Laïs op speed

Leuven, vrijdag 8 juli 2005 – Laïs was uitstekend op dreef tijdens het optreden van Genk On Stage. Vandaag, twee weken later heb ik Laïs opnieuw aan het werk gezien. Ditmaal was Laïs GROOTS.
Tweemaal een concert van een dik uur op de overvolle Leuvense Oude Markt. Tijdens het eerste uur kregen we een zondermeer sfeervolle set voorgeschoteld. Het tweede uur raasde voorbij, met een ontketende Laïs in een kolkende sfeer en een uitgelaten menigte.

LIVEVERSLAG (1) – 21.00 UUR – De verwachtingen op de eerste rijen – een aantal tienerfans – zijn hooggespannen. Dat hoor je aan de gesprekken en zie je aan de gedragingen. De Oude Markt hier in Leuven ziet zwart van het volk. Annelies, Jorunn en Nathalie komen nú uit de coulissen en nemen hun plaats in achter de microfoons vooraan op het podium. Applaus weerklinkt. Kreten van verrukking en aanmoediging stijgen op uit de massa. Nathalie heeft haar zwart kleed van ‘Genk on stage’ ingeruild voor een witte bloemetjesjurk (hebben Nathalie en Annelies dezelfde maten?). Ook Annelies is in bloemen gehuld. Jorunn draagt een vlammend rood gelaagd kleed met bijpassende haarband rond haar geblondeerde haren. Een lust voor het oog. Het eerste nummer weerklinkt: ‘After the goldrush’, een perfecte driestemmige a capellaversie van Neil Young’s kraker uit de jaren zeventig. Verdiend applaus. ‘Dormez dormez’ klingt door de boxen, een zoet wiegelied. De occasionele paartjes vooraan kruipen wat dichter in elkaars armen. Het lijkt wel de zomer van ‘Love & peace’ van jaren geleden…

QUOTE (1):
Jorunn: “De weergoden zijn ons vanavond extra genadig gezind met deze prachtige wolkenloze avond. Een warm applaus voor de
goden!”

SPEELLIJST EERSTE DEEL
After the goldrush (a capella) – Dormez Dormez – La plus belle de Céans – Les douze mois – Walesh Yababur (a capella) – De
wanhoop – Helplessly hoping – Marie-Madeleine – Rinaldo – Le renard et la belette – ’t Smidje – De wanhoop van een wees – Opzij opzij opzij

BESPREKING (1)
De drie zangeressen waren vanavond uitstekend bij stem. Ook de occasionele uitschuivers werden ditmaal beperkt tot het minimum. Hoewel de kwaliteit – zowel qua zang als qua begeleiding – erg hoog lag (in het tweede deel zelfs nog iets hoger dan vóór de pauze) – kwamen enkele nummers uiteindelijk toch bovendrijven.
Het nieuwe Arabische a capella nummer ‘Walesh yababur’ viel op door zijn mooie en opvallend arrengement en door de goed
doordachte stembuigingen. Staan meer experimenten in de richting van wereldmuziek op het programma? De toekomst zal het
uitwijzen. Het drietal kwam moeiteloos weg met de vreemde taal en de ingewikkelde stemkronkels.
‘De wanhoop’ gaat al heel lang mee. Het stond al op de eerste cd van Laïs, nu zo’n zeven jaar geleden. Door de jaren heeft het
nummer talloze wijzingen ondergaan. Deze meest recente versie – met accordeon, viool, gitaar en bas – klonk uitstekend. Verrassend ook het korte pizzicato-intermezzo op viool halfweg het nummer, waarna andere instrumenten en stemmen terug invielen. Heerlijke opbouw.
‘Helplessly hoping’, een oude song van supergroep Crosby, Stills, Nash & Young, is uitermate geschikt voor de stemmen van Laïs.
Met enkel piano en akoestische gitaar als begeleiding leverde dit onvermijdelijk kippenvelmomenten op. Meer van dit fraai close harmonywerk in de toekomst?
‘Marie-Madeleine’, ooit verguisd in de pers, groeit meer en meer uit tot een van dé sfeernummers. Het arrangement is uitstekend (die elektrische piano! die ritmische drums halfweg het nummer). De meisjes maakten van het nummer ook visueel een kijkstuk met minimale maar effectieve choreografie en goed gebruik van de stage.
En dan was er Rinaldo. Een heel herkenbaar lang vioolintro, de andere instrumenten die zich naadloos invoegden. Daarna de heerlijke zang die de het commando overnam. Prachtig nummer. De drums die het nummer sturen. Die striemende viool. Dat onweerstaanbare ritme. Dit nummer is live zéér sterk.

LIVEVERSLAG (2) – 21.45.uur
Laïs heeft zopas ‘Marie-Madeleine’ afgewerkt. De gevoelstemperatuur is in vergelijking met het begin van het concert met zeker 50
graden gestegen. En ik veronderstel dat er dadelijk nog enkele tientallen graden zullen bijkomen, want de begeleiders zijn aan de intro van ‘Le renard et la belette begonnen’. Wat we verwachten, gebeurt inderdaad. Bij de eerste zanglijnen (‘C’est dans dix ans…’) explodeert de massa. De eerste rijen komen golvend in beweging. Met de kracht van een aardbeving zet de golving zich verder door het publiek. Er wordt gesprongen, gedanst. Eddy naast mij doet wanhopige pogingen om zijn fototoestel van schade te vrijwaren. Verwoed probeer ik mijn notaboekje vast te houden. Je waant je op Werchter of op Pukkelpop. Het enthousiasme slaat over op de zangeressen, die er nog een schepje bovenop doen. Het nummer krijgt een denderende finale mee. Er wordt geschreeuwd, getierd, geklapt. Het licht gaat uit… en ‘Le renard…” wordt opnieuw opgestart, maar dan feller, sneller, harder. Iedereen gaat uit de bol. Mensenlief, dit is complete hysterie!

QUOTE (2):
Annelies: “Vandaag heb ik een wonderlijke ervaring meegemaakt. Ik ben op soldenjacht geweest en op deze rok kreeg ik vijftig
procent korting. Ik heb hem aangekocht voor (bekijkt prijskaartje aan rok)… ? 8,90!”

ROLBEZETTING
Hoofdrollen
– Annelies Brosens – zang, dans, vocale soundscapes
– Jorunn Bauweraerts – zang, dans, vocale soundscapes
– Nathalie Delcroix – zang, dans, vocale soundscapes
Tegenspelers:
– Fritz Sundermann: gitaren
– Didier Laloy: accordeon
– Thomas Desmedt: elektrische bas en contrabas
– Marc Bonne: drums
– Wannes Peleman: keyboards
– Wouter Vandenabeele: viool

BESPREKING (2)
Terwijl er in het eerste deel al genoten kon worden van mooie sfeervolle a capella nummers, knap gearrangeerde akoestische muziek en dansnummers, lag de nadruk in het tweede deel meer op enorm doorgedreven ambiance. Ongelooflijk wat het drietal en hun begeleiders nog presteerden tijdens dit tweede uur nadat ze tijdens het eerste deel al behoorlijk huis hadden gehouden. Het leek wel LAÏS ON SPEED, zo wervelde het drietal over het podium. Met beginnummer ‘3 Maagdekens’ werd er a capella en rustig van start gegaan. Ook ‘Walesh Yababur’ en de Poolse parel ‘Jasio u pana’ vormden rustpunten in een voor het overige withete performance. Geen wonder dat de groep uiteindelijk voor twee bisnummers teruggeschreeuwd werd. ‘De klacht van een verstoten minnares’ beschouwt de groep zelf tot een van zijn beste nummers, hoewel het voor het grote publiek nog niet echt toegankelijk is. Vocaal en instrumentaal komen er evenwel enkele hoogstandjes aan te pas. Het allerlaatste bisnummer, ‘Jambalaya’, droeg ongetwijfeld de meeste goedkeuring weg van Nathalie. Ze wordt in de pers al omschreven als de ‘Emmylou Harris van de Lage Landen’.
Zoals hoger gemeld werd in dit tweede uur vooral gemikt op ambiance. Het begon allemaal met ‘Al béole 17’. Probeer maar eens
ongestraft een publiek te verleiden tot minutenlang schouderophalen. Laïd deed het met de glimlach. Een nieuwe rage in de maak?
Marie-Madeleine joeg de temperatuur verder de hoogte in. Tijdens ‘Le renard et la belette’ werd de druk op de ketel verder opgevoerd. ”t Smidje’ deed daarna alles exploderen. ‘De wanhoop van een wees’ dreef op pure punkrock en ongebreidelde energie. ‘Opzij opzij opzij’ – met bijbehorende choreografie – sloot het optreden op een toepasselijke manier af.

LIVEVERSLAG (2) – 23.30 uur
De taferelen van het eerste uur herhalen zich, maar dan in verhevigde vorm. ‘Le renard et la belette’ is net afgelopen en de keet wordt hier afgebroken. Niemand is zijn leven nog veilig. Eddy en ik proberen op de been te blijven. Markec en Ann, een rij voor ons, swingen en zingen mee. ”t Smidje gaat van start’. Onbeschijfelijk wat hier gebeurt. Hele rijen springen op en neer. Er wordt gedanst. Hele groepjes fans zijn in beweging en brullen de tekst mee. Annelies en Jorunn wervelen over het podium. Nathalie swingt mee en moedigt het tweetal aan. In het publiek bereikt de temperatuur zijn kookpunt. Een klokende mensenmassa. Niet te doen! Nog een outtro aan ’t Smidje’ en alles herhaalt zich. Handen in de lucht. Applaus. ‘Wanhoop van een wees’ brand los en er wordt geheadbangd en geklapt. Je verwacht je elke moment aan een bestorming van het podium of stagediving. Maar dat gebeurt net niet…

QUOTE (3):
Nathalie: “Het volgende nummer heet ‘Helplessly hoping’. Het is een nummer van Crosby, Stills, Nash & Young. Crosby, Stills,
Nèèèèèèèèsh & Young. Nèèèèèsh…”

SPEELLIJST TWEEDE DEEL
Drie maagdekens (a capella) – Doran – La plus belle de Céans (herneming) – Les douze mois (herneming) – Walesh Yababur (a
capella) (herneming) – Jasio u pana (a capella) – Al béole 17 – Marie-Madeleine (herneming) – Rinaldo (herneming) – Le renard et la
belette (herneming) – ’t Smidje (herneming) – De wanhoop van een wees – Opzij opzij opzij – De klacht van een verstoten minnares (bis 1) – Jambalaya (bis 2) (a capella)

BELEUVENISSEN – EEN BELEVENIS
Het minste wat ik kan zeggen is dat ik – nog maar eens – getuige was van een memorabel optreden. Een uitgelaten drietal
zangeressen die zich blijkbaar voorgenomen hadden om behoorlijk tekeer te gaan. En dat is hun volkomen gelukt. De sfeer in het
publiek was uitstekend, in het tweede deel zelfs enorm enthousiast en uitgelaten. De vocale prestaties waren uitstekend. De
begeleiders moeten zo ongeveer de beste en de meest solide clan vormen van muzikaal talent dat België herbergt.

© Marcel Thijskens – Laiswereld, 8 juli 2005

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s