Kolkende AB

Brussel, 27 april – Afgelopen dinsdag brachten Annelies, Jorunn en Nathalie hun eerste officiële Belgische voorstelling van de nieuwe cd ‘Douce Victime’. De nummers uit de nieuwe cd werden afgewisseld met een aantal – deels herwerkte en goed gekozen – songs uit de eerste drie Laïs-cd’s. Het drietal heeft zijn start niet gemist. Gesteund door een indrukwekkende begeleidingsgroep bracht het trio een glansprestatie die de tot in de nok gevulde AB-zaal meermaals op een kookpunt bracht. Een beklijvende live-performance.

KOLKENDE, TOT IN DE NOK GEVULDE AB, GENIET VAN GEWELDIG OPTREDEN
De sfeer in de AB was ronduit extatisch. Het Laïsdrietal acteerde zeer gedreven en zong geweldig. De begeleiders soleerden ijzersterk en gaven het optreden een geweldige meerwaarde.
Kippenvelmomenten waren meer dan ooit legio. Absolute uitblinkers waren het avontuurlijk gezongen ‘De Klacht van een verstoten minnares’ (ook al één van de hoogtepunten op de cd), ‘After the goldrush’ en ‘Jasio u pana’ (zelden geëvenaarde a capellaharmonieën)”, het uitbundige ‘La plus belle de Céans’, een gierende versie van ‘De Wanhoop’ (loeiende gitaren), en het voortjagende, van Herman van Veen geleende ‘Opzij’. De speellijst was zorgvuldig uitgebalanceerd en omvatte, naast de nummers van ‘Douce Victime’, ook een aantal klassiekers uit de vorige drie cd’s.

STERKE LIVE-PERFORMANCE
Laïs is live enorm gegroeid. Het drietal staat zeer zelfzeker op het podium en maakt uitstekend gebruik van het podium. Geen onzekere, aarzelende poses, maar een choreografie die volkomen natuurlijk overkomt en past bij muzieken ritme, zonder evenwel geforceerd over te komen. Terwijl er vroeger wat meer afstand werd genomen van het publiek, stonden Annelies, Jorunn en Nathalie meermaals te balanceren op de rand van het podium, op reikafstand van de eerste rijen: ietwat pllagerig, ietwat uitdagend, maar vooral met veel plezier en klaar om de vlam in de pan te jagen. En de AB gaf hen wat ze verlangden: een uitslaande brand die slechts geblust werd na het derde bisnummer. Toen Jorunn immers het laatste nummer, ‘Klacht van een verstoten minnares’ aankondigde, klonk een diepe en welgemeende zucht van ontgoocheling uit de duizenden kelen. Tot tweemaal toe moest de groep terugkeren. De eerste bisronde leverde ‘Marieke’ (a capella) en een gedreven versie van ‘Kanneke’ op. Ook daarna kon de AB nog geen afscheid nemen. Het Laïstrio beloonde zoveel enthousiasme met ‘Hani Kuni’, een splinterniew en prachtig a capellanummer.

DE STANDAARD: “IN DE BUIK VAN LAϏS – FOLKTRIO KENT GEEN GRENZEN MEER”.
Niet alleen het publiek was laaiend enthousiast, ook de persrecensenten waren het erover eens dat Laïs in korte tijd enorm aan maturiteit en klasse heeft gewonnen.
Peter Vantyghem kopt in De Standaard: “In de buik van Laïs – Folktrio kent geen grenzen meer.” “Live ontgoochelt Laïs zelden”, gaat hij verder, “maar alles wat de groep tot nu toe liet horen, verbleekt bij wat de vernieuwde band in de Ancienne Belgique bracht. Dit was popmuziek op zijn best: een levende, creatieve smeltkroes van persoonlijke emoties en uiteenlopende stijlen, gebracht door een groep sterke muzikanten. Laïs is volwassen geworden.” Hij bericht vol lof over de gedurfde zang en gebruik van ruimte op het podium, verbergt zijn bewondering niet voor de begeleidingsband (“Het is een superband die niet alleen de ambitie van Laïs vertolkt, maar het vooral ook mogelijk maakt om muzikaal heel gevarieerd te spelen.”) en looft de matureit van het trio (“een maturiteit die haar in normale omstandigheden tot ver over de grenzen zou moeten doen uitstijgen.” Slechts enkele kleine minpunten in het Standaard-verslag: baslijnen behoorlijk luid en log in het begin, stereotiepe verwijzingen naar de droevige teksten, dipje na tien heerlijke a-cappellaminuten. Peter Vantyghem besluit zijn verslag met zijn bewondering voor de sterke samenzang van het drietal: “Laïs’ samenzang is nu sterker dan ooit: je kan de drie stemmen duidelijk uit elkaar halen, en in elkaar horen kringelen.”
(Bron: Peter Vantyghem – De Standaard, 29 april 2004)

DE MORGEN: LIEVER ROCK CHICKS DAN BRAVE FOLKTRIENEN
Ook Dirk Steenhaut bericht op een uiterst positieve manier uit de eivolle Brusselse AB. “Het materiaal uit de nieuwe langspeler kreeg dinsdagavond zijn vuurdoop in een eivolle AB. Dat resulteerde in een evengevarieerd als uitstekend optreden, waarbij ook de hernieuwde begeledingsgroep van het trio een goede beurt maakte.” Volgens Steenhaut zoekt de groep met dit vernieuwd programma nieuwe uitdagingen. “De vocale harmonieën van de groep worden er almaar rijker, veelkleuriger en gedurfder op.” Laïs is het folkmilieu al een tijdje ontgroeid en maken veeleer moderne rootspop. Ook is er nagedacht over gebruik van ruimte op het podium. “De bewegingen waren duidelijk choreografisch geïnspireerd”. De show was opvallend sober aangekleed (simpele rekwisieten, zeepbellen tijdens ‘Les douze mois’) met toch een maximaal effect. Hoewel het merendeel van de nummers een eerder tragische ondertoon hadden, was er ook ruimte voor frivoliteit (La plus belle de Céans). Ook Steenhaut bewierookt terecht de begeleidingsband: inventief, trefzeker, prachtige muzikale accenten, broeierige effecten. Piekmomenten waren ‘De klacht van een verstoten minnares’, ‘Kanneke’ en ‘Marieke’.
“Laïs is in haar genre tot een onbetwiste topgroep uitgegroeid”, besluit Dirk Steenhaut, “en weet het publiek tot ver over de landsgrenzen te amuseren en te ontroeren”.
(Bron: Dirk Steenhaut – De Morgen, 29 april 2004)

PLUIM VOOR JUNIOR JAZZ
De toen veertienjarige Eline Van Coillie maakte begin vorig jaar furore als Junior Jazz in het TV 1-programma ‘Man Bijt Hond’. Ondertussen werd ze benaderd door een aantal platenlabels en nam ze haar eerste cd op met producer en mentor Fritz Sundermann. En stond ze afgelopen dinsdag in het voorprogramma van Laïs in een volgepakte AB. Voorwaar geen simpele opdracht. Maar ze sloeg er zich utstekend doorheen. Sober begeleid op drums, contrabas en gitaar (Fritz Sundermann) interpreteerde ze op een uitstekende wijze een achttal nummers, zowel jazzstandards als popklassiekers. Favorieten uit dit (te) korte optreden: de radiohit ‘Uptown top ranking’, de sixtieshit ‘The beat goes on’, het bitterzoete ‘Playground love’ en het swingende ‘My favorite things’. Gebist werd er met het broze ‘I will say goodbye’. Knappe prestatie, mooie stem. Verderdoen, Eline!

SPEELLIJST LAÏSCONCERT
Hymne – La plus belle de Céans – Rinaldo – Doran – Les Douze mois – Le grand vent – De 3 maagdekens (en Annelies benadrukte veelbetekend dat het NIET zo toepasselijk meer was) – After the goldrush – Jasio u pana (weer met het verhaal van de Poolse kuisvrouw) – Dormez dormez – Marider – Marie Madeleine (Annelies: “Volgens Humo krijg je van dit lied eczeem, maar wij beschouwen het nog steeds als één van onze favorieten) – ’t Smidje – Opzij – De wanhoop – Wanhoop van een wees – Al Beole 17 – De klacht van een verstoten minnares
BIS 1
Marieke – (Houd uw) Kanneke
BIS 2
Hani Kuni (een voor ons nieuw en prachtig a capellanummer).

Laiswereld, 29 april 2004

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s