Laïs lokt zonnestralen

Alhoewel Mano Mundo een ‘wereld’-festival is met talrijke tropische ingrediënten, was dit niet het geval met het weer vorige zondag. La Fanfare Panika en La Caravane Electro hadden wel erg hun best gedaan om ons op te warmen met balkanorkesten en Indiase dans begeleid door sitar, tablas en electronische beats (deed me sterk denken aan Transglobal Underground), maar het bleef erg koud afwachten tot Laïs als afsluiter het podium zou betreden.

Uiteindelijk kwamen de 3 zomers geklede meisjes op en brachten als opener een mij onbekend nummer in één of andere Arabisch klinkende taal. Jorunn verwelkomde ons en sprak de hoop uit dat we een warm publiek zouden zijn om hen wat op te warmen, wij verwachten eigenlijk van hen hetzelfde. Aanvankelijk lukte dat gedeeltelijk. De meer up-tempo nummers zoals bvb. “La plus belle de Céans” en “Rinaldo” konden op behoorlijk wat bijval rekenen van het toch talrijk opgekomen publiek, maar bij de rustigere en a capella nummers zoals “Les douze mois”, “Marider” en “After the Goldrush” viel het soms wat stil en begon de kou ons weer parten te spelen. Om de droefheid van “Jasio u pana” kracht bij te zetten begon het zowaar ook nog te regenen. Dat was echter van korte duur, want bij de “3 Maagdekens” begon de zon alweer te schijnen.
Dit was blijkbaar de aanzet om de rest van de avond toch nog wat zomers te kleuren. Het publiek én de meisjes én de muzikanten kregen er meer en meer zin in. We kregen mooie en gedreven versies van “Doran”, J.J. Cale’s “Closer to You” (een prachtnummer, mijn nieuwe favoriet !) en “Al Béole”.
Vanaf “Le Renard et la Belette” was het hek echter van de dam. Eindelijk werd er rechtgestaan van de stoeltjes op de eerste rijen zagen we de eerste schamele danspasjes. Dat werden echter al snel wilde rondedansen want wat toen volgde was nog altijd dé Laïs-hit “’t Smidje”. De sfeer was gezet en na “De Wanhoop van een Wees” en “Opzij” stonden we zowaar bijna te zweten.
Afgesloten werd er met “Klacht van een Verstoten Minnares” en daarna kwam er, spijtig genoeg, maar één bisnummer.
Dat had er voor mij nog ééntje meer mogen zijn, maar zo waren we met de prachtig ondergaande zon nog net voor het donker thuis.
Samengevat: door het weer een wat koude start maar toch een mooie inzet van het festivalseizoen.

© Hans – Laïswereld, 13 mei 2005

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s