Liefde voor muziek

Antwerpen, Elisabethzaal, 21.15u – Beeldjes van witte zwaantjes worden op het ‘verhoogje’ van de drummer gezet, boekjes worden naast de micro’s geplaatst en een majorettenstokje wordt op het podium gerold. Allemaal voorbereidingen voor het allerlaatste Laïsconcert van 2004.
Bij aanvang belooft Jorunn er een laatste “lap op te geven”. En zo geschiedt. Raymond had er al de mond van vol, Laïs zet het in de praktijk: liefde voor muziek. En vooral: liefde voor het publiek. Een avondje eindeloos genieten.

2004 was een wel heel bijzonder jaar voor het Laïstrio, zowel op persoonlijk als op muzikaal vlak. Viering van het tienjarig bestaan, Annelies voor de eerste maal moeder, het zo lang beloofde en eindelijk uitgebrachte Laïsliedboek, ondertussen een gegeerd geschenkartikel. En natuurlijk, niet in het minst, de uitgave van de vierde cd ‘Douce Victime’, waar deze eindejaarstournee aan gekoppeld was.

Opwindende liveact
Op zes jaar tijd is Laïs uitgegroeid van een ietwat onzeker a capella-trio tot een opwindende liveact. Op Winterfolk 1999 werden ze regelmatig weggeblazen door Kadril, toen begeleidingsgroep van het drietal. Nu worden Annelies, Jorunn en Nathalie geruggesteund door een schare
topmuzikanten (vrijdagavond waren er dat zes in totaal). Zelf komen ze erg zelfzeker over, gepokt en gemazeld door de honderden concerten in binnen- en buitenland gedurende de afgelopen jaren.
Indrukwekkend gewoon hoe het trio bijwijlen het reusachtige Antwerpse podium inpalmde. Hoe je hun ademhaling kon horen als ze – alledrie in slagorde – heel vooraan op het podium postvatten en zelfzeker heersten over de zaal. Een machtig zicht dat je bijwijlen de adem benam.

Laïs in meerdere gedaanten
Laïs is in de huidige bezetting een groep met zeer vele gedaanten. Niet door allerhande ingenieuze decorwisselingen of verkleedpartijen. De outfit in Antwerpen was bewust sober gehouden: Jorunn in flamencorood, Nathalie in verleidelijk roze, Annelies in wiite jurk met bolletjesmotief. Het effect gebeurt simpelweg door aanpassing van muziekstijl en/of plaats van het gebeuren, gekoppeld aan een inventieve lichtwerking.
Het a capella-gebeuren speelde zich in het centrum van het podium af.
Voor een akoestisch intermezzo werd verhuisd naar de linkerkant. De stevige nummers kregen centraal hun beloop met wat hevigere lichtcontrasten.
Tijdens een van de nieuwe eigen nummers, ‘Black boy’, kroop het drietal knusjes bij elkaar, vooraan op het podium zittend, de benen zwaaiend. Een magisch moment vol tederheid en intimiteit. Zo simpel, zo prachtig en inventief. Je wordt er onwillekeurig door meegezogen in het concert.
En dan is er de uitgelaten Laïs. Tijdens ”t Smidje’ wervelden Annelies en Jorunn over het podium, roekeloos zwierend naast de microfoonstandaarden door, terwijl Nathalie als een volleerde cheerleader met haar dirigeerstok zwaaide. Heerlijke, opzwepende momenten die het publiek lieten joelen van plezier.

Meer Engelstalige nummers
Opvallend ook de aanwezigheid van meer Engelstalige nummers: naast vaste ingrediënten ‘After the goldrush’ (alter ego’s van Dolly Parton, Emmylou Harris en jawel… Neil Young) behoorden ‘Helplessly hoping’ (Crosby, Stills & Nash voor de oldtimers onder ons), het nieuwe eigen nummer ‘Black Boy’ en het door J.J. Cale geschreven en magistraal gebrachte ‘Closer to you’ tot de vaste nummers uit de speellijst.

Publiek door het lint
Na een uurtje – waarbij ongeveer de helft van de nieuwe cd de revue was gepasseerd – besloot het drietal dat het tijd was om ook de toeschouwers aan het werk te zetten. Met onverwoestbaar prijsbeest ”Le renard et la belette’ werd een eerste maal de vlam in de pan gejaagd. De helft van de zaal nam de uitnodiging gretig in ontvangst. De andere helft ging voor de bijl bij die andere stamper ”t Smidje’. Doldwaze taferelen, een kolkende massa die enthousiast meedeinde, meetrapte en meeklapte op het razende ritme van het nummer.

Constant hoog niveau
Terwijl er in de vorige concerttournees af en toe wat dipjes zaten, is dit in de ‘Douce Victime’-toer niet meer het geval. Er is een geweldig goed uitgekiende afwisseling van sfeer naar up-tempo naar intimiteit naar pure ambiace. De concertshow wordt ditmaal ook niet meer halverwege onderbroken. En dat komt zeker de sfeer ten goede.

Mooie nieuwe nummers
De nummers afkomstig van de meest recente cd ‘Douce Victime’ hoeven zeker niet meer voorgesteld. Ze verdienen hun plaats op de speellijst. Aangename verrassingen zijn zeker de drie nieuwe Engelstalige nummers die opgenomen zijn op de speellijst. De covers ‘Helplessly hoping’ en vooral ‘Closer to you’ worden uitstekend gebracht. Het erg hermetische, maar zeer sterke eigen nummer ‘Black boy’, met het trio vooraan zittend op het podium, vormt voor een ongelooflijk intiem moment. Het bedrieglijk eenvoudig, maar mooi gezongen ‘Hanikoeni’, de eerste toegift en a capella gebracht, roept herinneringen op aan ‘Tuuli’, het Hedningarna-nummer dat enkele jaren geleden een aantal concerten op een emotionele manier afsloot. Waar zijn overigens de Scandinavische nummers gebleven. Misschien dat ze ooit nog eens terugkomen. Groepen als Garmarna en de voor ’t ogenblik
behoorlijk populaire Ranarim hebben nog een aantal voor Laïs passende nummers op het repertoire staan. Maar aan Laïs om deze groepen te ontdekken.

Live-cd? Nieuwe projecten?
Jorunn liet er al iets over los tijdens het akoestisch intermezzo: een aantal optredens wordt opgenomen. Oorspronkelijk was het de bedoeling om deze opnames enkel voor persoonlijk gebruik te laten registreren. Maar misschien zit er wel een live-cd in. Op ’t ogenblik is ’t alleszins nog véél te voorbarig om ervanuit te gaan dat deze live-cd er ook komt, gezien de catastrofale evolutie van de cd-verkoop wereldwijd. Aan een cd hangt altijd een prijskaartje.
Ook doen er een aantal geruchten de ronde over op stapel staande projecten, ondermeer met andere groepen. Ook deze projecten lijken veelbelovend, maar bevinden zich nog in een embryonale fase. Afwachten dus welke muzikale projecten werkelijk zullen doorgaan.

Zeer speels concert
Het concert in de Elisabethzaal blijft vooral bij als een zeer speels concert. Alsof de groep zich voor hun laatste optreden van het jaar en van de (Vlaamse) toer nog eens flink wilden amuseren. Daardoor kwam bijvoorbeeld een nummer als “Jasio U Pana”, wat mij live steevast kippenvel bezorgt, nu eerder tragikomisch dan tragisch over, juist omdat dat tragische nog eens extra in de verf werd gezet. Toch opletten dat je geen karikatuur van jezelf wordt.

Gehele live-act beter en afgewerkter
De gehele live-act is zonder twijfel in alle aspecten, zowel muzikaal, visueel, belichting gebruik van het podium en setopbouw beter en afgewerkter dan bij de vorige toernees. De stemmen klinken beter en juister, de muzikanten zijn beresterk en krijgen de kans om hun ding te doen zonder maar een moment te veel te gaan overheersen. De podiumprésence van de meisjes is er enorm op vooruitgegaan en er wordt op een doordachte manier gebruik gemaakt van de ruimte op het podium en de verschillende gedaanten die de groep kan aannemen.
Kortom, zoals ze het bij het uitbrengen van de CD zelf al zeiden, kleine meisjes worden groot, over “de drie maagdekens” wordt niet meer gesproken. Het klinkt allemaal wat volwassener, wat professioneler. En die evolutie mag en moet, maar dat neemt onherroepelijk ook een deel van de verrassing en de onschuld weg.
Loslaten doet altijd ook een beetje pijn, maar blijf het beschouwen als een “Douce Victime”, want je krijgt er een waaier aan alternatieven voor in de plaats. De afwisseling, het wervelende van de show, de vele muzikale Laïsgedaanten.Het is genieten met oog (hoger showgehalte) en vooral oor (enorm goeie zangpartijen). Annelies, Jorunn en Nathalie klonken nooit beter en stemvaster tijdens deze tournee. Er was ruimte voor stemexperimenten. En ik geloof vast dat we het laatste staaltje van de ‘Zwanemeiden’ nog niet gehoord hebben.

De volledige setlist
HYMNE (met zeer geslaagde, feëerieke belichting, maar moet live voor mij toch nog altijd onderdoen voor de CD-versie)
DORMEZ
HELPLESSLY HOPING (eerste maal gehoord en zeer onder de indruk, prachtige begeleiding op piano en slide-guitar)
LES 12 MOIS (met zeepbellen)
AFTER THE GOLDRUSH (Nathalie: “Ik ben Dolly Parton”. Annelies: “Ik Emmylou Harris”. Jorunn: “Ik Neil Young!”)
LA PLUS BELLE DE CEANS
3 MAAGDEKENS
MARIE MADELEINE
RINALDO (leuke vioolintro)
De volgende 3 nummers tesamen rond 1 microfoon, bij momenten zeer speels en direct
JASIO U PANA
MARIDER (Annelies “Als iemand een Bearnaise kuisvrouw kent, stuur ze dan maar, dan kan ze tekst vertalen… En dan mag ze ook eens komen kuisen”)
DE WANHOOP (met verliefde viool en gitaar en een doorriedelende Nathalie op het einde waardoor de live opname de mist inging)
DORAN
CLOSER TO YOU (ook de eerste keer gehoord en zeer, zeer goed bevonden, rockt
lekker weg en met een tekst als “Wish I was your underwear, hangin’ round your waist…” zeker één van mijn favorieten in wording)
Nog een primeur was voor mij het beruchte “Engelstalige lied dat gezeten met tekstboek in de hand wordt gebracht” en dat nu ook een naam blijkt te hebben, nl. BLACK BOY (Niet helemaal overtuigd, het is dan ook geen gemakkelijk en moeilijker toegankelijk nummer, maar het slot is wel hemels mooi)
LE RENARD ET LA BELETTE (Nathalie: “Wie het beste danst, krijgt een prijs: één van ons”. Er werd gretig op haar ‘uitnodiging’ ingegaan)
SMIDJE
WANHOOP VAN EEN WEES
AL BEOLE 17 (zeer mooie uitvoering, met even een moment voor de ritmesectie om zich in de kijker te spelen)
KLACHT VAN EEN VERSTOTEN MINNARES
en als bissen
HANI KOENI (ontwapenend in zijn – toch complexe – eenvoud)
en OPZIJ

Lisa, Hans, Marcel – Laiswereld, 19 en 22 december 2004

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s