A capella in Austerlitz

Het Beauforthuis in Austerlitz is een goed in de bossen verstopte veredelde herenboerderij met een vergrote woonkamer als zaal. Er is plaats voor zo’n 150 man, en die waren er ook allemaal. Even na negenen ging het zaallicht uit en klonk ‘Hymne’ vanuit de coulissen.

De zwanenmeiden waren sfeervol gekleed, alledrie met jurk en leren laarzen, de microfoons met rozen versierd. Hun enige attributen op het podium waren drie hoge krukken, maar daar maakten ze nog geen gebruik van, ook niet tijdens het tweede nummer ‘Ya babour’ van hun Arabische vriend Djamel. In de aankondiging hadden ze ons al voorbereid op “de lastigste tekst van deze avond”. “We plaatsen dit nummer vooraan in de set, nu jullie hoofden nog fris zijn,” dixit het drietal. ‘Le grand vent’, een speciaal voor Laïs geschreven nummer van Gabriel Yacoub, werd met veel zwier gebracht. ‘In this heart’ hoorde ik voor het eerst; een uiterst stemmig nummer, zeer geschikt voor deze a capella avond.’Belle qui tient ma vie’ had ik ook nog nooit eerder live gehoord, maar het stond als een huis! De aankondiging van ‘Drie Maagdekens’ kan ik nu wel dromen (“Het gaat niet over ons”), maar een deel van het publiek
moest er nog wel om gniffelen. ‘Jasio u pana’ is gemaakt voor de meerstemmige zang zonder band en doet het altijd goed.
Vlak voor ‘Helplessly hoping’ gingen de meisjes zitten op de krukken en pas bij de toegift verlieten ze hun zetels. Na een lange inleiding over het ontstaan van ‘De reiziger’ (Mocht je het nog niet weten, het is een tekst die de drie meiden onafhankelijk van elkaar uit een wedstrijd met zo’n 500 teksten kozen) was Jorunn de draad zo kwijt dat ze verscheidene foutjes maakte: te vroeg/te laat inzetten, de verkeerde tekst, helemaal geen tekst, nog doorzingen als het nummer eigenlijk al afgelopen is.. waarschijnlijk nog in de try-outfase, maar met routine en met veel humor werd dit rechtgezet!
Ze waren hierdoor zo van slag dat ze de geplande setlist helemaal door elkaar gooiden. Bij de introductie van het schitterende ‘After de goldrush’ vergeleek Natalie zichzelf met Dolly Parton (de versie met Dolly, Emmylou Harris en Linda Rondstedt heeft hen geïnspireerd). Fysiek heeft ze echter andere kenmerken dan Dolly (Annelies schoot hard in de lach). ‘Zeven steken’ bracht de dood terug als thema. ‘Bllind boy’, een nieuw nummer, kreeg een krachtig einde mee. Het is eigenlijk geschreven voor een band. Live moet het een nieuwe kraker opleveren!
Ook de ‘grootste Belg aller tijden’ kwam ter sprake: ‘Marieke’ van Jacques Brel passeerde de revue. Het Finse lied ‘Tuuli’ klonk erg mooi, maar de betekenis ontging mij; het drietal gaf er verder ook geen uitleg bij. De show dook de finale in. Eerst in up-tempo met ‘Opzij’ en afsluitend met ‘Hani Kuni’, waarbij Natalie het nummer kracht bijzette met een Indianenrondedansje, Jorunn hinnekend afsloot en Annelies weer een lachbui kreeg.
De toegift begon met het (volgens de setlist niet geplande) ‘Down by the bayou’, lekker vlot en uitnodigd tot publieksparticipatie (meeklappen). Het laatste nummer had zelfs een hoog meezinggehalte. Het refrein van ‘Pique la balaine’ (een mij onbekend nummer), was snel aangeleerd.
Na precies een uur was het afgelopen. Dat is kort, maar gezien de intensiteit waarmee de meiden de vaart en het plezier erinhielden was het logisch dat er een einde moest komen aan dit schitterende a capella concert met een uitstekend geluid!
Ik kan niet wachten op de nieuwe plaat. Ze zijn er waarschijnlijk wel aan toe.

© Ronald Cijs – Laiswereld, 5 november 2005

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s