Tussenfase-madame

Valentijn tussen de Oren – Vaderlandse Diva Jorunn over Slaapkamermuziek: “Tussenfase-madame”
Valentijn is niet alleen de Hoogdag van de Liefde, maar ook van de Muziek: met de juiste platen kan je iemand immers in de juiste stemming brengen of laten verstaan waar je écht naartoe wilt. Maar het komt er dan wel op aan de juiste platen te kiezen. Ter gelegenheid van 14 februari vroeg het weekblad Humo aan vier Belgische zangeressen met een uitstekende smaak – waaronder Jorunn – wat er in hun slaapkamer zoal weerklinkt. Jorunn omschrijft zichzelf als een ‘tussenfase-madame’.

20050219_001JORUNN: «Een nummer dat het ‘m bij mij altijd doet is ‘Closer To You’ van J.J. Cale: hoe hij dat zingt, met dat dubbele stemmetje… En dan die tekst: ‘wish I was your underwear hanging around your waist.’ Meer uitleg moet ik niet geven, zeker (lacht)?
« Een hele mooie plaat om op te vrijen is ook ‘Melody Nelson’ van Gainsbourg. Beetje fout natuurlijk: alleen al hoe Jane Birkin op die hoes staat, met die valse sproeten en dat pluchen aapje… ’t Is een plaat over een ouwe geile bok die kapot is van een piepjong meisje, maar ze is wél heel opwindend. Pas herontdekt én uitgetest: The Doors. Een nummer als ‘The End’ duurt lekker lang én Jim Morrison was natuurlijk ook een grave gast.»

HUMO Met welke muziek rouw je om een verloren liefde?
JORUNN «Onlangs heb ik ‘The Miseducation of Lauryn Hill’ nog eens opgelegd, en meteen kwam mijn tijd in Gent en een daarbij behorende uitmaakperiode terug. Ik kon die jongen zelfs ruiken. Pijnlijk, maar ook tof.
«Verder zijn ook Bonnie Prince Billy en Bob Dylan uitstekende leveranciers van rouwmuziek.Op dit moment ben ik heel tevreden met mijn relatie, maar ik vrees dat ik een beetje een tussenfase-madame ben. In een tussenfase is er de pijn om wat voorbij is, maar ook de blijdschap wegens alle nieuwe mogelijkheden. ’t Is alsof je plots op een grote rotonde zit met véél zijwegen. De kunst bestaat er natuurlijk in dan geen rondjes te bijven draaien (lacht).
«Twee jaar geleden ben ik in zo’n tussenfase naar Mexico getrokken, naar de Tempels van Teotihuacan. Ik ben bovenop zo’n tempel geklommen, en heb me daar plat op mijn rug gelegd met ‘Blind Willy McTell’ van Bob Dylan. Dat was echt thuiskomen.»

Humo, 8 februari 2005)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s