreporter Stefanie De Jonge met Annelies, Jorunn en Nathalie van Laïs.
Begeleidende foto’s van Marco Mertens.

Het is Laïs maar anders. ‘Douce Victime’, de derde plaat lonkt naar country , is swingerder en gejaagder, en dat moést, zegt Jorunn Bauweraerts (25): ‘Het huppeldepup moest eraf.’ ‘Het moest gevaarlijker, , zegt Annelies Brosens (24), ‘Lichámelijker,’ fluistert Nathalie Delcroix (28). Eerst trokken ze folk zijn geitenwollen sokken uit, en nu dwingen ze hem ook nog eens veelbelovend te bewegen: geen kleine aardverschuiving. Ze moesten er eerst wel een hele plaat voor weggooien.

‘DOUCE VICTIME’: LAÏS NA HET LIJDEN

HUMO In 2002 was er al een nieuwe plaat.
NATHALIE DELCROIX «Ja, maar die was niet goed genoeg.»
ANNELIES BROSENS «Hij leek veel te veel op ‘Dorothea’, de vorige plaat.»
JORUNN BAUWERAERTS «Terwijl je jezelf constant moet vernieuwen. Die druk voel je toch. Van buitenuit, maar eigenlijk nog het meest vanuit jezelf.»
ANNELIES «We merkten het ook aan de reacties op ons demootje: geen enkele producer wou de plaat met ons maken.»
NATHALIE «Er was echt maar één oplossing. Gewoon zeggen: er komt nu geen nieuwe plaat.»
JORUNN «Wij kónden dat ook. Wij zijn de drie bazen van Laïs; we hebben een firma: de bvba Laïs.»
«Maar dat was eigenlijk ook het probleem. Als je zelf baas bent, moet je alért blijven, zorgen dat er dingen gebeuren, de juiste beslissingen nemen, mensen zoeken die met je méé willen op dezelfde golflengte. Dat zorgt voor veel druk. We zijn daar een beetje van weggevlucht. We hebben het laten slabakken, en daar betaal je een prijs voor. Dan moet je opeens hard zijn voor jezelf en iedereen, en heel radicale beslissingen nemen.»

HUMO En toen?
JORUNN «Ja, dat was de vraag. Op een bepaald punt had ik echt het gevoel: nu moet er iets gebeuren, of ik heb er geen zin meer in.»
NATHALIE «We hebben toen beslist snel-snel een a-capellatournee te doen in kerken. Dat heeft ons een nieuwe push gegeven.»
ANNELIES «Maar het probleem is: wij hebben wel allemaal ideeën, en we horen van alles in ons hoofd, maar wij kunnen geen instrumenten bespelen. We komen nooit verder dan stemarrangementen.»
JORUNN «Dat is soms echt heel erg frustrerend. We weten ook niks van computers of ProTools, terwijl iedereen daarmee werkt.»
NATHALIE «Een marionetje met instrumenten hadden we nodig, dat alles speelt wat wij willen horen, dat alles kan wat wij willen, en dag en nacht klaarstaat.»
ANNELIES «En net op dat moment zei onze gitarist Fritz Sundermann (zoon van Freddy Sunder, de voormalige leider van het VRT-jazzorkest, red.), die ons zo goed aanvoelt: ‘Ik ben vrij, ik heb een studio, gebruik mij.’»
JORUNN « En daar zijn we hem eeuwig dankbaar voor. Nummers maken met muziek erbij en een computer waarmee je kon knippen en plakken: dat was voor ons zo’n nieuwe manier van werken. We konden nu nummers maken op basis van sferen, in plaats van stro fe-refrein-strofe-refrein-bruggetje-refrein-einde. Bijna alle nummers op deze plaat zijn toen ontstaan.»
ANNELIES «Toen we met die demo rondgingen, bleek ook dat iedereen opeens weer wel in ons geloofde.»

MEER PIJN

HUMO Wat wilden jullie met de nieuwe cd?
NATHALIE «Meer 16 Horsepower, een beetje country.»
JORUNN « Ik hou van Nick Cave en J.J. Cale. Ik wou op deze plaat absoluut meer pijn.»
ANNELIES «Het moest minder speels en engelachtig. De opnames moesten ook niet te perfect zijn. Het moest échter.»
NATHALIE «Via mijn vriend Torn (De Weerdt, baas van de platenfirma Lowlands, red.) had ik ook veel geluisterd naar experimentele folk uit de jaren zeventig, zoals Linda Perhaes. Ik vond dat geweldig, en dat was precies wat onze producer Wouter Van Belle liet horen toen hij vertelde wat hij met ons van plan was.»
JORUNN «Met bas en drum, én piano ook. Heelongebruikelijk bij folk.»
JORUNN «Het huppeldepup moest eraf. Weet je nog toen we ‘De Wever’ aan het zingen waren, echt zo’n vrolijk folknummer? We merkten toen alledrie: dit kunnen we niet meer, zingen over pottekes en pannekes. Het was leuk, maar we hebben het gehad. We zijn zelf te veel veranderd.»

HUMO Jullie zijn inderdaad wel veranderd, alleen Annelies misschien iets minder.
NATHALlE «Ja, Annelies Iaat zich minder snel meeslepen dan ik. Ik ben nogal snel vertrokken: wooohaa….!»
ANNELIES «Ik heb niet zo snel het gevoel: ik mag niks missen. Ik kan makkelijk besluiten: ik heb het hier gehad en ga lekker naar m’n bedje. Zij denken: nu is het wel éven niet zo tof, maar ik doe toch nog een uurtje door, want dan wordt het misschien keiplezant en daar moet ik bij zijn. Ik hou wel van feesten en optreden, maar ik ben even gelukkig thuis. Jaaaa, ik héb er één, zoals het een echte folkie betaamt: een boerderij, mét schapen (lacht).»
«Ik heb op dit moment al veel om mijn verdere leven op te bouwen, en dat wil ik ook echt. Alles lukt precies zoals ik het voor ogen had. Dat is ook wel eng. Opeens is alles er al en dan denkje toch: ‘Is dat niet te snel? Had ik eerst niet nog wat van het leven moeten proeven?’»
«Ze zeggen dat ook vaak tegen me: ‘Je moet dat-en-dat toch eens geprobeerd hebben.’ Maar dan denk ik: ‘Waarom? Het is he- lemaal niet goed.’ Of: ‘Mijn lichaam wil dat niet.. Dat overheerst bij mij altijd. Ik heb zelfs nog nooit gerookt.»
JORUNN «Ik rook wel eens iets, maar coke snuiven gaat mij weer te ver.»
NATHALle «Ik heb natuurlijk het hardst geëxperimenteerd. Ik ben gewoon heel nieuwsgierig naar wat dat allemaal met mijn lichaam doet. Maar als ik dat weet, houdt het voor mij meteen op..»
ANNELIES « Ik bots natuurlijk minder met de wereld, en dan heb je ook wel minder snel een eigen idee of visie.»
NATHALIE «Maar jij zegt dat dan ook eerlijk. Dat vind ik zo oké. Over de eerste ideeën voor de cd-hoes zei je: ‘Ik vind het helemaal niks, maar ik heb ook geen alternatief, dus laat maar hangen.’ Annelies wordt ook minder snel blootgesteld aan prikkelingen dan iemand die wel uitgaat – al zijn het maar complimentjes van gasten.»
ANNELIES «Ik zal niet rap vervelende venten achter me aan krijgen, neen ([acht}.»
NATHALIE «Ik heb dat wel veel gehad. In het begin denk je dan: ‘Amaai, wat ik krijg ik veel complimenten,’ en je weet niet hoe je ermee moet omgaan.»

HUMO Jorunn, vijf jaar geleden zei je dat je te nieuwsgierig was om principieel te zijn. Je was voor het eerst urenlang tv aan het kijken.
JORUNN «Ja, (lacht) maar ondertussen ben ik weer een beetje terug waar ik vandaan kwam. Ik ben ook weer terug bij mijn vorige vriend.»
NATHALIE « Mijn broer!»
JORUNN «Maar ik heb heel erg hard gezocht. Ik ben van huis uit opgevoed met natuur, homeopathie, met de rugzak op reis gaan… Ze wilden het anders doen allemaal, met veel overtuiging en heel goeie bedoelingen.»
ANNELIES «Wij hebben ook veel geleerd bij Jorunn thuis. Nathalie en ik keken altijd onze ogen uit. Alles ging daar anders.»
NATHALIE «Ja, ze gingen met z’n allen naakt zwemmen!»
ANNELIES «Ze hadden wel geen tv, maar het ontbijt zondagochtend was een feest! En in plaats van de hele avond te zappen, zaten ze ’s avond met elkaar te praten bij de open haard.»
JORUNN «Maar dat anders zijn moet nog wel in het leven passen, en dat loopt niet altijd perfect. Ik werd gepest op school, want kinderen aanvaarden niet dat je in gekke truien loopt. Je kind niet dopen, dat deed nié mand in ons dorp. Voor mij moest er speciaal uit Antwerpen een lerares zedenleer komen. Het hele dorp stond op zijn kop. Nu vind ik ’t knap dat mijn ouders dat durfden, en ben ik blij met wat ze me hebben meegegeven, maar toen was ik dat allemaal even een beetje beu. Ik wilde wereldse dingen ontdekken: het andere leven.»
NATHALIE «Je wou ook echt naar de stad.»
JORUNN «Ja, en een vriend die een krant leest en naar het nieuws kijkt. Ik heb heel veel geleerd van Fritz (Sundermann). Heel veel over muziek natuurlijk, maar ook dingen als sushi eten. Maar al dat zogenaamde wereldse waar ik mee in aanraking kwam, was niet zo interessant als het leek, je kon veel dingen gewoon uit boekskes halen. Ik weet het niet, maar opeens hunkerde ik weer naar mijn instinct.»
NATHALIE «Ja,je wilde weer in een tent en niet meer op hotel, zei je.»
JORUNN «Ja, en niet meer op restaurant en zo. Ik was bang dat ik in een levensstijltje vast zou komen te zitten waar ik nooit meer uit zou raken. Ik heb dat decadente nog wel in mij – ik vind een chic hotel nog altijd leuk – maar ik wil niet dat dat mijn leven wordt. Ik heb nu een eigen tv, maar ik kan alleen Canvas ontvangen en dat is voor mjj genoeg. Ik zal altijd eerst naar homeopathie grijpen, en pas in het uiterste geval naar antibiotica. Begrijp je? Ik besef heel goed hoe verschillend de levens zijn die je kan leiden, en dat je keuzes moet maken. Maar je moet daar ook weer niet té diep over nadenken, of jezelf dingen opleggen, zoals ik deed met dat Anders Leven. Je moet vooral je gevoel volgen, omdat je anders ongelukkig wordt zonder dat je het zelf doorhebt.»

VRIENDEN VAN DE NACHT

HUMO Nathalie, jij hebt je de afgelopen vijf jaar flink in het uitgaansleven gestort.
NATHALIE «Ja (lacht). Ik ben altijd op zoek naar extremen. Ik heb er ook hele toffe ervaringen gehad, héél tof, maar toch is niet alles even fijn. Je hebt veel vrienden, maar dat zijn wat ik noem nachtvrienden. Dagvrienden heb je nauweljjks.»
«Ik heb zo eens iemand voorgesteld: ‘Dit is een nachtvriend van mij: Hij werd een beetje pissed en zei: ‘Ik ben toch ook een dagvriend!’ ‘Neen,’ zei ik, ‘een dagvriend moet mjj helpen verhuizen, en komt mijn dochter babysitten.’ Nachtvriendschap is heel oppervlakkig, maar ook héél intens, veel: whooo, whaaaa, ik hou van !I en daarna zie je die mensen een jaar lang niet terug. Ik besef dat wel, maar tóch geniet ik ervan. Ik vind het fijne aan uitgaan dat je veel meer positieve reacties krijgt dan negatieve.»
«Ik ben, denk ik, ook in het nachtleven beland omdat ik in korte tijd veel had meegemaakt dat niet fijn was – en waar ik ook absoluut niet over wil praten. Als je dan uitgaat en iedereen ziet je graag, ja, dan stort je je daar helemaal in. Dat is een heel goeie manier om alles te vergeten.»

HUMO Wat moest je vergeten?
NATHALIE «Kijk, als je zo absoluut van extremen wil proeven, gebeuren er natuurlijk dingen die helemaal niet fijn zijn. Ik heb echt stomme dingen gedaan, echte fouten gemaakt, maar… Ik heb er wel veel uit geleerd en… Eigenlijk heb ik er geen spijt van. Ik schaam me er wel voor, en ik durf het echt niet hardop te zeggen, maar ergens ben ik stiekem toch blij dat ik het meegemaakt heb – hoewel ik het nu alweer erg vind dat ik dat zeg, haha.»
HUMO Wat heb je geleerd?
NATHALlE «Dat ik het allemaal aankan. Ik denk altijd: ‘Ik zie wel.’ Ik weet nu dat ik dat ook kán denken.»
«Je doet ook heel veel mensenkennis op. Je ontmoet veel mensen, en ziet ze ’s nachts in situaties waarin je ze anders nooit ziet. Sommigen blijken dan nog hopelozer dan jijzelf te zijn, en ergens is dat geruststellend. ‘Amaai,’ denk ik dan, ‘dit is héél erg. Met mij is het dan nog wel oké.’»
JORUNN «Ja, maar elke keer als ik iemand tof vind, denk ik nu wel: ‘Wanneer komt het moment dat ik het minpunt ontdek?’ Ik heb veel meer reserve dan vroeger, terwijl je die toch ook af en toe moet kunnen laten varen. Mensen kunnen toch zo vol zijn van zichzelf. Dat heb ik vooral geleerd: dat ik zó iemand zeker nooit wil worden. Ik wil vraagtekens bij mezelf blijven zetten, me blootstellen aan nieuwe ervaringen, of luisteren naar wat anderen hebben meegemaakt en mezelf daaraan toetsen. Dingen kunnen er vanuit een ander gezichtspunt zo anders uitzien. Vandaar ook al die ruzies en oorlogen.»
«Maar goed, je moet natuurlijk wel ook nog een beetje idealistisch en dus naïef blijven. (Haastig) Niet groot-idealistisch he, met onwrikbare principes – zoals trouwens veel mensen die hebben zonder het te beseffen. Maar je moet wel dingen belangrijk blijven vinden, niet álles relativeren. Het belangrijkste is eerlijk zijn, en vooral jezelf geen dingen wijsmaken.»
NATHALIE «Ach, iedereen is onzeker, iedereen heeft wel wat zwaktes, maar ik vind altijd wel iets positiefs als ik met iemand blijf praten.»
JORUNN «Jij verwacht veel minder van mensen dan ik. Ik verwacht soms te veel, denk ik, en dan ben ik sneller teleurgesteld. Ik lees bijvoorbeeld in een tijdschrift allemaal interessante uitspraken van iemand, en als ik die persoon dan ontmoet, zegt en doet hij allemaal dingen die daar haaks op staan. ‘Weer allemaal lucht,’ denk ik dan. Er zijn zo weinig mensen die de lat echt hoog leggen. Terwijl er zoveel te weten en te doen valt.»
NATHALlE «Uiteindelijk is iedereen, denk ik, gewoon even stom – maar ook even tof- als ik.»

DAG SINTERKLAAS

HUMO Jij verwacht misschien ook minder van jezelf dan Jorunn?
NATHALlE «Ik ben niet zo ambitieus. Dat is zo.»

HUMO Vorig keer zei je dat ook al: ‘Zij zullen altijd doorgaan met zingen, maar als Laïs stopt, word ik gewoon weer kleuterleidster.’
NATHALlE «Dát is nu wel veranderd. Ik zou geen kleuterleidster meer kunnen worden. Ik zing toch wel heel graag. Muziek betekent alles voor me: van concerten kan ik helemaal euforisch worden, en als ik uitga, kan ik op een goeie beat volkomen in trance raken. Dat is toch ongelofelijk knap: dat je muziek kan maken en daarmee mensen hun geest kan doen zweven zonder dat ze daar drugs voor nodig hebben!»
«Ik hou ook van het sámen in zo’n beat zitten. Dat ontroert me. Dat had ik vroeger als kleuterleidster al: als Sinterklaas binnenkwam en’ Hallo’ zei, en al die kindjes dan als uit één mond’ Dag Sinterklaas!’ riepen, begon ik spontaan te huilen, gewoon omdat ik zag dat die kindjes bij het zien van de Sint allemaal even hetzelfde voelden. Zo’n moment van kosmische verbondenheid zie je ook in een voetbalstadion, als iedereen tegelijkertijd opspringt en ‘Goal!’ roept.»
ANNELIES «Ik heb dat gevoel als ik in de auto zit en er iemand met zijn lichten knippert dat er verderop een snelheidscontrole is. Dat geeft me zo’n warm gevoel van saamhorigheid.»
NATHALlE «Muziek is nu zo belangrijk voor mij dat ik als ik iemand ontmoet meteen vraag: ‘Waar luister jij naar?’ Als dat dan een echt stomme groep is, denk ik meteen: ‘Jij zit wel op een héél ander tripke dan ik,’ en heb ik al veel minder zin om die mens beter te leren kennen.»
JORUNN «Daar vált toch ook veel uit af te leiden.»
NATHALIE «Ja, maar ik vind het toch erg dat ik daar vaak niet meer overheen kan stappen. Mijn vader luistert naar Helmut Lotti, en toch zie ik hem doodgraag.»

DE STIJL

HUMO Jorunn, jij bent wél ambitieus, he? Vijf jaar geleden ben je met je conservatoriumopleiding gestopt omdat je met Laïs al heel concrete plannen had.
JORUNN «Ja, ik wilde er echt uithalen wat er inzat. Ik had alles al uitgestippeld. Ik was ook het bangst toen zij met hun zijprojecten begonnen (Annelies was stemcoach bij The Fundamentals, Nathalie zong bij de countrygroep Jumbalaya en met Admiral Freebee). ‘Zal hun aandacht voor Laïs nu niet verzwakken?’ In de periode dat de plaat mislukte en het met Laïs even helemaal niet goed ging, begonnen zij hun eigen kant op te fladderen, Net op een moment dat ik vond: we moeten nu wel met z’n drieën aan hetzelfde touw gaan trekken, anders loopt het fout.»
ANNELIES «Maar toen ik Natbalie de eerste keer met Jumbalaya op het podium zag, dacht ik meteen: ‘Dit is alleen maar goed; ze kan daar leren wat ze bij ons op het podium nog mist: wat meer zekerheid, meer durven bewegen.’ Nathalie heeft nu tijdens optredens een heel andere blik in haar ogen.»

HUMO Hoe kom jij toch zo onzeker?
NATHALIE «Geen idee. Ik heb gewoon nooit zo’n drang gehad om iets te betekenen in de wereld.»
JORUNN (zucht) « Ikke wel (lacht).»
NATHALIE «Mijn ouders zijn schatten. Ze hebben me nooit gepusht, of me iets in de weg gelegd, Alleen mijn moeder vond tijdens mijn puberteit dat mijn haar te hoog zat en mijn rokken te kort waren.»
JORUNN «Jij hebt wel van die periodes dat je niet buitenkomt als je niet van jezelf vindt dat je er perfect uitziet.»
ANNELIES «Ja, zo kan je ons ook opdelen: Natbalie kijkt voor ze de deur uitgaat áltijd in de spiegel, Jorunn soms, en ik bijna nooit (lacht).»
NATHALIE «Maar jullie waren wel heel blij dat, toen we in Spanje de hoesfoto gingen maken, jullie mochten graaien in de twee zakken kleren die ik had meegesleurd.»
JORUNN «Dat mochten we vroeger niet, he.»
NATHALIE. Nee. Vroeger zei ik: ‘Ga je eigen stijl maar ontdekken. Deze is van mij.’»
JORUNN «En als ik dan ongeveer hetzelfde begon te dragen, stopte jij ermee.»
NATHALIE «Ja, iedereen zijn ding, en die kleren waren dat van mij.»

HUMO Wat was het Ding van de anderen dan?
JORUNN «Oude liedboeken en de stemmetjes. Dat heb ik al sinds ik tweestemmig met mijn vader zing. Ik hoor altijd stemmetjes in mijn hoofd, en die moeten zij dan zingen. Daar kan ik heel bazig in zijn: ‘Doe dit! Doe dat! Vlug! Vlug, voor ik het kwijt ben!’»
ANNELIES «En ik doe al de dingen die moeten gebeuren, en die zij haten, maar die ik best leuk vind. De administratie, ja (lacht).»
NATHALIE «Ja, wij zitten in de stad heel urban te wezen, maar Annelies is de enige die op een computer kan werken (lacht)»

LIEDJE VOOR LANOIS

HUMO Nathalie, waarom is uiterlijk voor jou zo’n gevoelig punt?
NATHALIE «lk weet niet wat dat is. Ik vond complimentjes vroeger helemaal niet fijn, ik dacht alleen maar: ‘Mensen, ik ben soms echt wel een bitch, en ik ben slordig. Ik bén helemaal niet zo fantastisch, en ik wil dat ook helemaal niet moeten zijn!’ Ik voelde me constant verplicht aan dat beeld uit die complimenten te voldoen, eruit te zien en te zijn zoals iedereen dacht dat ik was. Terwijl ik me zo niet voelde, en ik zeker wist dat ik iedereen vreselijk zou teleurstellen als mijn aandacht even zou verslappen. Als ik vroeger uit mijn humeur of ongelukkig was, zag je dat ook niet aan mij. Ik wou dat per se verstoppen. Nu doe ik dat niet meer. Als ik geen zin heb om iets te zeggen zwijg ik, en als er weer eens iemand tegen me aan komt lullen, dan blijf ik niet glimlachen maar zeg: ‘Ja hoor, laat maar zitten.’»
JORUNN «Ik denk dat we allemaal wat geruster zijn. Ik ben ook helemaal niet bang meer voor Laïs. Zo lang wij drieën leven zal Laïs bestaan.»

HUMO Je hebt dan ook al complimenten gehad van Emmylou Harris en David Eugene Edwards van 16 Horsepower. Sting vroeg jullie zelfs voor zijn voorprogramma. Heb je met hem gepraat?
JORUNN «Daar zijn we veel te bescheiden voor. Tegen zo iemand zeg je toch niet zomaar even: ‘Hé, hier ben ik.’»
NATHALIE. Neen, dat doe jij alleen bij Daniel Lanois. Na een optreden is zij gewoon op straat op hem afgestapt, en heeft gezegd: ‘Wij zijn Laïs. Mogen wij alstublieft een liedje voor u zingen?’ Ik dacht dat ze helemaal gek was geworden.»
JORUNN «We hebben toen ‘Marie ke’ van Jacques Brel voor hem gezongen.»
«Nou en? Sinds ik -aangetrokken door dat naakte meisje met het mes op de hoes -‘For the Beauty of Wynona’ heb gekocht, heb ik een Daniel Lanois-obsessie. Nu hij weet dat wij bestaan, ben ik daar tenminste wat in gekalmeerd (lacht). We hebben adressen uitgewisseld. Ik droomde natuurlijk van hem als producer, maar hij vraagt stukken van mensen.»

HUMO Jullie hebben anders wel twee dagen in de peperdure Abbey Road-studio’s gezeten.
JORUNN «Vreemd hoor, het idee dat de Beatles daar nog gespeeld hebben.»
ANNELIES «Wouter Van Belle wou er graag heen. Ze hebben er heel veel respect voor hem, en ze werken ook heel professioneel. Hier zit ik me in een studio vaak op te vreten omdat we een halve dag niksen. Daar benutten ze elke minuut. En het London Chamber Orchestra, dat aan de studio verbonden is, is geweldig.»

HUMO Is het waar dat er na de opnamen van ‘Jasio u pana’ in de studio een applaus losbarstte?
JORUNN «Ja. Andrew Powell (die ook al met Kate Bush, Steve Harley, AI Stewart en Leo Sayer werkte, red.) vertelde dat orkesten in Engeland niet worden gesubsidieerd zoals hier, en dus echt op heel veel platen moeten spelen om genoeg geld te verdienen. Maar, zei hij, tijdens al die opnamen had het orkest nog nooit gereageerd.»
ANNELIES «Bij ons zag je eerst aan hun gezichten dat ze de muziek heel speciaal vonden, en toen begonnen ze opeens spontaan te applaudisseren.»
NATHALIE «Ik heb toen gehuild.»
JORUNN «Ik ook, effekes.»
ANNELIES «Ik dacht dat de stemmen altijd apart werden opgenomen. Daar was dat niet zo, en ik heb vooral heel erg genoten van het moment dat we samen met dat orkest aan het zingen waren.»

ZOEKEN NAAR RIMPELS

HUMO In een oud artikel uit de Volkskrant vond een specialist ter zake die maagdelijke meisjes die over dubbelzinnige dingen als naaien en vissen zingen behoorlijk sexy. Waren jullie je daar eigenlijk van bewust?
JORUNN «Neen, dat hadden we absoluut niet zo bedacht.»
NATHALIE «Ik vond het wel tof (lacht).»
ANNELIES «En het werd een beetje onze troef.»
JORUNN «Maar die is nu uitgespeeld, dus moest er iets in de plaats komen.»

HUMO Laïs is sexier geworden,’ las ik al.
NATHALIE «Ja, maar wat we eigenlijk bedoelden, is: lichamelijker, dansbaarder. Ik hou zo van dansen, maar ik kon me op onze eigen muziek onmogelijk bewegen!»
JORUNN «Maar de plaat is ook nog wel romantisch. We willen veel sfeer op het podium. Dat zie je toch ook aan de hoes. Die moest doen denken aan de film ‘The Virgin Suicides’.»
NATHALIE « Nog steeds wel maagdelijk, maar gevaarlijker.»
JORUNN «En met meer pijn…»

HUMO ‘Douce victime’ gaat opmerkelijk vaak over de dood.
JORUNN «Ja. Omdat ik opeens heel erg besef dat ik niet eeuwig jong blijf – dat ik eigenlijk al niet meer echt jong ben. Ik heb plots ook ontdekt dat mensen verouderen. Ik zit altijd maar naar mensen hun rimpels te zoeken: ‘Heeft die er al? En die?’ Ouder worden betekent ook afscheid nemen, vooral van keuzemogelijkheden. Ik wil dat niet. Ik wil nog steeds elk moment van mijn leven alles kunnen doen!»

HUMO Je hebt ook afscheid genomen van een deel van de groep waar Laïs jarenlang mee speelde.
JORUNN (zucht) ” Ja. Vreselijk. Maar als je wil evolueren, moet je soms harde beslissingen nemen. Daar zijn wij helemaal niet goed in. Wij houden liever tot het uiterste rekening met anderen hun gevoelens, maar soms gáát dat niet. Dan moet je een knoop doorhakken, maar omdat we nie mand willen kwetsen, stellen we het veel te lang uit en kiezen we op het laatste moment voor een onnodig lullige, korte weg.»
«Tegen de nieuwe muzikanten hebben we nu wel van het begin af aan duidelijk gezegd: ‘ Wij zijn Lais, wij garanderen jullie geen job voor de komende tien jaar, en we zijn vrij te veranderen wanneer wij dat willen.’»

LINKS, RECHTS

HUMO In ‘Rinaldo’ hoor je duidelijk Arabische invloeden. Is dat om alle associaties met extreem-rechts voor altijd van jullie af te schudden?
JORUNN «Neen, stel je voor! Als je daardoor je muziekkeuze zou laten bepalen, benje toch niet goed bezig. Dat nummer hebben wij gemaakt tijdens een vakantie in Turkije; we hebben er een saz, een soort luit, gekocht en Fritz is daarop beginnen te spelen. Later kwamen er dan nog die drukke violen bij. We wilden allang eens een Gainsbourg-achtig nummer.»

HUMO Hebben jullie veel reacties gekregen toen De Morgen jullie volledig ten onrechte van een NSV-verleden beschuldigde?
NATHALIE «Natuurlijk! Op onze website stond elke dag wel iets als: ‘Nu gooi ik jullie cd’s in de vuilnisbak!’»
ANNELIES «De ergste vond ik van die vrouw die schreef: ‘Ik zal jullie cd’s nooit meer zonder twijfel opzetten.’ Dat klonk echt als: het kwaad is geschied, en er is niets meer aan te doen. Gelukkig slijt het. Al is er nu weer geen interview dat er niet even over gaat.»
JORUNN «Ze hebben zich wel verontschuldigd voor dat zinnetje over ons zogenaamde NSV-Iidmaatschap, maar veel pijnlijker vond ik die passage: ‘…De kleine Jorunn leerde zingen in de Aswatro,’ – of zoiets (ze bedoelt Asatrù). Alsof ik in een soort sekte ben opgegroeid! Dát is hard. Ook voor mijn ouders, die zo hun best hebben gedaan om het voor ons zo goed mogelijk te doen, en die, ondanks hun achtergrond, voor alle nieuwe inzichten openstonden. Veel meer dan die journalisten die dat vreselijke stuk schreven. Zij zijn zo conservatief en star om gewoon maar te concluderen dat als je uit zo’n hoek komt je wel dezelfde ideeën moét uitdragen.»

HUMO Terwijl jullie Urban Trad-zangeres Soetkin Collier, die vroeger bij Laïs zong, juist vanwege haar NSV-Iidmaatschap door Nathalie hebben vervangen.
JORUNN «De vriendschap was ook op. Vriendschap is altijd heel belangrijk geweest bij ons, juist vanwege die ambitie om er echt mee verder te gaan. Ik ken haar van de jeugdbeweging. Mijn grootouders en haar ouders hadden gemeenschappelijke kennissen. Maar zij was ouder, ging opeens het studentenleven in, en kwam in NSV-kringen terecht. ‘Oeioei,’ dachten wij meteen, ‘dat willen wij niet.’»

HUMO Jij kan, zeg je terecht, niet verantwoordelijk worden gesteld voor het Vlaams-nationale gedachtegoed van je grootouders.
JORUNN «Ja. Dat is natuurlijk moeilijk geweest. Hoe dol ik ook op mijn grootmoeder ben, ik moest aanvaarden dat het nooit voor honderd procent kon kloppen. Ik vind haar nog steeds een fantastische vrouw, ze heeft heel veel gevoel voor humor, en kan zichzelf goed relativeren. Als ik bij haar langsga met een Marokkaanse of Chileense vriend, slooft ze zich uit om eten voor hem te maken, en zit ze urenlang gezellig met hem te keuvelen. Ik kan zelfs met haar over politiek praten, alleen houdt het op een gegeven moment op. Zij heeft nu eenmaal dingen meegemaakt, en ja… Ik begrijp ergens ook wel waarom oude mensen zich daar zo aan blijven vastklampen. Na de oorlog hadden ze geen rechten, ze konden geen job vinden, ze hadden alleen maar elkaar, ze moesten elkaar helpen overleven. Alleen vind ik dat je – wat er ook is gebeurd – moet blijven evolueren; je moet blijven vechten om niet stil te staan. Ik richt die les nu vooral op mezelf.»
«Vlaanderen: eigenlijk weet ik niet eens of dat veel voor mij betekent. Ik reis graag; ik voel me veel meer van de wereld. Het is ook zo raar dat nationalistisch hier bij rechts hoort, terwijl het in Ierland meer links is. Ik heb het al gezegd: het hangt er vaak maar net vanaf hoe je ’t bekijkt.»
«Dat artikel en al die valse beschuldigingen: het was natuurlijk allemaal heel erg fout, maar ergens is het voor mij toch ook een catharsis geweest. Ik moest er weer over beginnen te praten, alles beginnen te analyseren, en daardoor heb ik me voor eens en altijd bevrijd van dat sluimerende gevoel dat ik mij moest verantwoorden voor iets waar ik echt helemaal niks mee te maken had.»
«Ik heb ook heel veel steun gehad van Annelies en Nathalie. Op een gegeven moment stonden we tijdens een skivakantie samen op een berg en vroeg ik: ‘Welke piste nemen we? Links of rechts?’ Zij keken me allebei aan, en zeiden: ‘Rechts natuurlijk!’ (lacht) Wekenlang hebben we toen dat soort stomme grappen gemaakt. Ik weet nog dat Nathalie mij aan ’t schminken was, en opeens was ze een moustache op mijn bovenlip aan het tekenen, haha.»
NATHALIE « En aan alle mannen vroegen we: ‘Draag je links…’»
JORUNN «’…of rechts!’»
«Toen wist ik: we zijn eroverheen.»

Stefanie de Jonge
(Foto’s Marco Mertens)

Op 29 april treden Laïs (en Junior Jazz) op in de Roma in Borgerhout. Info en reservatie: 03/235.04.90, (www.deroma.be)

© Humo, 20 april 2004

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s